Index
ورود کاربر
Telegram RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی ذخیره خروجی XML خروجی متنی خروجی PDF
کد خبر : 148223
تاریخ انتشار : 7 تیر 1389 0:0
تعداد مشاهدات : 65

شهرام برزگر دكتري شيمي آلي و يكي از محققان اين طرح

سنتز نانواكسيد روي به كمك پوست خرچنگ انجام شد

محققان دانشگاه صنعتي جندي شاپور به روشي ساده و ارزان قيمت، براي سنتز نانومواد اكسيد هاي فلزي با استفاده از مواد طبيعي و ضايعات كشاورزي و غذايي دست پيدا كردند...
خبرگزاري فارس: محققان دانشگاه صنعتي جندي شاپور به روشي ساده و ارزان قيمت، براي سنتز نانومواد اكسيد هاي فلزي با استفاده از مواد طبيعي و ضايعات كشاورزي و غذايي دست پيدا كردند. به گزارش خبرگزاري فارس، شهرام برزگر، دكتري شيمي آلي و يكي از محققان اين طرح گفت: در اين پژوهش از كيتوسان كه يك ماده طبيعي است، به عنوان ماده ي اوليه ي قابل دسترس و همچنين از روش حرارتي (روش سنتز سبز) به عنوان ساده ترين روش سنتز براي توليد نانوذرات اكسيد روي استفاده شده است. برزگر در ادامه افزود: صنايع لاستيك سازي، بتون، بهداشتي، دخانيات، غذايي، الكترونيك و زيست حسگرها از صنايع مهمي هستند كه با اين پژوهش تحول بزرگي را تجربه مي كنند. پلي ساكاريد كيتوسان منشاء زيستي دارد و از پوست خرچنگ به دست مي آيد. اين پلي ساكاريد به دليل حضور گروه هاي عاملي قابليت جذب يون هاي فلزي را دارد. محققان در اين پژوهش با انجام واكنش هاي شيميايي و اصلاح ساختار كيتوسان، هيدروژلي را تهيه كرده و آن را خشك و سپس پودر كرده اند. ميزان تورم و سرعت تورم هيدروژل را در محلول كلريد روي اندازه گرفته اند. در نهايت، براي تهيه نانو ذرات اكسيد روي، مقداري هيدروژل را در محلول حاوي كلريد روي ريخته و در مدت زمان معيني به هم زده و سپس هيدروژل حاوي يون فلزي روي را فريز و خشك كرده و سپس تيمار حرارتي داده اند و بدين گونه نانوذرات اكسيد روي به دست آمده است. براي تعيين اندازه ذرات از دستگاه هاي XRD و TEM استفاده شده و مشخص گرديده است كه اندازه ذرات به دست آمده كوچك تر از nm50 هستند. با اين تحقيق، امكان سنجي استفاده از پلي ساكاريد كيتوسان به عنوان نانوراكتور در سنتز نانوذرات اكسيد روي بررسي شده و نانوذراتي كوچك تر از 50 نانومتر با روش حرارتي توليد شده است. روش به كار رفته نسبت به روش هاي موجود، روشي آسان بوده كه در آن از مواد اوليه ساده و در دسترس استفاده شده است. علي پورجوادي، پدرام جاجرمي از همكاران اين پژوهش بودند كه جزئيات كار پژوهشي آنها در مجله Journal ofAppliedPolymer Science(جلد 117، صفحات 1040- 1035، سال 2010) منتشر شده است.