Index
ورود کاربر
Telegram RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی ذخیره خروجی XML خروجی متنی خروجی PDF
کد خبر : 126416
تاریخ انتشار : 6 اردیبهشت 1388 0:0
تعداد مشاهدات : 57

پايگاه اينترنتي كامن دريمز

ايران سرزميني كهن با مردماني صلح طلب است

در يك پايگاه اينترنتي با اشاره به تجربه مثبت يك گروه صلح آمريكا در ايران بعد از مبادلات فرهنگي با مردم ايران تاكيد شده تا وجهه منفي ساخته شده از سوي جريان رسانه اي غرب عليه ايران را باطل خوانده و بر واقعيت موجود در كشورمان به عنوان كشوري با سابقه تاريخي كهن و مردماني صلح طلب تصريح كند...
خبرگزاري فارس: در يك پايگاه اينترنتي با اشاره به تجربه مثبت يك گروه صلح آمريكا در ايران بعد از مبادلات فرهنگي با مردم ايران تاكيد شده تا وجهه منفي ساخته شده از سوي جريان رسانه اي غرب عليه ايران را باطل خوانده و بر واقعيت موجود در كشورمان به عنوان كشوري با سابقه تاريخي كهن و مردماني صلح طلب تصريح كند. به گزارش فارس، "جان دي ير " در اين مقاله كه در پايگاه اينترنتي "كامن دريمز " به چاپ رسيد با ابراز تاسف از اين كه نتوانسته در ماه فوريه با هيئت صلح آمريكايي وارد ايران شود به انعكاس تجربه سفر "ديويد هارتساف " و پدر "لويي وايتال " به ايران پرداخته است كه از جمله 6 آمريكايي بودند كه از ميان 27 متقاضي سفر توانستند رواديد سفر به ايران دريافت كنند. به نوشته وي، ديويد، سرپرست اين هيئت، يكي از اعضاي قديمي و فعال صلح طلب در آمريكا است. وي به مدت 18 سال با كميته خدمات دوستان آمريكايي همكاري نموده و همچنين يكي از مؤسسين "نيروي صلح ضد خشونت " است. اين سازمان پروژه اي بين المللي است كه نيروهاي صلح طلب را آموزش داده و به نقاط منازعه خيز جهان مي فرستد. وي اخيرا رياست سازمان "صلح طلب ها " را برعهده داشته سازماني كه از جنبش هاي مسالمت آميز در اقصي نقاط جهان حمايت مي كند. نويسنده تاكيد كرد: اين هيئت در ايران با اقشار مختلف مردم، بازرگانان و اساتيد، دانشجويان و سياستمداران، خانواده ها و روحانيون ديدار كردند و البته گزارشي كه در مورد صميميت و خلوص اين مردم ارائه كردند مرا اصلا متعجب نكرد. به گفته ديويد: "مردم ايران صميمي، زيبا، مهربان و بخشنده هستند. آنها مردم آمريكا را دوست دارند و علاقه مندند كه روابط متقابل بين مردم دو كشور افزايش يابد. وانمود كردن به اينكه ما با هم دشمن هستيم غم انگيز است. " به نوشته اين پايگاه خبري اين هيئت دورويي و تزوير دولت آمريكا را مشخص ساخته و دست صلح و آشتي بسوي ايرانيان دراز مي كند. در ادامه اين مقاله به اشاره به روابط ايران و آمريكا در گذشته، اين رابطه را بسيار متشنج و متنوع خوانده و آمده است: در سال 1953 سيا حكومت منتخب و دموكراتيك مردم ايران به رهبري مصدق را سرنگون ساخت. در سال 1988 ناو آمريكايي وينسنس يك هواپيماي مسافربري ايران را سرنگون كرد. همه 290 سرنشين اين هواپيما كشته شدند اما آمريكا هيچگاه عذرخواهي نكرد. بعدها كاپيتان كشتي، ويليام راجرز، مدال لياقت دريافت كرد. ايالات متحده از حكومت شاه حمايت كرد - حكمران مستبدي كه ظلم هاي زيادي بر مردم كشورش تحميل كرد. در جنگ بين ايران و عراق كه از سال 1980 تا 1988 به طول انجاميد ما از رژيم صدام حسين حمايت كرديم و همچنين استفاده اين رژيم از سلاح هاي شيميايي را ناديده گرفتيم. نويسنده به ديگر سياست هاي آمريكا در قبال ايران اشاره كرده و نوشت: در مورد تسليحات هسته اي آمريكا قواعد تبعيض آميز و دوگانه اي را بكار مي برد. بيش از 10 هزار بمب هسته اي در زرادخانه هاي ما نگهداري مي شود. اسرائيل نيز با حمايت آمريكا زرادخانه خود را ايجاد كرده است. اما آرزوها و تلاش هاي ايرانيان رگباري از تهديدات آمريكايي ها را در پي داشته است. تهديدي به مانند آنچه در مورد عراق انجام گرفت. و البته بياد داشته باشيم كه در عراق هيچگونه تسليحات هسته اي يافت نشد و همانطور كه همه مي دانيم در آنجا اين نفت بود كه جنگ را براه انداخت. نويسنده اين مقاله در ادامه تصريح كرد: ديويد، سرپرست هيئت آمريكايي بعلت تمام موارد فوق آمريكا را مورد مؤاخذه قرار مي دهد. "واقعا متعجب شديم وقتي كه فهميديم ملت 66 ميليوني ايران در طول دويست سال گذشته به هيچ كشوري حمله نكرده است. متأسفانه در مورد كشور خود نمي توانيم چنين ادعايي بكنيم. وقتي در ايران بوديم از شدت عمل كشور خودمان بسيار متأثر شديم. ايران كشوري است با فرهنگ و تاريخي باستاني و آمريكاي جوان سعي دارد تا به اين كشور ياد دهد كه چگونه رفتار نمايد - درست مثل اينكه به بچه اي شرور رفتار خوب را ياد مي دهد. اين مسأله واكنش خوبي در ايران نداشته است! " اين گزارش تاكيد مي كند: ايران داراي فرهنگي فراتاريخي با قدمت 2500 ساله است. عادات، هنر و معماري اين كشور بسيار باستاني و ژرف هستند. مساجد، موزه ها و دانشگاه هاي اين كشور حاكي از احترامي باستاني به زندگي هستند. در اصفهان، شيراز، تهران، پايتخت سياسي ايران و قم، پايتخت مذهبي - كه بسياري از مدارس ديني در آنجا مستقر هستند - استقبال شاياني از هيأت انجام گرفت. به عكس در فرودگاه استقبال سردي از آنها صورت گرفت. مقامات از آنها اثر انگشت گرفته و سؤال پيچشان كردند - همه اين اقدامات نشان دهنده سوظن شديد حكومت است. نويسنده اين مقاله با اشاره به بي اعتمادي حاكميت ايران به آمريكا نوشت: يكچنين رفتاري در مورد تمام فعالين، سازمان دهنده هاي دانشجويي، كاركنان حقوق بشر و حاميان حقوق زنان تكرار مي شود. در اين مقاله آمده است: اما افراد عادي با هيأت بعنوان نمادي از اميد برخورد نمودند. اعضا با جانبازان جنگ ايران و عراق نيز ديدار كردند. به گفته ديويد: "آنچه كه بسيار قدرتمند بود اين بود كه هيچكس حرفي درباره انتقام نمي زد. بلكه بجاي آن آنها در مورد ساختن دنياي جديد حرف مي زدند، دنيايي بدور از اسلحه كه در آن ديگر هيچكس از جنگ رنج نمي برد. برخي در تهران در تلاش براي ايجاد موزه صلح هستند. " ديويد به تصوير پردازي هاي رسانه ها نيز مي پردازد و مي افزايد: "در آمريكا رسانه ها چنان تصويري از ايراني ها در ذهن ما ايجاد كرده اند چنانكه گويي همه آنها تروريست هستند و با موشك هايشان دائم ديگر كشورهاي جهان را تهديد مي كنند. اما آنچه ما يافتيم اين بود كه همه ايراني از دوستاران و مشتاقان صلح بودند. " هم اكنون جنگ همه اطراف ايران را فرا گرفته است، جنگي كه توسط آمريكايي ها به راه انداخته شده - در غرب جنگ عراق و در شرق افغانستان و پاكستان، و ايران در اين درياي متلاطم از جنگ جزيره اي با ثبات و آرام است. نويسنده مقاله با اشاره به اظهارات ديويد سرپرست گروه آمريكايي تاكيد مي كند: ايران مي توانست در تلاش ها براي ايجاد صلح در عراق و افغانستان نقش سودمندي ايفا كند. علاوه بر اين ايران و آمريكا مي توانستند در كنار يكديگر براي دستيابي به صلحي ناب ميان فلسطيني ها و اسرائيل همكاري نمايند. ما مي توانستيم با هم خاورميانه اي عاري از صلاح هاي هسته اي ايجاد نماييم. بر اساس تجربياتم معتقدم كه هم مردم ايران و هم مردم آمريكا از دولت هايشان براي كنار گذاشتن منازعات و آغاز مذاكرات و صلح حمايت خواهند كرد. اگر با هم همكاري نماييم مي توانيم دنيا را از سلاح هاي كشتار جمعي پاك كنيم. " هر كجا كه ديويد مي رود ميل به همكاري در آنجا افزايش مي يابد. در پاركي در اصفهان مردي با لبخند به ديويد نزديك شد و به پيراهن وي اشاره كرد. بر روي پيراهن وي به زبان انگليسي و فارسي نوشته شده بود: "صلح با ايران ". وي به ديويد گفت كه "از شما بخاطر پيامتان تشكر مي كنم. ما همه فرزندان يك خدا هستيم و همه زير يك آسمان زندگي مي كنيم. ما بايد خودمان را خواهر و برادر بدانيم نه ايراني، آمريكايي، مسلمان، مسيحي و يا دشمن. " دوست جديد ديويد، حميد نام داشت. وي آتش نشان فرودگاه شيراز بود و بهمراه خانواده اش براي تعطيلات به اصفهان آمده بودند. وي مي گفت كه "تمام مذاهب ما را به دوستي با يكديگر فرا مي خوانند. وي در مورد تأثيرات مسالمت جويانه صوفي ها و شعر حافظ در فرهنگ كشورش اشاره كرد. من [ديويد] نيز به نوبه خود به وي پيشنهاد دادم كه نوشته هاي مهاتما گاندي را مطالعه كند. " بعد خانواده حميد از محل بازي به طرف وي آمدند، آنها در مورد دوست آمريكايي وي كنجكاو شده بودند. ديويد مي گفت: "خيلي زود از آنها خوشم آمد. من عكسي از حميد و خانواده اش انداختم و آنها نيز عكس من و حميد را انداختند. ديويد مي افزايد: "ديدار بسيار كوتاهي بود اما وقتي در فضايي آكنده از تهديد خشونت، جوي از صلح و مسالمت ميان دو نفر انسان شبيه به هم پديد مي آيد خيلي سريع محبتي برادرانه ميان آنها پديدار مي شود. آرزو مي كنم همه انسان هاي ديگر نيز در پس مرزهاي ملي، مذهبي و دشمنانه اي كه دولتهايمان پديد آورده يكچنين تجربياتي را كسب كنند و به طبيعت انساني مشتركمان پي ببرند. " آنها خداحافظي كردند و ديويد در بازاري شلوغ به راه خود ادامه داد. مردي از مغازه اي بيرون آمد و پرسيد: "اهل كجا هستيد؟ اهل كجا هستيد؟ " وقتي كه آمريكا را شنيد با لبخندي پيش آمد. وي گفت: "به ايران خوش آمديد. از اينكه اينجاييد بسيار خوشحاليم. دوست داريم كه آمريكايي هاي بيشتري از كشور ما ديدن كنند اما سلاح هايتان را با خود نياوريد! " ديويد مي گويد: "بله ما نيازمند اين هستيم كه امريكايي هاي بيشتري به ايران بيايند و ايراني هاي بيشتري نيز از آمريكا ديدن كنند. " فقط در اين زمان است كه همديگر را بهتر خواهيم شناخت. تنها آنوقت است كه " مي توانيم همديگر را بهتر به عنوان مردم درك نماييم و از فرهنگ، تاريخ و نظرات همديگر چيزهاي جديد فرا گيريم. " شهرونداني كه "دشمنانشان " را دوست دارند - دشمنان اغلب توسط حكومت ها برايمان ساخته مي شوند - دولت را تشويق خواهند كرد كه با دشمن رابطه ديپلماتيك بر قرار كند و به اعتماد آفريني بپردازد. همچنين دولت را تشويق خواهند كرد كه اسلحه ها و تهديد به جنگ ها را در خاكروبه تاريخ بياندازد. " در ادامه اين مقاله به برنامه صلح آميز هسته اي ايران اشاره شده كه آمريكايي ها تلاش دارند آن را تسليحاتي جلوه دهند و آمده است: آژانس بين المللي انرژي اتمي، گزارش سازمان هاي اطلاعاتي آمريكا را تأييد كرده است كه از سال 2003 تا كنون هيچگونه نشانه اي دال بر اينكه ايران تسليحات هسته اي توليد مي كند بدست نيامده. اين واقعيت با توجه به گفته هاي رهبران مسلمان ايراني اعتبار بيشتري پيدا مي كند. آنها به ديويد گفته اند كه "استفاده از سلاح هاي هسته اي غير اخلاقي است و به همين علت ايران هيچگاه به فكر دستيابي به آنها نبوده است. " دعا مي كنم كه رهبران مذهبي آمريكا نيز ديدگاه هاي مشابهي را پذيرا شوند. البته بعضي ها يكچنين نظراتي دارند اما تعدادشان بسيار كم است. يكي از اين افراد پدر وايتال 77 ساله است. وي به رهبران مسلمان گفت كه براي حفظ وحدت با آنها از سال 2001 تاكنون در ماه رمضان روزه گرفته است. اين گفته ها آنها را بشدت تكان داد. همانطور كه وي ادامه مي داد آنها بيشتر مبهوت و متعجب مي شدند. وي به آنها گفت كه بعلت مخالفت با جنگ افروزي ها و شكنجه هاي آمريكايي ها دو سال را در زندان گذرانده است. در اينجا شاهد تكرار لحظه اي تاريخي و زيبا هستيم - وي براي خواهران و برادران مسلمان خود از صلح سخن مي گويد، به مانند فرانسيس مقدس كه در بحبوحه جنگ هاي صليبي وحشتناك كليسا، سلطان وحشت زده و بدنام شده را به دوستي دعوت مي كند. ديدار دوهفته اي به پايان خود رسيد و ديويد درخواست نمود كه: "اميدوارم تمام مردم اوباما و نمايندگان كنگره را تشويق كنند كه از مواجهه با و تهديد ايران بپرهيزند و متعهد شوند كه تمام تفاوت ها را از طريق ديپلماسي، مذاكره و احترام متقابل حل و فصل نمايند. " وي ما را مطمئن مي سازد كه "مردم هر دو كشور از اين ايده حمايت خواهند كرد. " وي منظره اي اميدوارانه پيش روي ما ترسيم مي كند. "اكنون فرصت خوبي است كه محور شرارت را به محور دوستي تبديل كنيم. سياست هاي قديمي مخاصمه و جنگ را كنار گذارده و بجاي آنها سياست هاي جديدي از صلح و دوستي قرار دهيم. "