Index
ورود کاربر
Telegram RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی ذخیره خروجی XML خروجی متنی خروجی PDF
کد خبر : 101002
تاریخ انتشار : 16 بهمن 1386 0:0
تعداد مشاهدات : 12

نقش زنان در انقلاب اسلامي

مرضيه دباغ، كه توفيق همراهي با امام راحل در زمان اقامت در نجف و نوفل لو شاتو را در كارنامه دارد با مرور خاطراتش از آن ايام و روزهاي بهره گيري از محضر بنيانگذار جمهوري اسلامي بعد از پيروزي انقلاب بيانات و رفتار آن بزرگوار را عاملي در جهت ارتقاء جايگاه زن ايراني برشمرد و تصريح كرد:« كساني كه خود نفهميدند حضرت امام (ره) نسبت به نقش آفريني زنان در انقلاب و به پيروزي رساندن آن و همان طور بعد از آن درخصوص ايستادگي در مقابل دشمنان چه قدر نقش داشتند خودشان را به خواب زده اند كه نفهمند.» اين عضو شوراي مركزي جمعيت زنان جمهوري اسلامي در آستانه بيست و نهمين سالگرد پيروزي انقلاب اسلامي ايران در گفت وگو با خبرنگارسرويس تاريخ خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، به تبيين نقش زنان در انقلاب اسلامي پرداخت و اظهار داشت:« از زبان حضرت امام(ره) نكات مختلفي راجع به زنان مي شنويد در جايي مي فرمايند زنان رهبران ما هستند به كار بردن اين كلمه مساله كمي نيست، بايد روي آن بسيار فكر شود. در جايي ديگر ايشان مي فرمايند اگر سهم زنان نگوييم بيشتر از مردان بوده است، كمتر نيز نبوده است. همچنين امام راحل فرمودند از دامن زن است كه مردان به معراج مي روند، يعني اگر فردي هم وجود پيدا كند كه به معراج برسد، دامن زن بوده است كه او را پرورش داده است و به اين مقام رسانده است. امام (ره) با كسي تعارف نداشت و سر كسي را هم نمي خواست شيره بمالد و بگويد چيزي بگويم كه فعلا دلش خوش باشد تا بهتر كار انجام دهد.» وي ادامه داد:« حضرت امام(ره) مسايل را آنگونه كه بود مطرح مي كردند و آنچه كه بايد باشد و عملا هم آن را نشان مي داد اگر به خانواده امام (ره) در رابطه با تحصيل روز و جايگاه تحصيلاتي آنها توجه كنيد مي بينيد كه تمام زنان خانواده ايشان از رتبه هاي بالايي در تصحيلات برخوردار هستند، بالاخص خانم هاي خانواده. وقتي به جمع خانواده نگاه كنيد مي بينيد كه حضرت امام(ره) در ارتباط با تكامل پيدا كردن و پيشبردن اهداف علمي كه مي تواند در رابطه با مسائل انقلاب نقش داشته باشد را هم در خانواده خودشان پياده مي كنند و هم زنان ديگر را به گونه هاي مختلف تشويق مي كنند كه وارد ميدان شوند، نه تنها ميدان علم، چون علم بي عمل اصلا ارزش ندارد، علمي كه عمل به دنبال آن است ارزشمند است و مورد لطف و عنايت الهي قرار مي گيرد. حضرت امام(ره) از اين طريق با داشتن اين علوم درخانم ها نقش آفريني آنها را در مسايل مختلف جامعه مهر مي زنند و امضا مي كنند . حتي من از همسر حاج احمد آقا، عروس بزرگوار حضرت امام (ره) شنيدم كه مي گفتند گاهي اوقات حضرت امام(ره) مي فرمودند اگر كسي نيست كه علي را پيش او بگذاريد، پيش من بگذاريد و به كلاس درستان برسيد ، تا دير نشود حضرت امام با همه فشارها و گرفتاري هايي كه داشتند حاضربودند نگهداري علي را دو يا سه ساعت داشته باشند تا عروس ايشان از درسشان باز نمانند.» دباغ افزود:« امامي كه اين گونه به خانم ها ميدان مي دهد به آنها كمك مي كند، بايد دقت كرد كه چرا اين كارها را مي كند. خانم اگر ده دكترا داشته باشد اگر نخواهد از آنها به نفع جامعه و براي پيشبرد اهداف اسلام استفاده كند آيا ارزش و بهايي دارد؟ مسلما اين طور نيست چه ارزشي مي تواند داشته باشد اگر حضرت امام اين عنايت و توجه را نسبت به قضايا دارند براي اين است كه اين خانم بتواند نقش آفرين اساسي و اصلي را در زندگي و مكتبش در پيشبرد اهداف انقلابش داشته باشد .» وي در ادامه به مرور خاطراتش از همراهي با امام راحل در زمان اقامت ايشان در نوفل لو شاتو پرداخت و گفت:« من در نوفل لوشاتو در روزهاي اول نامه هاي حضرت امام (ره) را باز مي كردم و نامه هاي باز شده را خدمت ايشان مي بردم، روزي كه نامه ها را در آشپزخانه باز مي كردم و حضرت امام براي تجديد وضو تشريف آوردند فرمودند كه من راضي نيستم . من تصور كردم مقصود ايشان اين است كه من نبايد نامه ها را باز كنم و از محتواي آن خبر دار شوم، به ايشان گفتم به جدتان آقا من اصلا در نامه را نگاه نمي كنم، فقط از جهت امنيتي در نامه ها را باز مي كنم به خدمت شما مي دهم. پرسيدند براي چه؟ گفتم خداي ناخواسته يك وقت بمبي در نامه نباشد .ايشان فرمودند: اگر خطر دارد خوب براي شما هم خطر دارد. گفتم: نه آقا من دوره اش را ديده ام به گونه اي باز مي كنم كه اگر خطري داشته باشد مشكلي پيش نيايد. مكثي كردند و فرمودند: خوب و يك وقتي كه من كار ندارم به من هم ياد بدهيد تا خودم بتوانم آن كار را انجام دهم ! اين عمل ايشان يك دنيا آموزش است.» وي ادامه داد: « امام (ره) مي خواهد به زنان بعد از پيروزي انقلاب بگويد كه تو خيلي مي تواني نقش داشته باشي. اگر قبل از انقلاب خود راه هايي را به اشكالي پيدا كرده ايد، اما انگشت شمار بوديد. الان كه انقلاب به پيروزي رسيده است به راحتي مي توانيد هر كدام در هر جايي كه هستيد نقش آفريني داشته باشيد. پس من ميدان را براي شما باز مي كنم، راهگشايي مي كنم و شما مستقر شويد. بر اين اساس يك روز مساله بسيج خواهران و برادران را مطرح كردند و يك روز ديگر مساله جهاد خواهران و برادران را. فرمايش حضرت امام اين بود كه حال كه مردها در جبهه ها هستند و گندم و جو و برنج روي زمين مانده است، خانم ها مي توانند اين نقش آفريني را داشته باشند و مشاهده كرديم كه خانم ها در اقصي نقاط كشور زمين هاي كشاورزي و برنج را درو كردند و تامين مسائل مورد نياز جبهه را خانم ها انجام دادند.» دباغ در ادامه با بيان اينكه اگر امروز آقايي حكم امير لشكري يا سرداري را از دست مقام معظم رهبري مي گيرد، نيمي از آن براي خانمش است، تصريح كرد:« اگر اين آقا از تربيت بچه و حفظ ناموس زنش و تامين خانواده اش اطمينان خاطر نداشت نمي توانست 8 سال بدون پشتوانه در جبهه اين گونه بجنگد و ايستادگي كند. امام(ره) اين را ترسيم كردند و اين خانم ها را پرورش دادند و از آن بحبوحه ي اسباب بازي بودن يا در دست نامحرمان قرار گرفتن و يا از طرفي ايزوله و كنار گذاشته شدن اين قشر را با هم متحد و نزديك كردند و به او نشان دادند كه مي تواني هرجا حضور و نقش داشته باشي. كما اين كه حضرت امام(ره) وقتي نامه اي به گورباچف نوشت از بين جامعه ي زنان يك نفر و از بين مردان يك نفر را انتخاب كردند.» وي افزود:« معتقدم حضرت امام (ره) هم بر مردان و زنان آموزش هاي لازم را ارزاني داشتند و ما را از خواب غفلت شيطاني نفساني بيرون آوردند و به موقعيت هاي اجتماعي واردمان كردند و واي به حالمان اگر اين يادمان برود و آن وقت خدا از ما نخواهد گذشت؛ چون اين مرد خدا به گونه هاي مختلف از خود و از وجودش سرمايه گذاري كرد و خود را سپر بلا قرار داد. براي اين كه بگويد شما مي توانيد با داشتن دين و حجاب تان در هر جا موثر باشيد و خدمتگزاري و نقش آفريني داشته باشيد. امام(ره) ميدان فعاليت را براي زنان باز كرد و سينه خود را سپر بلا قرار داد. اگر امروز بخواهيم به تحجر برگرديم و يا به امورات روزمره بپردازيم، خيانت به خون شهدا و خودمان كرده ايم و جفا كرده ايم به حضرت امام؛ چرا كه انسان خداگونه شده اي دستمان را براي نجات ما گرفت و ما مي خواهيم دستمان را به سختي از دستش در آوريم. اميدواريم انشاءالله سي امين سالگرد پيروزي انقلاب كه در پيش است بتواند آگاهي لازم را به ما بدهد كه از اين حقوقي كه به ما داده شده و اين موقعيتي خداوند توسط امام راحل براي ما فراهم كرده است بتوانيم استفاده ي لازم را ببريم. انشاءالله از وجودمان براي تداوم انقلاب و دستاوردهاي آن استفاده كنيم.» دباغ همچنين يادآور شد:« امام مي فرمودند اگر نگوييم نقش زنان در پيروزي رساندن انقلاب بيشتر از مردان است كمتر از مردان هم نبوده است. زنان در پيروزي انقلاب پيشتاز بودند. اين ها جملاتي است كه امام در وصف نقش زنان در پيروزي انقلاب داشتند. اگر كشته هاي ميدان شهدا را بررسي كنيد متوجه مي شويد كه كساني كه صف اول و دوم بودند بيشتر به شهادت رسيده و آنها زنان بودند. در شرايطي كه وضعيت نشان از عزم جدي رژيم براي برخورد با تظاهركنندگان مي داد، خانم ها با اعتقادي راسخ در صف اول ايستادند.» وي افزود:« كساني كه خود نفهميدند حضرت امام (ره) نسبت به نقش آفريني زنان در انقلاب و به پيروزي رساندن آن و همان طور بعد از آن درخصوص ايستادگي در مقابل دشمنان چه قدر نقشي داشتند خودشان را به خواب زده اند كه نفهمند. معتقدم اگر نبود نقش زنان و پشتيباني كردن زنان از مردان، انقلاب امروز نمي توانست اين استحكام را داشته باشد.» دباغ تاكيد كرد:« سال هاي پس از انقلاب و در طول انقلاب تشكيلاتي در رابطه با زن ها نبود. همان قدر كه حضرت امام را مي ديديم و فرمايشات ايشان را مي شنيديم، احساس مي كرديم كه بايد رفت و بايد جان داد و هرچه داريم بدهيم تا اين فرمايشات امام تحقق پيدا كند. خيلي از خانم هاي ديگر نيز اين گونه فكر مي كردند. اولين تشكيلاتي كه در حيطه ي زنان شكل گرفت همين تشكيلات جمعيت زنان جمهوري اسلامي ايران است كه دختر و عروس حضرت امام(ره) آن را تشكيل دادند و ما هم در خدمت آنها هستيم.» اين عضو شوراي مركزي جمعيت زنان جمهوري اسلامي ايران در ادامه با يادآوري اين كه حضرت امام (ره) در طول سال هاي جنگ نيز نسبت به حضور زنان تاكيد داشتند، خاطر نشان كرد:« بحث امر به معروف و نهي از منكري كه حضرت امام در رساله ي فقهي خود دارند از هيچ كدام از علما تا آن زمان ديده نشده بود. حتي مرحوم آيت الله بروجردي (رض) نيز در رساله شان مساله ي امر به معروف و نهي از منكر نبود. حضرت امام اولين مرجعي هستند كه بحث امر به معروف و نهي از منكر را در مسايل فقهي شان مطرح كردند و تكليف را با مردم يكسره كردند تا امام آن را عبادت اجتماعي برشمرد و گفت امام حسين(ع) براي عبادت اجتماعي به شهادت رسيد، نه براي عبادت فردي. اگر امام حسين(ع) هم در خانه اش مي نشست و عبادات فردي خود را به بهترين وجه انجام مي داد، يزيد به او كاري نداشت. امام حسين(ع) مي فرمايند من به ميدان نيامدم مگر براي امر به معروف و نهي از منكر. پس آن چه كه باعث شد حضرت امام(ره) را از ديگر مراجع مستثني كند و ديگر مراجع را حتي در جاهايي به دنبال خودشان بكشانند، بحث امر به معروف و نهي از منكر و حسيني بودن ايشان بوده است. امام(ره) در اين مساله كه بحث بسيار گسترده اي است، مي بينند كه فرمودند دفاع از كشور اسلامي بر هر زن و مرد و پير و جوان لازم و واجب است و شما نمي توانيد احتياط كنيد. اين جمله كافي است كه ميدان را براي زنان باز كند كه براي دفاع از حق و حقوق و شرع اسلام از خود سرمايه گذاري كنند.»