Index
ورود کاربر
Telegram RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی ذخیره خروجی XML خروجی متنی خروجی PDF
کد خبر : 122501
تاریخ انتشار : 4 اسفند 1387 0:0
تعداد مشاهدات : 61

دانشجوي ايراني دانشگاه «لينکوپينگ» سوئد موفق به توليد سيم الكتريكي با استفاده از پروتئين شد

خبرگزاري دانشجويان ايران - تهران: دانشجوي ايراني دانشگاه «لينکوپينگ» سوئد در قالب تحقيقات رساله دكتري اش موفق به ايجاد سيم هاي الكتريكي حاوي رشته هاي پروتئيني روكش شده با پلاستيك شدند. به گزارش خبرنگار فن اوري خبرگزاري دانشجويان ايران(ايسنا)، اين رشته هاي نازك 10 نانومتري خود سازمان يافته و سازگار با سيستم هاي بيولوژيك هستند. مهيار حامدي، محقق ايراني دانشگاه «لينکوپينگ» كه با همكاري آنا هرلند و دستيارانش در رشته الكترونيك آلي و بيومولكولار موفق به توسعه اين تكنيك شده است، مي گويد: ما براي اولين بار پروتيين هايي ساخته ايم كه به نحو بسيار خوبي جريان الكتريكي را هدايت مي كنند و مي توانند به عنوان نيمه رسانا در ترانزيستورها و ساير تجهيزات الكتريكي استفاد شوند. يافته هاي اين تحقيق نشان داده که مي توان نانوالگوهاي کاملا کارکردي و با دانسيته بالا را در مواد الکترونيکي آلي ايجاد کرد. اين يافته جديد مشکل نانوالگودهي سطوح بزرگ را حل مي کند. توليد قطعات الکترونيکي انعطاف پذير آلي، نياز به فراوري و الگودهي مواد الکتروفعال از حلال ها دارد. با وجودي که چاپ و جوهرافشاني، معمول ترين روش هاي اين کار هستند، اما با استفاده از اين روش ها ساختارهايي توليد مي شوند که در مقياس ميکرو و بالاتر بوده و در نتيجه امکان ساخت نانوابزارها با اين روش ها وجود ندارد. حال مهيار حامدي و همکارانش از دانشگاه لينکوپينگ با استفاده از روش جديدي که مبتني بر استفاده از يک نانوبستر الاستومري بزرگ است، بر اين مشکل فائق آمده اند. اين محققان الاستومر را در تماس با يک بستر پرشده با محلولي از يک پليمر رسانا (PEDOT-S) قرار داده و پس از خشک شدن محلول، الاستومر را حذف کردند. اين روش در نهايت منجر به توليد ساختارهاي کوچک تر از 100 نانومتر به صورت منظم و در مقياس وسيع مي شود. حامدي مي گويد: «جالب اين است که پليمر PEDOT-S حتي زماني که الگوهاي توليد شده کوچک تر از مقياس ميکرون هستند، رسانايي الکتريکي خود را حفظ مي کند. اين امر در مورد ساير پليمرهاي رسانا تاکنون سابقه نداشته است». اين گروه پژوهشي همچنين نشان داده اند که مي توان با استفاده از اين روش، ساختارهاي اتصال يافته اي همچون ميکرو - نانوخطوط و نانوترانزيستورها را توليد کرد. حامدي مي گويد در نهايت بايد اين امکان به وجود بيايد تا ميله هاي متقاطع با دانسيته بالا را با پليمرهاي رسانا ايجاد کرده و از آنها در کاربردهايي همچون حافظه ها و حسگرهاي زيستي بهره برد. اين دانشمندان در حال برنامه ريزي براي توليد ساختارهاي کوچک تر و بررسي تشکيل ميله هاي متقاطع هستند.