Index
ورود کاربر
Telegram RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی ذخیره خروجی XML خروجی متنی خروجی PDF
کد خبر : 104917
تاریخ انتشار : 26 فروردین 1387 0:0
تعداد مشاهدات : 26

پژوهشگر ايراني دانشگاه «پوردو» امكان نابودي بهتر تومورها را فراهم كرد

مهندسان پزشكي در آمريكا به رياست دكتر بابك ضيايي، محقق ارشد ايراني اين دانشگاه موفق به طراحي ابزاري مينياتوري به كوچكي سوزن شده اند كه مي تواند دوزهاي پرتودرماني را در تومورهاي سرطاني رديابي كرده و محل دقيق تومور را در طول درمان مشخص كند. به گزارش سرويس پژوهشي خبرگزاري دانشجويان ايران(ايسنا)، اين ميكرودوزمتر (تششع سنج) واكنش پذير، بي سيم و پيوندي به اندازه اي كوچك است كه مي توان آن را با سرنگ به داخل تومور تزريق كرد! دكتر بابك ضيايي، استاديار دانشكده مهندسي برق و رايانه و محقق مركز نانوفن آوري بريك در دانشگاه پوردو طراح اصلي اين وسيله جديد است كه مي تواند به گونه اي كارآمدتر تومورهاي سرطاني را نابود كند. ضيايي در اين باره گفت كه وسيله جديد در سال 2010 در آزمايش هاي كلينيكي قابل استفاده است. وي خاطر نشان كرد: از آنجا اعضاي و تومورها در درون بدن در طول درمان جابه جا مي شوند لذا يك فن آوري نوين مورد نياز است تا به پزشكان درباره دوز دقيق پرتوهاي دريافت شده توسط تومور اطلاعات صحيح بدهد. ضيايي افزود: در حالي كه استفاده از سيستم هاي تصويربرداري معمولي در طول پرتودرماني دشوار و گرانقيمت است و گاهي نيز نياز به استفاده از اشعه ايكس وجود دارد كه در صورت استفاده مكرر مي تواند به بافت هاي بدن آسيب برساند، اين وسيله جديد از فن آوري شناسايي امواج راديويي يا RFID استفاده مي كند كه عاري از پرتوهاي ايكس خطرناك است. اين ابزار با باتري كار نمي كند اما در عوض با كلاف هاي برق فعال خواهد شد كه در كنار بيمار قرار داده مي شوند. مهندس ضيايي در ادامه خاطر نشان كرد: اين وسيله شامل يك دوزمتر راديويي و يك قطعه ردياب در يك كپسول شيشه يي است كه طوري در شرايط بدون هوا مهر و موم مي شود كه نتواند از بدن خارج شود. نمونه اوليه اين دوزمتر حساس با كبالت راديو اكتيو مورد آزمايش قرار گرفته است. اگرچه ابعاد اين سوزن بسيار كوچك است اما اين مهندس ايراني و دستياران وي در صدد هستند تا اندازه آنرا بازهم كاهش دهند. به گزارش ايسنا، بابك ضيايي تحصيلات دكتري اش را در رشته مهندسي الكترونيك در سال 1994 در دانشگاه ميشيگان آمريكا به پايان برده و در فاصله سال هاي 1995 تا 1999 به عنوان پژوهشگر پسادكتري و دانشمند دستيار در مركز ميكروسيستم هاي منسجم (CIMS) آن دانشگاه فعاليت داشته است. وي سپس از سال 1999 تا 2004 به عنوان استاديار دانشگاه مينسوتا آمريكا فعاليت داشته و پس از ان از ابتداي سال 2005 به هيات علمي دانشگاه پوردو ملحق شده است. زمينه عمده تحقيقات وي كاربردهاي پزشكي MEMS و ميكروسيستم هاست.