Index
ورود کاربر
Telegram RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی ذخیره خروجی XML خروجی متنی خروجی PDF
کد خبر : 119904
تاریخ انتشار : 6 بهمن 1387 0:0
تعداد مشاهدات : 190

عشق به ایران مرز نمی شناسد

گفت و گو با آقای احمد ایرانشاهی
گفت و گو با آقای احمد ایرانشاهی اشاره بنيادكودك كه در ايران به نام «مؤسسه خيريه رفاه كودك» رسماً به ثبت رسيده، نهادي است خيريه، مستقل و تنها مؤسسة خيريه ايراني كه در زمينه كمك به دانش آموزان نيازمند مورد تأييد سازمان ملل قرار گرفته و به عنوان مقام مشورتي (اكوسوك) اين سازمان بين المللي پذيرفته شده است. موضوع فعاليت و هدف اصلي بنيادكودك، حمايت همه جانبه مادي و معنوي از دانش آموزان فقير و نيازمند امّا با استعداد و درس خوان است. آن چه می خوانید گفت و گوی سایت «آینده» با آقای احمد ایرانشاهی، رئیس هیئت مدیره این موسسه و مسئول دفتر آن در ایران است: *** س : در شروع در مورد فعالیت های بنیاد کودک توضیح مختصری بفرمایید. ج : ما 14 سال پیش کار خود را آغاز نمودیم، زمانی که جنگ به پایان رسیده بود، مشکلات اقتصادی زیادی پیش روی قشر محروم جامعه علی الخصوص بچه ها قرار داشت. ایرانیانی که خارج از ایران زندگی می کردند به بچه های آفریقایی و گروه های فقیر دیگری کمک می نمودند، زیرا در آمریکا افراد برای انجام اعمال خیرخواهانه می توانند از معافیت مالیاتی استفاده کنند. اما هیچ موسسه ایرانی وجود نداشت که بتواند این پول را جذب کند و به ایران بیاورد. به همراه یک عده از دوستان تصمیم به راه اندازی موسسه ای به منظور جذب این کمک ها گرفتیم و یک موسسه در آمریکا به ثبت رساندیم و هم زمان یک موسسه هم در ایران شروع به فعالیت نمود، موسسه آمریکایی به نام بنیاد کودک که البته در ایران به نام موسسه خیریه رفاه کودک به ثبت رسید. در حقیقت ما در این جا، بچه هایی که فقیر بودند و مستعد تحصیل را پیدا می کردیم. البته ما یک شرط داشتیم، فقر به تنهایی برای کمک ما به بچه ای کافی نبود، کودک حتماً باید مستعد تحصیل باشد. گفته بودیم بچه هایی را قبول می کنیم که یتیم باشند و یا این که بدسرپرست، یا طرد شده باشد، دارای پدر ناتوان باشد و بچه های طلاق هم شامل لیست ما می شدند، ما این بچه ها را پیدا می کردیم و مطابق با روش های جاری در اروپا و آمریکا برای آنان پرونده تشکیل می دادیم و پرونده ها را به آمریکا می فرستادیم و دوستان ما در آن جا پرونده ها را به خیرین ارائه می دادند و برای بچه ها کفیل پیدا می نمودند و خوشبختانه آن قدر استقبال ایرانیان آن جا زیاد شده بود که موضوع برعکس شد، به این صورت که آن ها خواهان کفالت بچه بودند و ما بچه کم داشتیم. البته به این دلیل بود که مددکار و تشکیلات اداری نداشتیم. وقتی دیدیم می توانیم کار را به خوبی انجام دهیم، تشکیلات اداری برای خود ایجاد نمودیم و خود را با عنوان یک تشکیلات بین المللی تمام عیار معرفی کردیم و کار را از آن صورت غیرحرفه ای خارج کردیم. بچه های افغانی را نیز تحت حمایت خود قرار دادیم، ما زیاد به ملیت اهمیت نمی دهیم، البته حدود 95٪ از بچه ها ایرانی هستند. از نظر مذهب نیز مشکلی نداریم. ما در بین بچه ها، کودکان زرتشتی و مسیحی هم داریم، زیرا ما معتقدیم در مورد مسائل و مشکلات کودکان مسائلی مانند ملیت و مذهب جایی ندارد. س : پس در واقع ایده این طرح بعد از جنگ به ذهن شما رسید با وجود کمک هایی که هموطنان ما به خارجیان ارائه می دادند. ج : خوب است شما بدانید که اکثر ملیت ها، مانند کاری را که ما انجام می دهیم را دارند یعنی از هموطنان خارج از کشور خود می خواهند که به بچه های نیازمند داخل کشور کمک کنند. متأسفانه ایرانیان چنین چیزی را نداشتند. البته آن جا اگر کسی بخواهد این کار را انجام دهد، باید خود را با قوانین کشور مزبور (آمریکا) هماهنگ نماید. برای مثال ما ابتدا یک کودک فلسطینی را از یک موسسه آمریکایی گرفتیم، مدتی کودک را تحت حمایت مالی خود قرار دادیم و آن جا برای ما فرم ارسال می شد و ما با سبک کار آشنا شدیم. چون ما مجبور بودیم در صورت فعالیت در آمریکا و اروپا، مقررات آن ها را رعایت نماییم و از فرم ها و روش های آن ها را استفاده کنیم. س : در صحبت های شما به افتتاح همزمان بنیاد در 2 کشور اشاره شد. در صورتی که با مطالعه وب سایت شما افتتاح دفتر در ایران با تأخیر انجام شد. ج : افتتاح همزمان انجام شد. یعنی در روزی که در آمریکا به ثبت رسیدیم، فعالیتمان را در ایران آغاز نمودیم البته ثبت در ایران به طول انجامید به طوری که چند سال بعد در ایران به ثبت رسیدیم. س : نحوه معرفی بچه ها به شما چگونه است، آیا فقط از افراد امین در مدارس و آموزش و پرورش استفاده می شود؟ ج : ما از آرشیو بهزیستی و آرشیو کمیته امداد هم استفاده می کنیم. آموزش و پرورش محل بسیار خوبی برای شناسایی کودکان است. به دلیل این که معلمان با کودکان در ارتباطند و بچه ها را می شناسند و البته ما در حال حاضر 14 شعبه داریم که خود آن ها می توانند بررسی کنند. ولی باز هم آموزش و پرورش در اولویت است. البته از آرشیو بهزیستی به دلیل کامل بودن هم استفاده های بسیار خوبی را می کنیم. س : البته اگر شما از هر کدام از منابع خود به تنهایی استفاده نمایید، این گمان می رود که ممکن است در بعضی از مواقع سلیقه ای عمل شود و این موضوع ممکن است در عملکرد بنیاد اثر بگذارد. ج : ببینید ما بچه ها را گلچین می نماییم. ممکن است 100 مورد به ما معرفی می شوند حالا چه از طرف آموزش و پرورش و یا هر ارگان دیگر، ولی ما ممکن است 5 نفر از آن ها را انتخاب نماییم. ما می گوییم که این بچه ها مانند الماس هستند و ما باید این ها را تراش دهیم و زیبا نماییم. زیرا بچه ای که به فرض 3 الی 4 سال معدل 20 دارد، کودک مستعدی است، باید به این کودک فکر کرد، متأسفانه در کشور ما زیاد بر روی این چیزها فکر نمی شود و معمولاً این بچه ها هنگامی که ابتدایی را به پایان می رسانند، به دلیل امرار معاش به سر کار می روند، باید مرجعی در کشور باشد که این گونه بچه ها را شناسایی نماید و به آن ها کمک کند. بچه ای که 5 تا 6 سال معدل بالای 5/19 داشته است، سرمایه مملکت ما به شمار می آید، نباید بگذاریم این سرمایه ها از بین بروند. بچه ای که پدر ندارد و یا پدرش ناتوان است، با توجه به آن چه کمیته امداد به این کودک می پردازد که رقم بسیار کمی است، نمی تواند از پس گذران زندگی برآید بنابراین اکثر این بچه ها به سمت کار می روند. شعار بنیاد ما این ست که «هیچ دانش آموز مستعدی در ایران، به خاطر فقر نباید از تحصیل و تلاش باز بماند» و ما با این طرز تفکر کار می کنیم و در واقع خواسته ایم که آن مرجع در مملکت باشیم. البته ما توان کمی داریم و باید در این راه کسانی که توان بالاتری دارند به ما کمک نمایند. با این وجود ما کار را شروع کردیم و تقریباً به نتایجی نیز رسیده ایم که آمارها این موضوع را نشان می دهد. چه تعداد از همین بچه هایی که ما 13 سال پیش کار را با آن ها آغاز نموده ایم الان یا دکتر یا مهندس و یا تحصیل کرده هستند. اکنون ما بیش از 300 نفر فارغ التحصیل دانشگاهی داشته ایم. ما در حال حاضر 3500 مددجو داریم، یک عده از این بچه ها تا دیپلم درس می خوانند و بعد درس را رها می کنند، عده ای تا لیسانس و عده ای هم ادامه می دهند. به همین دلیل آمار فارغ التحصیلان دانشگاهی نسبت به کل مددجوها کم تر است. ما طرز تفکرمان این ست که دختری که تحصیلات ابتدایی دارد و تلاش کرد و سیکل گرفت، بسیار اتفاق خوبی است و باز اگر تلاش کرد و دیپلم گرفت، بهتر از سیکل است و اگر به دانشگاه راه یافت، بسیار بهتر از وضعیت دیپلم است. ما این گونه فکر می کنیم. شاید نتوانیم برای این دختر شغل مناسبی پیدا کنیم ولی معتقدیم که این دختر هنگامی که به جامعه وارد و مادر می شود، بهتر می تواند مشکلات خود را حل نماید و کودکان بهتری را می تواند تربیت کند. س : با توجه به این که، این بچه ها غالباً به جز فقر، مشکلات عدیده دیگری نیز در خانواده خود دارند، در کنار صرف این گونه هزینه ها، آیا جلسات مشاوره ای هم برای مددجویان تشکیل می دهید؟ ج : بله، ما تقریباً در تمام شعبات مشاور داریم و انجام مشاور جزئی از استانداردهایمان است. ما خود به این نتیجه رسیده ایم که همیشه پول مشکلات را حل نمی کند، خانواده ای داشته ایم که هرچه از نظر پولی آن ها را تأمین می کردیم، مشکلاتشان حل نمی شد، ولی یک مشاور خوب توانست با برگزاری چند جلسه مشاوره، مسیر زندگی آن ها را عوض کند. ما تا جایی که توان داریم، سعی می کنیم از نظر مددکاری و مشاوره، استانداردها را رعایت کنیم، هنوز به وضعیت ایده آل نرسیده ایم ولی خوب داریم به آن سو پیش می رویم. س : روش کار بنیاد در مورد حمایت از بچه ها توسط کفیلان به چه صورت است؟ ج : ما برای هر بچه ممکن است یک یا چند کفیل بگیریم. این افراد به این بچه خاص کمک می کنند، گاهی اوقات هم ممکن است یک اسپانسر به چند بچه کمک نماید. برای مثال خانم انوشه انصاری (اولین ایرانی که به فضا سفر نمود) حدود 40 خانواده را تحت پوشش دارند. یا افراد بسیاری هستند که تعداد زیادی خانواده را تحت پوشش خود قرار می دهند. ما می گوییم هرکسی می تواند با 20 دلار یا 20 هزار تومان یک بچه را تحت حمایت خود قرار دهد ولی خوب ممکن است کودکی به بیش از 20 هزار تومان نیاز داشته باشد. ما به هر خانواده بین 30 تا 100 هزار تومان کمک ماهیانه می دهیم. ممکن است یک کودک براساس نیازمندیش به بیش از 30 هزار تومان نیاز داشته باشد. در آن صورت ما برای او کفیل بیشتری می گیریم. البته قبلاً به کفیل می گوییم در صورت تمایل برای کفالت تنها از یک بچه خاص باید ماهی چقدر پرداخت کنی. در مراحل بعد، مددکار کودک باید سالی دو گزارش تهیه کند که ما به آن «گزارش 6 ماهه» می گوییم، به همراه نامه کودک و عکسش (در صورت تمایل) برای کفیل ارسال می شود. ما سعی می کنیم که ارتباط عاطفی را بین مددجو و کفیل حفظ نماییم. البته ارتباط مستقیم وجود ندارد مگر این که کفیل درخواست کند و می توانند به این جا بیایند و کودکشان را ملاقات کنند و بعضی اوقات در خانه بچه ها قرار گذاشته می شود و دیدار در آن جا صورت می گیرد. ما سعی داریم که حالت اعتماد را در کنار احساسات ایجاد نماییم و این باعث موفقیت ما شده است. ایرانی هایی هستند که در خارج از کشور هستند و به ما اعتماد می کنند و پولشان را برای ما می فرستند (که در حقیقت قلب خود را برای ما می فرستند). ما ایرانی داریم که اصلاً ایران را ندیده است، ولی 5 تا 10 کودک را تحت پوشش خود قرار داده و مرتباً برای کودکان خود نامه می نویسد که البته به دلیل این که فارسی نمی دانند ما مجبوریم نامه ها را ترجمه کنیم. کاری که اکنون ما انجام می دهیم یک وظیفه ملی است که ارتباط بین ایرانیان خارج از کشور را با کودکان داخل برقرار می نماییم. البته این یکی از وظایف شورای ایرانیان است که من فکر نمی کنم به اندازه ما موفق بوده اند. از طرف دیگر به دلیل غیردولتی بودن مان به خوبی توانسته ایم در خارج از کشور فعالیت کنیم. به خاطر محدودیت ها و مشکلاتی که بین دولت ها وجود دارد، مؤسسات دولتی نمی توانند فعالیت مؤثری را انجام دهند. ما همیشه تلاش نمودیم در حد استانداردهای بین المللی کار کنیم، چه از نظر سیستم های کاری و چه از نظر گواهی نامه هایی که نیاز داریم، ما توانستیم از سازمان ملل، بخش اجتماعی اقتصادی (ECOSOC) گواهی نامه مقام مشورتی را دریافت نماییم. اخیراً از مؤسسه SGS سوئیس، به دلیل کیفیت در مدیریت، گواهی نامه بین المللی دریافت نمودیم و از مؤسسات داخلی و همچنین وزرا و معاونین ایشان تقدیرنامه ها و گواهی نامه هایی را دریافت نموده ایم. ما از نظر سیستم های کاری مکانیزه عمل می نماییم یعنی هیچ کاری را به صورت دستی انجام نمی دهیم. سیستم را به صورت کامپیوتری طراحی شده و هرکسی می تواند اطلاعات ما را در اینترنت مطالعه نماید. سعی ما بر این بوده که این نهاد را براساس پاسخ گویی اداره نماییم، یعنی اگر کسی چیزی را به ما می دهد به او پاسخ گو باشیم. این به عنوان اولین موردی است که در خطی مشی ما تعریف شده است، متأسفانه در مؤسسات خیریه در گذشته با تلاش بسیار خوب آن ها می شود به دلیل نداشتن سیستم پاسخ گویی وجود نداشت، شبهاتی نیز ایجاد شده بود. ما سعی کرده ایم که با سیستم پاسخ گویی اعتماد مردم را بیشتر جلب نماییم. س : اگر ممکن است در مورد سیستم مالی و چگونگی انتقال وجه به ایران توضیح دهید. با توجه به این که اکنون در دوران تحریم به سر می بریم. ج : ما در گذشته و تا قبل از 11 سپتامبر به راحتی انتقال وجه را انجام می دادیم. ولی بعد از 11 سپتامبر مشکلات ما در آمریکا بسیار زیاد شده و انتقال وجه برای ما غیرممکن است و باید کمک ها به صورت مواد غذایی وارد ایران شود، به دلیل فشارهایی که در آمریکا بر روی خیرین است، ما تصمیم داریم که بیشتر بر روی اروپا و ایران کار کنیم. در ایران هم به دلیل این که سیستم ما بین المللی است، استقبال خوبی از ما شد و هم اکنون به دنبال انجام کار تبلیغاتی و معرفی خود به عموم هستیم. به دلیل این که ما نمی توانیم هزینه های اداری زیادی متحمل شویم از شهرداری خواستیم به ما اجازه دهد از بیلبوردهای تبلیغاتی در زمان هایی که خالی هستند، استفاده نماییم. از صدا و سیما خواستیم که ما یک کار تبلیغاتی را در زمان های بدون استفاده انجام دهیم. س : انتقال وجهی که می فرمایید سخت انجام می شود برای ایرانیان در آمریکا فرستادن وجه مشکل شده است یا رسیدن این وجه به ایران دچار مشکل شده است؟ ج : ما در آمریکا و کانادا و سوئیس و امارات متحده به ثبت رسیده ایم، در کشورهای آمریکا و کانادا به دلیل وجود قوانین تحریم اجازه انتقال وجه به ایران وجود ندارد فقط استثنایی که وجود دارد در مورد مواد غذایی و دارویی است که ما از آن استفاده می نماییم البته با مشکلات زیاد زیرا بر این موارد هم قوانین سختی را اجرا می نمائید و محدودیت هایی نیز وجود دارد ولی به دلیل این که ارتباط ایرانیان قطع نشود این مشکلات را قبول نموده ایم که این کار را انجام دهیم. س : همکاری مسئولین با شما چگونه است؟ آیا از همکاری آن ها نیز استفاده می کنید. ج : ما توانستیم از هیئت دولت مجوز بگیریم که اگر کسی در ایران به ما پرداختی دارد، بتواند از معافیت مالیاتی استفاده کند. هیئت دولت در تاریخ 27/5/1386 مصوبه ای را صادر نمود که ما هم شامل این مصوبه شدیم با وجود این که وزارت دارایی و وزارت کشور ناظر ما بودند، از ما خواستند که وزارت رفاه نیز ناظر ما باشد. س : شما یک مؤسسه غیرانتفاعی محسوب می شوید؟ ج : ما یک نهاد غیرانتفاعی و غیردولتی هستیم و البته NGO محسوب می شویم. ما اولین مؤسسه خیریه ای هستیم که برای اولین بار در ایران توانستیم از وزارت کشور مجوز ملی دریافت کنیم. البته در آن زمان در روزنامه ها این خبر منعکس شد.. س : فرزندخواندگی که مؤسسه شما برای ایرانیان خارج از کشور انجام می دهد چه مراحلی را باید بگذراند؟ ج : ایرانی هایی در خارج از کشور زندگی می کنند، دوست دارند بچه ایرانی داشته باشند، شما در آمریکا می توانید به راحتی در خانه خود با اینترنت درخواست بچه نمایید. یک بچه آفریقایی یا چینی را برای شما با صرف چند هزار دلار می آورند. قوانین در ایران بسیار سخت و پیچیده است. کسانی هستند که 2 سال در ایران تلاش کردند ولی نتوانستند سرپرستی کودکی را به عهده بگیرند، ما به وسیله کارشناسانی که داریم به ایرانیان خارج از کشور در این زمینه خدماتی را ارائه می کنیم. س : نحوه برخورد مؤسسه با کودکان تحت حمایت چگونه است؟ ج : ما به عنوان بنیاد کودک کرامت و شخصیت انسان ها را بسیار ارج می نهیم و به کودکان بسیار احترام می گذاریم. زیرا کودکانی را که ما انتخاب می کنیم بچه های مستعد و باهوشی هستند، ما اسم خیریه را بر روی مؤسسه خود نگذاشتیم و می گوییم بنیاد کودک، به این دلیل که ما از نظر مسائل شخصیتی، کاملاً رعایت این کودکان را می نماییم و در حقیقت ما به این کودکان بورس تحصیلی می دهیم و این در ازای تلاشی است که این کودکان برای رسیدن به مدارج بالای علمی انجام می دهند و در این زمینه بچه ها نیز شایستگی خود را نشان دادند، اگر کسی از بچه های فقیر حمایت نماید و به آن ها کمک کند، آن ها نیز مانند سایر بچه ها می توانند به نتیجه برسند و آمارها نشان دهنده این اتفاق هستند. س : توضیحاتی از چگونگی ارائه طرح اکرام به کمیته امداد امام خمینی بدهید. ج : چند سال پیش به همراه آقای دکتر یثربی (مدیر بنیاد در آمریکا) خدمت مدیر وقت کمیته امداد جناب آقای نیری رسیدیم و اعلام کردیم که در دنیا روش های جدیدی ابداع شده است برای حمایت از کودکان که یکی از آن روش ها همین روش «اسپانسرینگ» یا حامی کودک می باشد، که مورد استقبال ایشان قرار گرفت و ما روش ها و فرم ها را خدمت یکی از مدیران بنیاد ارائه نمودیم و خوشبختانه طرح اکرام با همان ایده بنیاد انجام شد. س : شما هنوز هم به کمیته امداد طرح و نظر می دهید؟ ج : بله، ما همچنان دنبال فکرهای جدید و طرح ها جدید در امور انسان دوستانه هستیم. ما طرح های زیادی اجرا کردیم و امید داریم در آینده ادامه پیدا کند. س : آیا جشن هایی را که شما برگزار می کنید هر ساله است و علت برگزاری آن ها چیست؟ ج : چند سال است که این جشن ها برگزار می شود و در واقع جشن قدردانی از تلاش این بچه هاست که با این همه مشکلات توانستند درس بخوانند. درست است که ما به آن ها کمک کردیم ولی کمک اصلی را آن ها کردند که در راهی که ما در پیش گرفته ایم به موفقیت برسیم. س : بچه ها تا چه زمانی تحت حمایت کفیل قرار دارند؟ ج : تا زمانی که به تحصیل می پردازند. براساس زمان تحصیل فرقی نمی کند. کسی است که الان دانشجوی دکتری است و ما هنوز به او کمک می کنیم و در حقیقت مقرری ماهانه به آن ها پرداخت می شود. س : کمکی از جانب مؤسسه به این کودکان بعد از پایان تحصیل برای ورود به بازار کار و از نظر اشتغال می شود؟ ج : معمولاً در آن بخش کمک نمی کنیم زیرا ارتباطی با ارگان ها و مؤسسات دیگر نداریم ولی تا حالا طبق اخبار ما اکثر بچه ها مشغول به کار شده اند زیرا هم تحصیل کرده اند و هم باهوش بودند که با مشکلات زیاد توانسته اند درس خود را به اتمام برسانند. س : در مورد شعبات خود و چگونگی فعالیت آن ها هم مختصر توضیحی بدهید. ج : ما در 22 استان و در 14 شعبه در شهرهای مختلف ایران، فعالیت داریم و در تمام این مراکز دفتر کار و مددکار داریم و پاسخگوی همه هستیم و تمام سیستم ها آنلاین هستند و به صورت web base طراحی شده است که هر لحظه با همه در ارتباط هستیم، سه دفتر خارج از کشور داریم که در آمریکا، سوئیس و امارات فعالیت می کنند. البته همین سیستم های آنلاین باعث موفقیت ما هستند. ما در افغانستان در مزارشریف هم شعبه داریم که آن فقط برای هزینه کردن و کمک کردن می باشد. س : صحبتی هم در مورد آینده کاری مجموعه و تصمیماتی که برای این بچه ها دارید، بفرمایید. ج : بنیاد کودک برای ده هزار خانوار سیستم هایش را طراحی و بسترسازی نموده است. به خاطر مشکلاتی که از طرف آمریکا و اروپا برای ایران به وجود آمده است، ما نتوانستیم از ظرفیت بیشتری استفاده کنیم و بر روی 3500 خانواده توانسته ایم کار کنیم و الان فضای خالی بسیاری داریم به همین منظور اکنون بر روی خود ایرانیان که در ایران توان انجام این گونه برنامه ها را دارند تمرکز نموده ایم. در حقیقت در ایران هم ما منحصر به فرد هستیم. هیچ مؤسسه ای در ایران با این همه گواهی نامه داخلی و خارجی و تأییدیه وجود ندارد که این سیستم ها و این توانمندی های ما را داشته باشد. به همت دوستانی که در این راه به ما کمک می نمایند و تبلیغات انجام می دهند اکنون می خواهیم با کفیلانی از داخل ایران، 6500 خانواده دیگر را تحت پوشش قرار دهیم و این کار اخیراً شروع شده و امیدوارم بتوانیم به راحتی به جلو حرکت کنیم و دست کمک به سوی اصحاب رسانه هم دراز می نماییم. س : آقای ایرانشاهی اگر خاطره ای به یاد ماندنی دارید، لطفاً برای ما هم بیان کنید. ج : این جا و بچه ها، همه برای ما خاطره است. یک دفعه من به دیدار یک خانواده در آبادان رفتم. این خانواده در یک اتاق محقر و کوچک که در یک مدرسه مخروبه واقع بود، زندگی می نمودند، در گرمای شاید 50 درجه، این اتاق کولر نداشت و یک یخچال مستعمل و یک زیلو برای استفاده داشتند، هنگامی که مددکار از بچه خانواده خواست که درخواست خود را مطرح نماید، آرزو گفت من هیچ چیزی لازم ندارم و این نشان دهنده عزت نفس بالای یک کودک است، البته این خانم اکنون مشغول به تحصیل در دانشگاه می باشند. در جای دیگر یک خواهر و برادر بودند که جدا از یکدیگر زندگی می کردند، روزی من برای یکی از بچه ها مقداری خوراکی خریدم و از او خواستم که آن ها را بخورد که کودک در جوابم گفت که نه، من می خواهم به همراه خواهرم این خوراکی ها را بخورم. البته نمونه از این کودکان بسیار زیاد است. س : با توجه به این که شما طیف خاصی از کودکان را مد نظر دارید، بقیه کودکان نیازمند که ممکن است گروهی- مانند یک مدرسه خاص- به شما معرفی شوند را چگونه حمایت می کنید؟ ج : ما کمک هایی را که به گروه خاصی ارائه می دهیم از محل درآمدهای عمومی مجموعه هست، زیرا کفیلان معمولاً از چند بچه خاص حمایت می کنند ولی عده ای هم هستند که کمک هایی را به صورت یک جا به بنیاد ارائه می نمایند و ما از این کمک ها به این گونه استفاده می کنیم البته ما ارتباط مستقیم دولتی اصلاً نداریم و فکر می کنیم که باید استقلال خودمان را حفظ نماییم. به عنوان مثال در زمان زلزله بم، ما پروژه ای را تعریف کردیم که به بچه ها به طور کلی کمک نماییم، ایرانی های مقیم آمریکا به اندازه یک هواپیمای باری، جنس جمع کردند، در واقع هر خانواده ایرانی در آمریکا یک ساک برای یک کودک مهیا نموده بود که این کمک ها در روز بازگشایی مدارس در بم که مدتی بعد از حادثه در چادرها برگزار شد، توسط اعضای بنیاد کودک، معلمان و آموزش و پرورش شهرستان بم توزیع شد. البته مدارسی را در شهرستان ها و تهران داریم که بیشتر بچه ها در این مدارس یتیم هستند که مربوط به مؤسسه ای با عنوان باقیات صالحات می باشد که ما در گذشته به صورت عمده به این مدارس کمک نموده ایم. س : اگر کسی بخواهد کفالت کودکی را برعهده گیرد برای شروع چه مقدار باید بپردازد؟ ج : هموطنان با اختصاص ماهی 20.000 تومان و یا بیشتر می توانند از کودکی حمایت نمایند، ما هم متعهد می شویم که از این کودکان با توجه به آخرین اصول مددکاری حمایت کنیم و بابت هر ریال به آن ها پاسخ گو باشیم. هر 6 ماه یک بار گزارشی به آن ها ارائه می شود و هر وقت که خواستند با توجه به ضوابط بنیاد می توانند کودک خود را ملاقات نمایند البته با توجه به ضوابط بنیاد. امید داریم که بچه هایی که واقعاً فقیر هستند ولی مستعد تحصیل با این حرکت حمایت کنیم که از تحصیل باز نمانند و به دانشگاه راه یابند. س : در حال حاضر تعداد کفیلان در خارج از کشور و همچنین در داخل ایران چند نفر می باشند؟ ج : حدود 8000 نفر کفیل داریم که بیشتر آن ها در آمریکا سکونت دارند و بقیه در اروپا و امارات متحده عربی نیز می باشند. ولی به دلیل مشکلات خارج از کشور ما نتوانسته ایم فعالیت مان را گسترش دهیم که امیدواریم که این گسترش را در داخل ایران بدهیم. اکنون ما در ایران حدود 1000کفیل داریم. س : لطفاً در آخر معرفی از اعضای هیئت مدیره داشته باشید. ج : آقای دکتر مهرداد یثربی که مسئول بنیاد کودک در آمریکا می باشند، دکترای الکترونیک دارند و تحصیل کرده همان جا می باشند ولی واقعاً ایران را دوست دارند و عاشق ایرانی ها هستند و علی رغم مشکلات بسیار زیادی که در آمریکا وجود دارد، حتی با توجه به مسائل امنیتی، ایشان وقت بسیاری را صرف این کار نموده اند و با تمام وجود این کار را دنبال می کنند. بنده، احمد ایرانشاهی، کارمند شرکت نفت هستم، ما به صورت افتخاری کار می کنیم (تمام اعضای هیئت رئیسه). ما هر ساله توسط حسابرس رسمی و قسم خورده حسابرسی می شویم. شاید ما اولین مؤسسه ای بودیم که حسابرسی رسمی علی رغم هزینه ای که داشت به امور مالی ما رسیدگی نمود و این کار از طرف ما به صورت داوطلبانه هست و هر ساله صورت های مالی خود را منتشر می کنیم. من خودم چون در بخش مالی همیشه فعال بودم، توانسته ام که سیستم مالی را به خوبی اداره نمایم. البته ما امید داریم که فرزندانمان هم راه ما را ادامه دهند. آقای دکتر یثربی و خانم مدرس هم از اعضای هیئت مدیره ما در ایران می باشند. *برای آشنایی هرچه بیشتر با فعالیت های بنیاد کودک، می توانید به آدرس این سایت به نشانی www.childf.com مراجعه فرمایید. *منبع : www.ayandenews.com ، یکشنبه ٦ بهمن ١٣٨٧