Index
ورود کاربر
Telegram RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی ذخیره خروجی XML خروجی متنی خروجی PDF
کد خبر : 131177
تاریخ انتشار : 5 مرداد 1388 0:0
تعداد مشاهدات : 2

شاخص اميد به زندگي در مناطق روستايي كشور شتاب بيش تري گرفته است

خبرگزاري فارس: عضو هيئت علمي مركز مطالعات و پژوهش هاي جمعيتي آسيا و اقيانوسيه گفت: شاخص اميد به زندگي در مناطق روستايي كشور شتاب بيشتري به خود گرفته است. نادر مطيع حق شناس در گفت وگو با خبرنگار اجتماعي باشگاه خبري فارس "توانا " افزود: هدف اصلي اين مطالعه برآورد شاخص اميد زندگي فعال مردان در نقاط شهري و روستايي كشور در سال 1385 با استفاده از روش هاي غيرمستقيم است. وي ادامه داد: نتايج كلي اين بررسي بيانگر آن است كه تفاوت هاي قابل ملاحظه اي در ميزان اميد زندگي فعال و ميانگين خام فعاليت اقتصادي در نقاط شهري و روستايي و كل كشور وجود دارد و شاخص اميد به زندگي در مناطق روستايي كشور شتاب بيش تري به خود گرفته است. عضو هيئت علمي مركز مطالعات و پژوهش هاي جمعيتي آسيا و اقيانوسيه اظهار داشت: پيش بيني ها حكايت از آن دارد كه كل نيروي كار كشورهاي در حال توسعه از حدود 1/2 ميليارد نفر در سال 1990 به 4/2 ميليارد نفر در سال 2000 و به حدود 3 ميليارد نفر در پايان ربع اول قرن بيست و يكم خواهد رسيد. وي بيان كرد: كشورهاي در حال توسعه بايد سالانه بيش از 30 ميليون شغل جديد ايجاد كنند تا تعداد بيكاران در سطح فعلي ثابت بماند كه كشور ايران نيز از تجربه ساير كشورهاي در حال توسعه مستثني نبوده است؛ تغيير ساختار و جوان شدن جمعيت و ورود شمار زيادي از جوانان به بازار كار ضرورت توجه به ايجاد اشتغال و بازار كار را اجتناب ناپذير مي سازد. عضو هيئت علمي مركز مطالعات و پژوهش هاي جمعيتي آسيا و اقيانوسيه اضافه كرد: ايران با توجه به افزايش دفعي جمعيت در اوايل دهه 60 در حال حاضر داراي جمعيت جواني است به طوري كه بيش از نيمي از جمعيت آن كم تر از 30 سال سن دارند و از آن جا كه كاهش باروري در حجم نيروي كار و ساخت هاي سني با تأخير بسيار تأثير مي گذارد، به اين لحاظ اقتصاد كشور با نرخ بيكاري بالايي براي جوانان مواجه است. وي با اشاره به تغييرات اميد زندگي فعال در كشور افزود: نتايج بررسي از روند تغييرات اميد زندگي فعال مردان به تفكيك گروه هاي سني در كل كشور و نقاط شهري و روستايي نشان داد كه افراد تا رسيدن به سن خاصي با افزايش سن تمايل بيش تري به حضور در بازار كار دارند و از يك سن خاصي به بعد از تمايل آن ها كاسته مي شود. حق شناس اظهار داشت: روند اين تغييرات از بالاترين سطح خود در گروه سني 10 ساله شروع شده است و با بالا رفتن سن افراد از ميزان اميد زندگي فعال كاسته مي شود و در آخرين گروه سني به كم ترين حد خود مي رسد. عضو هيئت علمي مركز مطالعات و پژوهش هاي جمعيتي آسيا و اقيانوسيه بيان كرد: شاخص اميد زندگي فعال براي مردان نقاط شهري 3/37 سال و در مناطق روستايي 9/41 سال به دست آمده است كه در مقايسه با كل كشور كه 6/38 سال است، تفاوت محسوسي را نشان مي دهد. وي گفت: علت اين امر را مي توان در نوع فعاليت هاي شهر و روستا و نوع و مقدار درآمد هاي غيرشغلي جست وجو كرد. حق شناس اظهار داشت: اين درآمد ها شامل حقوق بازنشستگي، درآمد ناشي از اجاره، درآمد هاي حاصل از حساب پس انداز، سود سهام و دريافتي از بيمه و كمك سازمان هاي اجتماعي و مؤسسات خيريه و درآمد ناشي از فروش مصنوعات ساخته شده در خانوار است. وي افزود: در كشورهاي در حال توسعه امروزه با بالا رفتن اميد زندگي و احتمال سال هاي عمر بيش تر بعد از بازنشستگي، بازنشستگان به دليل عدم كفاف درآمد و هزينه هاي زندگي چاره اي جز اشتغال دوباره ندارند در حالي كه در كشورهاي توسعه يافته حداقل سن بازنشستگي بين يك تا 10 سال افزايش يافته است ولي در ايران به عنوان يك كشور در حال توسعه سن بازنشستگي براي مردان و زنان به ترتيب 5 و 10 سال كاهش يافته است. عضو هيئت علمي مركز مطالعات و پژوهش هاي جمعيتي آسيا و اقيانوسيه ادامه داد: امروزه اميد به زندگي سالم به مفهوم اميد داشتن به زندگي بدون محدوديت، در انجام اعمالي است كه در گذشته به طور معمول انجام شده است. وي اظهار داشت: در حال حاضر بيش از 45 كشور دنيا، اميد به زندگي سالم دارند و اين اميد به زندگي سالم، راه انديشه را به سوي تلاش دولت براي اجراي برنامه هاي ملي مراقبت از سالمندان مي كشاند. عضو هيئت علمي مركز مطالعات و پژوهش هاي جمعيتي آسيا و اقيانوسيه در خصوص اصلاح نظام بازار كار در ادامه گفت: يكي از پديده هاي بسيار تأثير گذار بر اصلاح نظام بازار كار ايجاد فرصت هاي شغلي براي نيروي جوان و داراي انگيزه فعاليت اقتصادي است؛ اصولاً اين مهم علاوه بر افزايش ظرفيت هاي جديد شغلي، زماني ميسر خواهد شد كه بازنشستگان پس از بازنشستگي به دليل انگيزه هاي اقتصادي يا ميل به تداوم فعاليت هاي شغلي، مجدداً اشتغال به كار نكنند. وي خاطر نشان كرد: بررسي هاي مختلف نشانگر آن است كه در كشور ما بازنشستگان به لحاظ عدم رضايت از بازنشستگي و احساس داشتن توان مجدد فعاليت اقتصادي كماكان تمايل دارند پس از بازنشستگي به لحاظ عدم وجود رابطه بين بازنشستگي و حالت بازنشستگي در كشور، به اشتغال در مشاغل قبلي يا واحد هاي كاري مشابه به تداوم فعاليت خويش اهتمام ورزند؛ هرچند كه عدم كفايت حقوق بازنشستگي نيز تا حدودي مي تواند عامل چنين بازگشت كاري باشد.