Index
ورود کاربر
Telegram RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی ذخیره خروجی XML خروجی متنی خروجی PDF
کد خبر : 146587
تاریخ انتشار : 25 اردیبهشت 1389 0:0
تعداد مشاهدات : 75

ساخت اندام هاي مصنوعي با آجرهاي زيستي!

خبرگزاري دانشجويان ايران - تهران: پژوهشگران مهندسي بافت موفق به ابداع شيوه اي نوين براي ساخت اندام هاي مصنوعي براي جايگزيني بافت هاي آسيب ديده شده شدند كه طي آن سلول ها داخل مکعب هاي پليمري رشد داده شده و سپس اين قطعات همانند قطعات لگو براي ساخت يک اندام يا بخشي از يک اندام به هم متصل مي شوند. به گزارش سرويس فن اوري ايسنا، دكتر علي خادم حسيني و همكارانش در موسسه علوم و فن اوري سلامت MIT-Harvard با ابداع اين شيوه جديد بر چالش اساسي در ساخت اندام هاي مصنوعي بيولوژيك كه رشد سلول ها در ظروفي سه بعدي به جاي ظروف مسطح بوده غلبه كرده اند. در تكنيك جديد كه ميكروبنايي (micromasonry) نام دارد از يك ماده ژل مانند استفاده مي شود كه مانند بتون عمل مي كند و آجرهاي سلولي را در حين سفت شدن به يكديگر پيوند مي دهد. علي خادم حسيني استاديار موسسه هاروارد به همراه دستيار خود خاوير گومز شرح دستاورد خود را در مجله آنلاين "مواد پيشرفته" منتشر كرده است. محققان با اشاره به اين مطلب كه اين روش بسيار خلاق بوده و انعطاف پذيري زيادي در نحوه رشد دادن اين سلول ها دارد، خاطر نشان كردند: اين آجرهاي سلولي كوچك قابليت آنرا دارند كه بافت هاي مصنوعي يا ساير انواع ابزار پزشكي را بسازند. محققان در توضيح اين تكينك متذكر شدند: به منظور دستيابي به سلول هاي منفرد به جهت انجام مهندسي بافتي پژوهشگران بايد ابتدا بافت را از هم باز كنند و اين كار با استفاده از آنزيم هايي انجام مي دهند كه مواد خارج سلولي را كه به طور طبيعي سلول ها را نگه مي دارند ، هضم مي كنند. اما زماني كه سلول ها آزاد شوند مونتاژ دوباره آنها براي ايجاد ساختارهايي كه از مهندسي ميكروسكوپي بافت طبيعي تقليد كند، كار دشواري است. خادم حسيني در اين باره تصريح كرد: برخي از دانشمندان موفق شده اند كه بافت هاي ساده اي مثل پوست، غضروف و يا مثانه را در داربست هاي كفي قابل تجزيه بسازند. اين روش اگرچه عمل مي كند اما اغلب فاقد معماري ميكروسكوپي قابل كنترل است. خادم حسيني كه در حال حاضر به عنوان استاديار در بريگهام و بيمارستان زنان مشغول به فعاليت است افزود: با روش هاي قبلي بافت ها را با همان پيچيدگي بافت هاي طبيعي نمي توان بدست آورد. خادم حسيني و دستيارانش لگو هاي بيولوژيك خود را با جاسازي سلول ها در پليمري موسوم به پلي اتيلن گليكول ساخته اند كه كاربردهاي پزشكي بسياري دارد. نسخه اين پليمر مايعي است كه وقتي روشن شود، به يك ژل تبديل مي شود بنابر اين وقتي سلول هاي محصور شده در اين ژل در معرض نور قرار بگيرند پليمر سخت ميشود و سلول ها در مكعب هايي به ابعاد 100 تا 500 ميليونيوم متر جاي مي گيرند. وقتي اين سلول ها در معكب هايي با ابعاد مشخص شكل بگيرند مي توان آنها را به هر شكل خاصي كه مورد نياز است، چيده و مرتب كرد. اين مكعب هاي سلولي با يك داربست با پليمر PEG پوشيده مي شود كه به عنوان چسبي عمل مي كند و مكعب هاي سلولي را در حالي كه بسته بندي شده اند، كنار هم نگه مي دارد. دوباره اين مكعب هاي چيده شده در معرض نور قرار گرفته و ژل مزبور سفت مي شود. وقتي مكعب ها محكم شد و شكل گرفت داربست از بافت خارج مي شود و سلول شكل دلخواه را به خود مي گيرند.