Index
Telegram RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی ذخیره خروجی XML خروجی متنی خروجی PDF
کد خبر : 141579
تاریخ انتشار : 2 بهمن 1388 0:0
تعداد بازدید : 36

در راستاي ساخت ميكروربات‌هاي هوشمند

محققان ايراني موفق به ساخت نانوالياف رساناي مغناطيسي شدند

محققان نانوفن آوري كشورمان موفق به تهيه نانوالياف رساناي مغناطيسي با قابليت توليد عصب مصنوعي ميكروربات ها و سيستم هاي بيولوژي بسيار كوچك و ساخت حسگرهاي شيميايي هوشمند شد...
خبرگزاري دانشجويان ايران - تهران: محققان نانوفن آوري كشورمان موفق به تهيه نانوالياف رساناي مغناطيسي با قابليت توليد عصب مصنوعي ميكروربات ها و سيستم هاي بيولوژي بسيار كوچك و ساخت حسگرهاي شيميايي هوشمند شد. دكتر سيد حسين حسيني، دانشيار دانشگاه و مجري طرح تهيه نانو الياف رساناي مغناطيسي در گفت وگو با خبرنگار فن اوري خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا) با بيان اينكه نانو فن اوري راهي كوتاه به آينده است، افزود: تاكنون امكان اينكه بتوان يك تركيب معدني مانند خاك، اكسيدهاي فلزي و املاح معدني را به خوبي در يك حلال آلي حل كرد، بسيار سخت و دشوار بود به طوري كه به همين دليل بسياري از امكانات كاربردي و موقعيت هاي صنعتي به منظور ايجاد محصولات تركيبي با استحكام زياد، مقاومت حرارتي بالا، چسبندگي خوب با محدوديت همراه بوده است؛ حال آن كه تكنيك هاي نوين نانوفن اوري اين مشكل را برطرف و اين امكان را فراهم كرده است تا بتوان بسياري از تركيبات امتزاج ناپذير را در يكديگر مخلوط كرده، ديسپرس و محلول كنيم و بدين ترتيب محصولات بسيار متنوعي با كاربردهاي ويژه و منحصربفرد بسازيم. وي با بيان اينكه كوچك كردن ذرات در حد نانو ما را وارد فضايي كرده كه تاكنون قابل پيش بيني نبوده است، تصريح كرد: زمانيكه دو يا چند تركيب مخلوط مي شوند، كامپوزيتي تهيه مي شود كه بسته به مواد تركيب شده، خواص متفاوتي خواهند داشت. از اين رو خواص مكانيكي، فيزيكي و شيميايي جديدي را ارائه مي كنند كه تاكنون براي ما قابل تصور نبوده است. اين پژوهشگر با اشاره به اينكه با بردن مواد در فضاي نانو مي توان امتزاج پذيري را افزايش داد و محصولات جديدي توليد كرد، تصريح كرد: معمولا پليمرها عايق بوده و مقاومت حرارتي بالايي ندارند و يا اينكه كاملا عاري از خواص مغناطيسي هستند اما در فضاي نانو مي توان با افزودن برخي از نانوذرات به بسترهاي پليمري، خواص منحصر به فردي از جمله رسانش الكتريكي و مغناطيسي بودن در آنها ايجاد كرد كه در حالت طبيعي امكان پذير نيست. حسيني با بيان اينكه تغيير ساختار نانوذرات در خواص تاثيرگذارند، خاطرنشان كرد: نانوالياف يكي از محصولات ويژه و خاص هستند كه مي تواند كاربردهاي متنوع و اختصاصي داشته باشد. اگر ما بتوانيم الياف را تا حد ممكن ريز كنيم، تركيب كامپوزيت، كارايي بيشتري پيدا مي كند. وي ادامه داد: در اين پروژه، نانوالياف رساناي مغناطيسي مورد توجه است؛ بنابراين در اجراي اين طرح هدف تهيه نانواليافي مد نظر است كه داراي چند خاصيت متفاوت از جمله رسانش الكتريكي و مغناطيس پذيري باشد كه با تلاش دانشجويان پرتلاش هم اكنون ساخته شده است و اميدوارم فرصتي پيش آيد تا بتوان آنرا وارد مراحل صنعتي و كاربردي كرد. دانشيار دانشگاه آزاد اسلامي خاطرنشان كرد: در اين طرح از پليمرهاي رسانا به عنوان اليافي با رسانش الكتريكي بالا استفاده شده و جهت ايجاد خواص مغناطيسي، برخي اكسيدهاي فلزي بر پايه اكسيد آهن و فريت هاي فلزي مختلف مورد توجه قرار گرفته اند. از طرف ديگر، براي افزايش خواص ريسندگي، امتزاج پذيري بيشتر، افزايش خواص مغناطيسي و بالا بردن كيفيت الياف پليمر از مخلوط برخي پليمرهاي صنعتي مانند پلي استايرن، پلي پروپيلن و غيره و نيز تكنيك به روز شده پوسته-هسته (core - shell) استفاده شده است. حسيني در گفت و گو با ايسنا افزود: تهيه اين نانوالياف رساناي مغناطيسي به روش الكتروريسي است. الكتروريسي جهت تهيه الياف از يك ميدان الكتريكي استفاده مي كند كه سبب مي شود محلول پليمر از نوك سرنگ به سمت صفحه جمع كننده كشيده شود. ولتاژ به كاربرده شده سبب مكيده شدن محلول پليمرالكترواكتيو در نوك سرنگ به سمت صفحه جمع كننده مي شود. ويژگي منحصر به فرد اين روش ايجاد ذرات حفره دار و عبور انتخابي نانو الياف از داخل آن است كه سبب استحكام بيشتر و عدم ريزش ذرات از بستر الياف مي شود. قطر حفرات ايجاد شده در حال حاضر در اندازه هاي ميكرون است كه بزودي آنها را نيز تا محدوده نانو تقليل خواهيم داد. وي درباره كاربردهاي اين مواد گفت: از اين نانو الياف مي توان در توليد عصب مصنوعي استفاده كرد كه در ميكروربات ها و سيستم هاي بيولوژي بسيار كوچك كه انتقال داده ها و پيام مورد نظر است، بهره برد. همچنين مي توان از اين الياف در فيلترهاي نانويي استفاده كرد به طوري كه اگر ذرات در اندازه هاي مولكولي يا حتي اتمي هم سميت داشته باشند آنها را به راحتي فيلتر كرد. اين الياف اين توانايي را دارند تا با اصلاحاتي به عنوان جاذب ها و فيلترهاي هسته يي نيز كاربرد داشته باشند. حسيني ادامه داد: ساخت حسگرهاي شيميايي هوشمند از جمله كاربردهاي بسيار مهم اين نانوالياف است. به طوري كه وقتي گازي به اين الياف برخورد كند اين الياف با توجه به خواص رسانش و مغناطيسي كه دارند مي تواند تغيير هدايت و مغناطش دهد؛ بنابراين، مي توانيم هرگونه تغيير را به راحتي ثبت كنيم چرا كه اين مواد هم قادر به شناسايي سموم بوده و هم آنها را به دام مي اندازند؛ از اين رو مي تواند در لباس هاي هوشمند و ضد آلودگي آينده كاربرد خوبي داشته باشند. وي گفت: اين طرح با توجه به اينكه از حمايت هاي مالي برخوردار نبوده، بسيار سخت و طاقت فرسا انجام شده است اما با توجه به علاقه زياد و همكاري دانشجويان علاقه مندي مثل مهسا صادقي، دانشجوي كارشناسي ارشد دانشگاه آزاد واحد ساوه خوشبختانه با كيفيت بسيار خوبي در اين مرحله به پايان رسيد. همچنين در حال حاضر يك گروه صنعتي مستقر در پارك فن آوري دانشگاه تهران نيز در حال پيگيري براي كاربردي كردن برخي از اين نوع نانو الياف است. البته برخي از دستاوردهاي علمي اين پروژه در دو بخش متفاوت در دو كنفرانس بين المللي پليمر ISPST 2009 و اولين همايش نقش علوم پايه در فن آوري نانو ارائه شد كه با استقبال بسيار خوبي نيز مواجه شد. عضو سابق هيات علمي دانشگاه امام حسين (ع) و دانشيار دانشگاه آزاد واحد اسلام شهر در پايان با اشاره به ظرفيت هاي بالاي علمكي و پژوهشي دانشگاه آزاد اسلامي گفت: مديريت كلان دانشگاه آزاد برنامه و سياستهاي بسيار خوبي در امر پژوهش داشته و سرمايه گذاري بسيار خوبي نيز در اين بخش داشته اند ولي متاسفانه برنامه ها و سياست هاي موجود چندان قوي نيست تا بتوان از اين سرمايه گذاري نهايت بهره برداري را كرد. معتقدم دانشگاه آزاد ظرفيت پژوهشي بسيار بالاي دارد ولي از اين ظرفيتها به خوبي استفاده نمي شود و متاسفانه بستر سازي پژوهشي در اين دانشگاه كند صورت مي گيرد. اميدوارم در آينده اين دانشگاه رويكرد قويتري در اين زمينه پيدا كرده و نقش موثرتري در سبد پژوهشي كشور ايفاء كند.