Index
ورود کاربر
Telegram RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی ذخیره خروجی XML خروجی متنی خروجی PDF
کد خبر : 138591
تاریخ انتشار : 9 آذر 1388 0:0
تعداد مشاهدات : 15

پيش بيني رفتار عوامل مختلف در رسانش داروها محقق شد

خبرگزاري دانشجويان ايران - تهران: محققان آمريکايي با استفاده از يک مدل رياضي موفق به پيش بيني شدت و اختصاصي بودن جذب عوامل دارورسان مختلف در رسانش داروها شدند. به گزارش سرويس فن اوري ايسنا علوم پزشکي تهران؛ يکي از قابليت هاي نويدبخش فن آوري نانو توانايي آن در ايجاد نانوذرات حاوي داروست که با مولکول هاي هدفگير تزئين شده و با شناسايي سلول هاي سرطاني و اتصال به آنها، دارو را تنها در کنار اين سلول ها رها مي کند. رسانش هدفمند داروها نه تنها توانايي کشتن سلول هاي سرطاني را با استفاده از داروهاي حمل شده افزايش مي دهد، بلکه با کاهش بسيار زياد و يا حتي حذف رسانش دارو به بافت هاي سالم، اثرات جانبي استفاده از آنها را تا حد زيادي کم مي کند. با اين حال دانشمندان دريافته اند که تمام ترکيبات ممکن عامل هدفگير- نانوذره نمي توانند با کارايي يکساني به هدف مورد نظر رسيده و وارد آن شوند. دکتر دين ويتراپ و مايکل اشميت از موسسه فن آوري ماساچوست براي کمک به منطقي سازي فرايند طراحي عوامل دارورسان هدفگير يک مدل رياضي را توسعه داده اند که شدت و اختصاصي بودن جذب عوامل دارورسان مختلف را از پپتيدهاي کوچک گرفته تا ليپوزوم هاي بزرگ توسط تومورها پيش بيني مي کند. اين توسعه پيشگامي جامع براي تسريع استفاده از فن آوري نانو در پيشگيري، تشخيص و درمان سرطان است. مدل طراحي شده توسط اشميت و ويتراپت که يکي از اعضاي «مرکز فن آوري نانوي سرطان -MITهاروارد» است، اندازه عوامل دارورسان ذره اي و برخي ويژگي هاي ديگر ذرات را که به سادگي قابل اندازه گيري هستند، به حساب مي آورد. از جمله اين ويژگي ها مي توان به سادگي عبور آنها از سدهاي زيستي و شدت اتصال آنها به يک هدف در بررسي هاي انجام گرفته در آزمايشگاه اشاره کرد. اين پژوهشگران مي گويند با وجود سادگي زياد، مدل آنها مي تواند رفتار ساختارهاي هدف گيرنده HER2 در سرطان موش و ساختارهاي هدف گيرنده CEA در انسان را به دقت پيش بيني کند. در حقيقت به نظر مي رسد اندازه ذرات و تمايل آنها به اتصال به هدف بيشترين تأثير را در نحوه جذب اين عوامل توسط تومورها دارد. يکي از پيش بيني هاي بسيار جالب صورت گرفته توسط اين مدل اين است که ميزان داروي رها شده توسط ساختارهاي بزرگ (همچون نانوذرات) و ساختارهاي کوچک (همچون پپتيدهاي هدفگير) بيش از مقدار داروي رها شده توسط ساختارهاي با اندازه متوسط (مثل قطعات مهندسي شده پادتن ها) است با اين حال اين مدل پيش بيني مي کند که رهايش دارو به تومورها توسط نانوذراتِ با قطر بيش از 50 نانومتر زماني که عوامل هدفگير را به آنها مي افزاييم، بهبود زيادي نمي يابد.