Index
ورود کاربر
Telegram RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی ذخیره خروجی XML خروجی متنی خروجی PDF
کد خبر : 146873
تاریخ انتشار : 3 خرداد 1389 0:0
تعداد مشاهدات : 164

فتح خرمشهر

سيد مجيد ميراحمدي سيد مجيد ميراحمدي صدام31 شهريور ماه سال1359 فرمان هجوم سراسري به کشور عزيزمان، ايران اسلامي را صادر کرد. سرلشکر وفيق السامرائي که از عناصر رژيم بعث عراق بود در کتاب خود که توسط عدنان قاروني ترجمه شده است هدف از حمله صدام به ايران را اين گونه مي گويد: «صدام قصد داشت آنچه را که در معاهده سال1975 الجزاير بخشيده بود- بويژه نيمي از اروند رود را - باز پس بگيرد و رژيم جديد ايران را سرنگون و يکپارچگي کشور را متلاشي کند ولي در همه اين کارها با شکست آشکار مواجه شد.» از سوي ديگر صدام که مدعي رهبري جهان عرب بود و شهوت تبديل شدن به قدرت منطقه اي او را بي تاب کرده بود از نظر ژئوپليتيکي با اين مشکل اساسي مواجه بود که به آب هاي آزاد خليج فارس دسترسي نداشت. براي خروج از اين معضل ژئوپليتيکي دو راهکار داشت: 1- حاکميت بر خوزستان و تصرف خرمشهر و آبادان و در نتيجه سلطه کامل بر اروند رود 2- حاکميت بر کويت و يا حداقل دو جزيره وربه و بوبيان بنابراين هدف عراق از جنگ تحميلي به ايران عبارت بود از: الف: هدف حداکثري: سرنگوني نظام جمهوري اسلامي ايران ب: هدف حداقلي: متلاشي کردن يکپارچگي کشور با تصرف خوزستان و حاکميت بر اروند رود. اما در مقابل استراتژي عراق، استراتژي جمهوري اسلامي عبارت بود از: الف: دفع تجاوز ب: تنبيه متجاوز نگاه به اهداف رژيم بعث و ارتش صدام در تجاوز و حمله به ايران، نقش کليدي و اهميت حياتي خرمشهر در تحقق هر دو هدف حداکثري و حداقلي کاملا روشن است، به همين دليل بود که صدام پس از تصرف خرمشهر و شکستن مقاومت35 روزه مردم که با حداقل امکانات و با نثار جان خود حماسه مقاومت آفريدند گفت: اگر ايراني ها قادر باشند خرمشهر را باز پس بگيرند من کليد بصره را به آنها خواهم داد. سئوال اين است که چه عاملي باعث شد تا خرمشهر در سوم خرداد سال1361 آزاد شود. براي بررسي اين مسئله بايد مروري بسيار کلي به تاريخ سال هاي اول جنگ داشته باشيم. مقطع اول:31 شهريور ماه سال1359 (حمله عراق) تا نيمه اول سال1360 مقطع دوم: نيمه دوم سال1360 به بعد در مقطع اول: فرماندهي صحنه جنگ در دستان بي کفايت بني صدر با انديشه هاي سکولاريستي بود مباني فکري او مبتني بر انديشه هاي غير انقلابي، محاسبات صرف نظامي، عدم اعتقاد عملي به نصرت الهي، نداشتن اعتقاد و باور نداشتن نقش مردمي در جنگ، مخالفت با انديشه هاي خلاق و مبتکرانه نظامي که خارج از چارچوب آموزش هاي فراگرفته غربي بود و... در نتيجه بني صدر با اين تفکرات تلاش کرد انسان هاي غير معتقد به مرام خود را حتي اگر از عزيزان ارتش هم باشند حذف کند و نمونه بارز آن مخالفت هاي او با شهيد والامقام صياد شيرازي بود، او به دنبال آن بود که با يکي دو عمليات آفندي از خود يک قهرمان نظامي بسازد و آن را پشتوانه افکار و انديشه هاي سکولاريستي خود نمايد. اما دو عمليات آفندي او با شکست مواجه و عملا با بن بست نظامي روبه رو گرديد و آن گاه جنگ سياسي را به راه انداخت و نظام را عملا درگير دو جبهه نظامي و سياسي کرد. مقطع دوم: حاکم شدن فرهنگ جهادي و انقلابي با حضور کارآمدتر و فعال تر و همه جانبه بسيجيان و پاسداران و ارتشيان انقلابي در سلسله مراتب فرماندهي بود. تشکيل تي‘ ها و لشکرهايي که مملو از انسان هاي بسيجي داوطلب شهادت و آماده براي کارزار بودند. اين مقطع از جنگ از نيمه دوم سال1360 بروز و ظهور کاملي يافت و اداره جنگ را به عهده گرفت. از اين مقطع و با برکناري بني صدر بي کفايت از فرماندهي کل قوا توسط امام خميني(ره) عمليات هاي آفندي و سراسر موفقيت آميز آغاز شد: عمليات فرمانده کل قوا، عمليات ثامن الائمه مهر ماه1360 و شکست حصر آبادان، عمليات طريق القدس آذر ماه1360 که منجر به آزادسازي بستان شد، عمليات فتح المبين دوم فروردين ماه1360 که منجر به آزادسازي2200 کيلومتر مربع و آزاد شدن مناطق مهم و استراتژيک گرديد و عمليات بيت المقدس که از 10 ارديبهشت ماه سال1361 آغاز و منجر به آزاد سازي خرمشهر شد. پرچمدار و معلم تفکر فرهنگ جهادي و انقلابي، امام خميني(ره) پس از فتح خرمشهر عمق و ويژگي اين تفکر را در اين جمله بيان فرمودند که «خرمشهر را خدا آزاد کرد.» بني صدر به دنبال خود بود و خميني(ره) به دنبال خدا بود. به هر حال فتح خرمشهر ضربه نهايي به گرانيگاه ارتش صدام بود که منجر به تغيير توازن در جنگ شد. فتح خرمشهر منجر به شکست و نااميدي هر دو استراتژي (حداقلي و حداکثري) صدام گرديد و اين فتح و پيروزي آن قدر بزرگ بود که صدام مجبور شد در نهايت ذلت، درخواست آتش بس در جنگ نمايد. اگر چه صدام کليد بصره را تقديم رزمندگان نکرد اما روز فتح خرمشهر روز افول قدرت و شمارش معکوس براي مرگ سياسي او بود. صدام چند سال بعد بود که با قبول آتش بس براي حل معضل ژئوپليتيکي خود دست به خودکشي احمقانه اي زد و آن حمله به کويت بود. امري که امام خميني از قبل آن را پيش بيني و اعلام کرده بود. منبع : www.resalat-news.com ، دوشنبه 3 خرداد 1389