Index
ورود کاربر
Telegram RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی ذخیره خروجی XML خروجی متنی خروجی PDF
کد خبر : 122182
تاریخ انتشار : 30 بهمن 1387 0:0
تعداد مشاهدات : 7

انقلاب اسلامي ايران چالشي برنظريه هاي انقلاب

تاليف : عباس ايمان پور، زيبا اكبري معرفي از : باقر صبوري انقلاب اسلامي به عنوان يكي از مهم ترين پديده هاي سياسي - اجتماعي قرن بيستم ، نه تنها موجب تحول و دگرگوني در حوزه هاي سياسي، اجتماعي، فرهنگي و اقتصادي ايران گرديد، بلكه حوزه سياسي- اجتماعي مربوط به انقلابها نيز از اين تغييرات مصون نماند و انقلابي در مفاهيم و نظريه هاي انقلاب ايجاد كرد. بدين ترتيب نظريه هايي كه مدعي تبيين و پيش بيني انقلاب ها بودند، به خاطر ناتواني در پيش بيني و تبيين اين پديده بزرگ، مورد چالش قرار گرفتند ؛ از اين رو برخي از انديشمندان و نظريه پردازان ، در پي تعديل و اصلاح آن برآمده اند. اين اثر براين فرضيه استوار است كه مهم ترين عامل در شكل گيري و تكوين انقلاب اسلامي ايران در سال 1357، اسلام سياسي معاصر و رهبري امام خميني بود. انقلاب اسلامي ايران در شمار انقلاب هاي بزرگ جاي مي گيرد؛ چرا كه هم در اساس حكومت و هم در ايدئولوژي غالب كشور دگرگوني عمده اي ايجاد كرد. در تحليل انقلاب اسلامي رويكردهاي مختلفي وجود دارد كه بيانگر تاكيد هر كدام از اين رويكردها بر يك يا تعدادي از عوامل يا برهمه عوامل فرهنگي، جامعه شناختي، اقتصادي، روان شناختي وسياسي در وقوع انقلاب اسلامي مي باشد. اصولا نمي توان يك انقلاب بزرگ را با فرضيه هايي غيرعلمي تحليل كرد؛ لذا براي درك صحيح و بهتر پديده انقلاب، نيازمند تاملات نظري در قالب تئوري ها مي باشيم. رخداد انقلاب اسلامي فضايي براي آزمون نظريه هاي انقلاب و تامل درباره پديده انقلاب بود كه برخي از آن نظريه ها را نفي و موجب اصلاح برخي ديگر گرديد. حال كه بيش از يك ربع قرن از پيروزي انقلاب مي گذرد، هنوز ابعاد ناشناخته بسياري وجود دارد و روش شناسي متداول غرب نتوانسته است همه زواياي آن را تحليل كند هريك از انديشمندان و صاحب نظران به عامل يا عوامل متفاوت و متنوعي در تبيين پيروزي انقلاب اسلامي تاكيد دارند، كه اين امر نشان از پيچيدگي و منحصر به فرد بودن انقلاب اسلامي دارد؛ اما هيچ كدام از اين رهيافت ها تحليل جامع و مانعي درباره انقلاب اسلامي به دست نمي دهند. هدف پژوهش حاضر بازخواني تحليل هاي موجود و ارائه تبيين جديد از انقلاب اسلامي است، اين رويكرد علاوه بر پذيرش صحت برخي از تحليل هاي قبلي، عامل اصلي در پيروز انقلاب اسلامي را اسلام سياسي و رهبري امام خميني مي داند. اين رهيافت، هم مدعي است هم متواضع ، از اين جهت مدعي است كه ادعا دارد در تبيين انقلاب اسلامي از يك رويكرد جديد و بديع استفاده مي كند و مي تواند چالشي در برابر نظريه هاي موجود درباره انقلاب اسلامي ايجاد كند و متواضع از اين جهت، كه پژوهش هيچ ادعايي ندارد، در اثبات ادعاي خود، تمام جوانب را در نظر بگيرد و يك تحليل جامع و مانع از انقلاب اسلامي ارائه دهد. براي بررسي و اثبات فرضيه، پژوهش حاضر در پنج فصل سازماندهي شده است فصل اول به بررسي و تعريف واژه انقلاب، مفاهيم و ويژگي هاي آن پرداخته است. فصل دوم تئوري هاي موجود درباره انقلاب را از ديد نظريه پردازاني كه در اين زمينه دست به تحليل و تبيين عوامل وقوع انقلاب زده اند، ارائه كرده ا ست. فصل سوم به تئوري هاي موجود در رابطه با انقلاب اسلامي ايران اختصاص دارد. فصل چهارم مروري است برنظريه هاي رهبري كه ما را به سوي نظريه رهبري واحد در انقلاب اسلامي رهنمون مي سازد. در نهايت در فصل پنجم نقد و تعديلاتي در مورد رهيافت هاي مطرح شده در پژوهش انجام گرفته و نقش رهبري و اسلام سياسي معاصر در شكل گيري و تكوين انقلاب اسلامي تبيين گرديده است. كتاب حاضر در سال جاري و توسط انتشارات مركز اسناد انقلاب اسلامي به چاپ رسيده است. * منبع : www.resalat-news.com، چهارشنبه ٣٠بهمن ١٣٨٧