Index
ورود کاربر
Telegram RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی ذخیره خروجی XML خروجی متنی خروجی PDF
کد خبر : 136952
تاریخ انتشار : 10 آبان 1388 0:0
تعداد مشاهدات : 32

به همت پژوهشگران دانشگاه تربيت مدرس

پلاستيك هاي زيستي با استفاده از لجن تصفيه خانه فاضلاب توليد شد

پژوهشگران گروه مهندسي عمران دانشگاه تربيت مدرس موفق به توليد نوعي پلاستيک قابل تجزيه با استفاده از لجن تصفيه خانه فاضلاب شهري شدند كه ضمن كاهش هزينه توليد اين نوع پليمرها به كاهش آلاينده هاي زيست محيطي فاضلاب نيز منجر مي شود...
خبرگزاري دانشجويان ايران - تهران: پژوهشگران گروه مهندسي عمران دانشگاه تربيت مدرس موفق به توليد نوعي پلاستيک قابل تجزيه با استفاده از لجن تصفيه خانه فاضلاب شهري شدند كه ضمن كاهش هزينه توليد اين نوع پليمرها به كاهش آلاينده هاي زيست محيطي فاضلاب نيز منجر مي شود. به گزارش سرويس پايان نامه خبرگزاري دانشجويان ايران(ايسنا)، مهندس مجيد مسچي، کارشناس ارشد مهندسي عمران (محيط زيست) دانشگاه تربيت مدرس و مجري اين طرح با بيان اين كه تجمع زباله هاي پلاستيکي در محيط زيست به عنوان معضلي جدي از سال ها پيش مورد توجه بوده است، اظهار كرد: اين پلاستيک ها نه تنها دهه هاي طولاني در طبيعت باقي مي مانند بلکه در روند پروسه تجزيه شدن، مواد سمي از خود توليد مي کنند. از ميان پلاستيک هاي قابل تجزيه گروهي تحت عنوان PHAs به علت قابليت تجزيه پذيري کامل و پائين بودن هزينه توليد نسبت به ساير پليمرها بيشتر مورد توجه قرار گرفته اند. وي به موانع موجود در برابر توليد تجاري تركيبات PHA اشاره کرد و گفت: اصلي ترين مانع در برابر توليد تجاري و کاربرد PHA در محصولات مصرفي، هزينه بالاي تخمير ميکروبي است که آن را 5 تا 10 برابر گرانتر از پليمرهاي مشتق شده از نفت مي كند. به منظور کاهش هزينه ها و در نتيجه کاربردي شدن بيشتر بيوپليمرها تحقيقات در زمينه استفاده از منابع کربني ارزان دنبال شد و طرح استفاده از کشت مخلوط و لجن فعال ارائه شد. وي افزود: در اين پژوهش اثر زمان هاي ماند سلولي مختلف، غلظت منبع کربني، تاثير اسيدهاي چرب فرار در خوراک فاضلاب شهري بر راندمان تشکيل پليمر و نسبت هاي C:N مختلف در تشکيل پلي هيدروکسي آلکانورات ها بررسي شد. همچنين با توجه به اينکه يکي ديگر از مشکلات عمده در زمينه محيط زيست لجن توليد شده در تصفيه خانه ها مي باشد، کاهش حجم لجن توليدي در اثر تشکيل پليمر از اهداف ديگر اين تحقيق بود. در اين پژوهش از يک راکتور SBR (هوازي- بي هوازي) جهت سازگاري ميکروارگانيسم ها و از يک راکتور هوازي جهت توليد پليمر استفاده شد. خوراک اين سيستم از فاضلاب شهري به همراه اسيدهاي چرب فرار تامين گشت. دانش آموخته دانشگاه تربيت مدرس همچنين تصريح کرد: اين سيستم با زمانهاي ماند سلولي پنج، هفت و 10 روز بررسي شد و زمان ماند سلولي پنج روز با اختلاف کمي از دو زمان ديگر پليمر بيشتري توليد کرد. همچنين بازده حذف COD در SRT5 به 95 درصد رسيد. به منظور بررسي منبع کربني و تاثير غلظت آن در تشکيل پليمر از استات و پروپيونات سديم در غلظتهاي مختلف استفاده شد که در نهايت استات با غلظت mg/l 3000 در راکتور توليد پليمر و وجود ميزان 100 درصد آن در راکتور SBR بيشترين راندمان توليد PHA را نتيجه داد. همچنين با بررسي نسبتهاي مختلف C:N مشخص شد که بيشترين درصد توليد پليمر به بالاترين نسبت يعني به 160:1 مربوط است. در اين پژوهش حداکثر راندمان توليد پليمر تحت شرايط بهينه حاصل از روند تحقيق 4/33 درصد وزن خشک سلول نتيجه شد. وي در پايان گفت: در آزمايشات انجام شده توليد پليمر از لجن فعال باعث کاهش حجم لجن شد که بيشترين ميزان کاهش حجم لجن با اعمال شرايط بهينه 5/28 درصد بود. گفتني است اين تحقيق با راهنمايي دکتر حسين گنجي دوست و با مشاوره دکتر نادر مختاراني و دکتر بيتا آيتي از اعضاي هيات علمي دانشکده فني مهندسي دانشگاه تربيت مدرس انجام شد.