Index
ورود کاربر
Telegram RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی ذخیره خروجی XML خروجی متنی خروجی PDF
کد خبر : 128221
تاریخ انتشار : 9 خرداد 1388 0:0
تعداد مشاهدات : 14

آموزگاري فراموش نشدني

بنياد پروفسور حسابي
بنياد پروفسور حسابي خداوند را، سپاس گزاريم، كه راهنمايان، و نگاهبانان گرانقدر انقلابمان، همواره، نسبت به داشته هاي ملي و پاكاران (خادمين) ميهن اسلامي، مهري والا را، ارزاني مي دارند؛ چنانچه، مقام معظم رهبري، دامت بركاته، با تكيه يي فرخنده، بر زيربناهاي ارزشمند، 1386 را، سال اتحاد ملي، ناميدند، كه خواسته آشكار آن، پيام ماندگار حضرتشان، در شيراز است: «خدمتي كه، دكتر سيد محمود حسابي، به فرهنگ ايران، نموده، كمتر از خدمتي نيست، كه براي علم فيزيك ايران، انجام داده اند»؛ و با هوشياري، در بي نيازي راستين، و ناگزيري امر خودپايي، 1387 را، سال نوآوري، نام نهادند، كه در فروزه اين شناخت دلنشين، در شرفيابي پژوهندگان، اساتيد ممتاز، و نامداران دانشگاهي كشورمان، به آستان سادات والاتبار، بنيان گذار بلندمرتبه انقلاب، با افتخار، شاهد بوديم: كه در راستاي گراميدن علم، دانش و پژوهش، قدوم مبارك را، پيش گذاشته، تا نخست، پروفسور حسابي، اين سيد متعهد، و معلم سخت كوش و رنجبر، پدر علم فيزيك و مهندسي نوين ايران را، بر جاي نشانند، سپس، خود، در برابر ديدگان پر از اشك ستايش دلدادگان حاضر، بر جايگاه والايشان، قرار گيرند، تا، استواري باشد، نيك پي، بر سه پشته (نسل)، كار و پژوهش، در تربيت هفت پشت استاد و دانشجوي ايشان، و آموزه يي، فراموش نشدني، و جاودان، از آزرميدن (احترام) همگي دانش گستران ايران اسلامي، و پايگاه برجسته پژوهندگان. اما، پاسخ عشق را، عشق مي دهد؛ استاد، به پاس اين ارزش گزاري، با همه دل سپاري هاي خويش، در فجر عظيم اسلامي، و در سنين 80، 90 سالگي، تنها داشته خود؛ خانه خويش را، در گرو بانك ها، قرار دادند، و با گرد آوردن بيش از صد تن، از بهترين اساتيد، متخصصين و كارورزان كارآزموده، نخستين مركز تحقيقات علوم پايه، در فناوري (صنايع) مكانيك، هيدروديناميك، الكترونيك و اپتيك فيزيك...، با برگيري از سامانه هاي هوشمند را، راه اندازي، و نويافته هاي فراواني را، براي اين نهضت نوين، پي افكندند! به همراه آن، يگان هاي پشتيبان كاوش گران دبيرستاني و دانشگاهي را، برپا داشتند! در پايش زبان پارسي، كه نگاه دارنده كيان ملي است، و در برابر كساني كه، در هر جمله فارسي، دو سه كلمه، انگليسي، رها مي سازند، و يا، گويش آواي «ر» را، در سخن خود مي غلتانند، تا تعلقات قلبي خويش را، امريكايي، يا اروپايي، جلوه داده، روشن فكر نمايي كنند: يگان فرهنگي پاسداري از زبان فارسي و برابرسازي علمي را، شالوده ريزي كردند، كه تا به امروز، گواه بيش از 70 سال، خدمت سرافرازانه آن، هستيم! و نيز، گنجينه (موزه) بايسته و رونده پروفسور حسابي، با هدف الگوسازي، و راهنمايي نسل جوان، و هزاران بازديدكننده، پيش كش اين رستن كبير، و كشور عزيزمان، گرديد. شايسته است، در شگون نوروز، و برآمدن سالي نوين، به اوج دلبستگي هاي استاد، به پهله (تمدن) هزاران ساله ميهنمان، بپردازيم، و با فرهي، سفره هفت سين ديرينه ايراني، در دانشگاه پرينستون آمريكا را، به ياد آوريم: كه نويدانه (كارت دعوت) هاي نوروزي را، با گل نيلوفر تخت جمشيد (نشان از پيوند فرهنگ ها) و دعاي سپند نوروزي: «يا مقلب القلوب والابصار، يا مدبرالليل والنهار، يا محول الحول والاحوال، حول حالنا الي احسن الحال»، با خط زيباي يك تفرشي تاژ (اصيل)، به سه زبان، آراستند. براي آغاز جشن، در پاسخ يكي از فرهيختگان، براي فوت كردن شمع هايي كه، هر يك، به نام يكي از بزرگان ميهمان (بوهر، بورن، فرمي، ديراك، .... و پروفسور اينشتين)، افروخته شده بود؛ برپايي روشنايي، و شكوهندگي نور، در پهله ايران زمين را، برشمرده، يادآور مي شوند: مردم سرزمين ما، شمع را، برافرازي زندگي دانسته، تا آنجا كه، در جشن تولد فرزندان خود، آن را، تا آخرين پرتو، روشن نگاه مي دارند! بوي خوش عود و سندل نوروز را، نشان دانش ايراني، از گياهان دارويي، درمان غيرشيميايي، و نگاه داشت محيط زيست، مي خوانند! چگونگي قرار گرفتن آرنگ (سمبليك) و از دست افزارهاي پژوهشي (سيرن .... و سپكتروسكوپ)، به جاي سبزه، سمنو و...، بر سر هفت سين فيزيكي را، نشان سپاس داده هاي نيك الهي، برگرفته از آرنگ پيشين آن: هفت چين (چينش، انتخاب)؛ سبزه: رويش، ماهي: جنبش، آيينه: يك رنگي، شمع: فروغ زندگي، تخم مرغ: زايش، نان: هستي، و... عسل: كام شيرين، ياد كرده! نمايه هزاران ساله، و فلسفه پندآموز لرزش نارنج شناور در كاسه آب، در آغاز سال نو، و داستان كهن آن: جابه جايي كره زمين، از يك شاخ گاو، بر شاخ ديگر را، چرخش كره زمين، در فراسو (فضا) دانسته، كه در اينجا، پروفسور اينشتين، شگفت زده، مي گويد: «ما غربي ها، در همين چند سده پيشين، گاليله را، به اتهام ادعاي اين كشف، محاكمه، و به اعدام، محكوم كرديم، ولي شما، پرشين هاي دانا، از هزاران سال پيش، با پيدايي سفره عيدتان، اين يافته ژرف خود را، به خوبي، به آيندگان، آموخته ايد.» يكساني نماي حاجي فيروز و عمو نوروز، با بابانوئل، در لباس سرخ را: يادمان يلداي ايراني، در پاسداشت بلندترين شب سال، شب هاي خوانش (با نشان زيباي تفأل بر قرآن كريم و ديوان حافظ) دانسته، شب زايش خورشيد، چيرگي روشنايي، بر تاريكي؛ طلوع حيات، زندگي و دانايي، در برابر جهل و ناداني را، يادآور شده، سازواري (تطبيق) ولادت حضرت عيسي(ع) و سال نو مسيحي، با شب چله را، حاصل گستره آيين ده هزار ساله مهرخواهان، ايرانيان يكتاپرست، تا آخر غرب، اروپاي امروز، برمي شمارند! ميهمانان، عيد كريسمس و ژانويه، در اوج زمستان، و آذين ساختگي سروي آژيده (بريده شده)، از دل جنگل، از ميان برف و يخ بندان، و سنجش آن، در هم اواني (هم زماني) عيد پارسي، با آغاز بهار، رويش سبزه و گل، در جاي جاي گيتي را، نشاني از هوش، دانش، گوهره، و برگزينگي پارسيان، مي دانند! در پايان، به خجستگي آن گردهم آيي، هنگامي كه، استاد، با ويولون اينشتين، پاره يي موسيقي ايراني مي نوازند، در پاسخ پرسش شنوندگان، از سنجه (مفهوم) آن: موسيقي ايراني را: «يك طرز تفكر، يك فلسفه، و بيان يك آرزو» مي خوانند، كه پسند باشندگان را، بسيار برمي انگيزد! * منبع : ضمیمه روزنامه اطلاعات، شنبه ٩ خرداد ١٣٨٨، ص ٣