Index
ورود کاربر
Telegram RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی ذخیره خروجی XML خروجی متنی خروجی PDF
کد خبر : 145843
تاریخ انتشار : 8 اردیبهشت 1389 0:0
تعداد مشاهدات : 63

دكتر افشين محسني فر ــ عضو هيات علمي گروه سم شناسي دانشگاه تربيت مدرس و مجري طرح

توليد سيستم هاي رهايش دارو بر پايه پليمرهاي زيستي

نانو ژل ها و هيدروژل ها جزو سيستم هاي انتقال دارو هستند كه بر پايه پليمرهاي زيست سازگار مانند كيتوسان، سلولز، نشاسته و ... ساخته شده و با استفاده از كراس لينكرهاي مختلف با هم ارتباط برقرار مي كنند و به ژل تبديل مي شوند... خبرگزاري دانشجويان ايران - تهران: محقق دانشگاه تربيت مدرس موفق به توليد سيستم هاي رهايش دارو بر پايه پليمرهاي زيست سازگار و حسگرهاي زيستي بر پايه فلورسانس با حساسيت بسيار بالا جهت شناسايي سموم ارگانوفسفره شد. دكتر افشين محسني فر ــ عضو هيات علمي گروه سم شناسي دانشگاه تربيت مدرس و مجري طرح ــ با اعلام اين مطلب به خبرنگار «پژوهشي» خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا) اظهار كرد: نانو ژل ها و هيدروژل ها جزو سيستم هاي انتقال دارو هستند كه بر پايه پليمرهاي زيست سازگار مانند كيتوسان، سلولز، نشاسته و ... ساخته شده و با استفاده از كراس لينكرهاي مختلف با هم ارتباط برقرار مي كنند و به ژل تبديل مي شوند. وي با بيان اين كه اين ژل ها در دو نوع آبدوست و آبگريز توليد مي شوند، خاطر نشان كرد: ژل هاي آبدوست پذيراي آب و داروهاي محلول در آب بوده و ژل هاي آبگريز پذيرنده داروهاي آبگريز هستند. به اين ترتيب كه داروي مورد نظر در آنها قرار داده مي شود و اين ژل ها بر خلاف روند سريع جذب دارو به داخل آنها، رهايش را آهسته و به تدريج انجام مي دهند و همين امر از سويي موجب ثابت ماندن سطح خوني داروها در بدن انسان و از سوي ديگر کاهش تعداد دفعات تزريق و يا استعمال دارو مي شود. اين بيوشيميست باليني افزود: با بارگذاري اين سيستم هاي انتقال دارو با مولکول هاي بيولوژيک مختلف مي توان دارو را به صورت ويژه به يک بافت مشخص نظير بافت سرطاني و يا التهابي و يا به يک بافت و عضو مشخص هدايت كرد. مزيت اين امر اين است که دارو به مقدار بسيار اندک استفاده مي شود و ساير بافت ها از اثرات مخرب استفاده سيستميک اين داروها در امان مي مانند؛ بدين ترتيب با اين روش مي توان ميزان دارويي را که در درمان سيستميک يک فرد استفاده مي شود در درمان صدها فرد ديگر استفاده كرد. محسني فر در ادامه از تلاش براي توليد حسگرهاي زيستي با استفاده از نانوذرات مختلف نظير نقاط کوانتومي، طلا، نقره و مگنت اين تركيبات پليمري خبر داد و تصريح كرد: حسگرهاي زيستي از ترکيب نانوذرات مختلف و آنزيم هاي استخراج شده از باكتري هاي موجود در خاك توليد شده و براساس سيستم هاي فلوريمتري و فتومتري قادر به شناسايي سموم ارگانوفسفره مي باشند. عضو هيات علمي گروه سم شناسي دانشگاه تربيت مدرس در پايان خاطرنشان كرد: حسگرهاي زيستي در مرحله تحقيقاتي و آزمايشگاهي است و خوشبختانه با موفقيت از تمامي مراحل تست خارج شده كه اميدواريم با تحقيقات تکميلي و تامين اعتبارات لازم اين محصولات را در آينده اي نزديک به بازار عرضه کنيم.