Index
ورود کاربر
Telegram RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی ذخیره خروجی XML خروجی متنی خروجی PDF
کد خبر : 148586
تاریخ انتشار : 19 تیر 1389 0:0
تعداد مشاهدات : 80

حكايت مردي كه هيچ براي خود نخواست

یادی از حسن علي عليپور خیر مدرسه ساز
"آجرها را دانه دانه بايد بوسيد و در ديوار مدرسه بايد كار گذاشت " اين نگاه حسنعلي عليپور روستازاده اي است به موضوع تعليم و تربيت، خيري كه مدرسه از پي مدرسه ساخت و بهشت را جايي در همين نزديكي ها مي ديد. "همينكه در مدرسه شلوغ كردن بچه ها و بر سر و كول هم پريدن آنها را مي بينم احساس بشارت مي كنم و اشك از چشمانم بي اختيار سرازير مي شود ". عليپور با پنج تن آل عبا و 14 معصوم شروع كرد و هنگامي كه شادي پسرها و لبخند دخترها را ديد به سراغ 72 شهيد كربلا رفت و به ياد شهداي كربلا مدارسي را بنا كرد كه امروز استوانه ها و شاكله هاي آن نويد تعليم و تربيت را مي دهند. سيد علي رسولي از دوستان نزديك مرحوم عليپور مي گويد: شروع فعاليت هاي عليپور با ساختن يك مدرسه در روستاي خودش بود. بعد نامه اي آورد و گفت: «مي خواهم 14 مدرسه به نام 14 معصوم بسازم»، در مدت زماني نه چندان دور دوباره اظهار كرد؛ «مي خواهم 72 مدرسه به نام 72 شهيد كربلا بسازم». حسن علي عليپور پدر شناسنامه اي نبود اما در حق هزاران دانش آموز ايراني پدري كرد، دانش آموزاني كه با هزار اميد و آرزو براي سلامتي او دست به دعا برداشتند اما باز سكته مغزي گرد يتيمي بر سر آنها نشاند، دانش آموزاني كه امروز ساكنان غريب 72 مدرسه هستند و با چشماني اشكبار در فراق و سوگ پدر خود گريه و آه سر مي دهند، كودكاني كه عليپور را به رشادت و ايثار مي شناسند و مي خواهند مرام و راه او را الگوي خود قرار دهند. در تشييع پيكر عليپور به خوبي مي توانستيم اين گرد يتيمي را مشاهده كنيم كه كودكان با چشماني اشكبار پدر خود را تا عرش عليين بدرقه كردند. محمدحسين ديزجي زندگي و كارنامه اين خير مدرسه ساز را در كتابي به تصوير كشيده است؛ او هر چند فرزندي نداشت، فرزند شناسنامه اي اما معتقدم كه امروز هزاران دانش آموز در ايران فرزندش هستند و همراه و هم قدم او بودند. عليپور به عدد 72 علاقه وافري داشت، در پاسخ كلمه اي به نام «آجر» جواب داد: «اولين قدم براي كار خير مدرسه سازي، كه بايد دانه دانه آن را بوسيد، سپس در ديوار مدرسه كار گذاشت». عليپور همسرش را مظهر وفا صميمت و خداشناسي معرفي مي كرد كه اگر در كنار او نبود آجر روي آجر نمي رفت. در نگاه اين مرد آسماني مدرسه يك چشمه از بهشت برين الهي بود كه اگر مسيرش را پيدا كنيم ما را نيز مي تواند به بهشت عليين رهنمون سازد. عليپور با 72 سال سن، 72 مدرسه ساخت و به عشق 72 شهيد كربلا چنان گام هاي محكمي را برداشت كه حتي در 72 روز بستري شدن در بيمارستان 72 ثانيه نيز از ياد اين ملت فراموش نشد. اين عدد 72 چه حكايتي دارد در زندگي عليپور كه نگاهش هميشه بر اين مسير بوده است؟ عليپور پيش از اين نشان خورشيد خيرين كشور را نيز دريافت كرده بود نشاني كه رئيس جمهور به او اهدا كرد. صفيه بايرامي همسر اين بزرگ مرد نيكوكار اعلام مي كند؛ اين نشان هميشه بر سينه او خواهد درخشيد چرا كه او در امر خير هميشه پيش قدم بود. همسر او مي گويد: وقتي عليپور سر و صداي بچه ها را در مدرسه مي شنيد و صداقت آنها را باور مي كرد در فاصله هاي دور اما در حقيقت نزديك، چشمش پر از اشك مي شد و احساس غرور مي كرد. وي اظهار داشت: هميشه در توجه و نگاه به كودكان يتيم دست نوازشگري داشت و سعي مي كرد حتي با كوچك ترين هديه و كادويي دل آنها را شاد كند. بايرامي مي گويد: هميشه در سلام دادن حتي به كودكان نيز پيش قدم بود و هرگز منتظر سلام دادن كودكان نبود بلكه خود مشتاقانه به بچه ها سلام مي كرد و احوال آنها را جويا مي شد. عليپور پول را زماني زلال مي دانست كه در راه خدا صرف شود، تاجر فرش بود و در هر نقش قالي اش آجري براي مدرسه سازي ديده بود. او حتي بارها اظهار مي كرد «حتي اگر مي شد اين جسمم را آجري مي خواستم از آجرهايي كه ارتفاع علم را براي ايران و ايراني بالا ببرد». وصيت كرده بود مزارش در يكي از محروم ترين مناطق روستايي اردبيل و در ورودي يكي از مدارسي كه خود ساخته، باشد، اما با توصيه اطرافيان و با اصرار آنها وصيت نامه را تغيير داد. او آرزو داشت كه در زير پاي كودكان اين سرزمين مسيري را براي علم و ادب و معرفت هموار كند تا قبر او قدمگاه علم آموزان شود. مديركل سابق نوسازي مدارس استان اردبيل مي گويد: زماني اين وصيت نامه را ديديم از عليپور خواستيم كه در اين وصيت نامه تجديد نظر كند ولي سرسختانه در مقابل آن ايستاد، اما با اصرار بسيار زياد ديگر دوستان موفق شديم و عليپور وصيت نامه خود را تغيير داد. خورشيد خيران كشور امروز حتي در غروب خود نيز نور را از جويندگان معرفت دريغ نداشته است. نام حسنعلي عليپور را نيز پيش از اين در ميداني تازه تاسيس در اردبيل گذاشته و هم تنديسي از او ساخته اند تا مدرسه سازي اين نيكوكار در خاطره ها بماند. با اين همه اين هم توقع گزافي نيست كه حكايت او را از اين پس وارد كتاب هاي درسي كنند تا براي هميشه همچون داستان دهقان فداكار و ديگر ايثارگران اين مرز و بوم در ذهن ها و خاطره ها بماند؛ حكايت مردي كه از مال دنيا هيچ براي خود نخواست و حتي سفارش كرد كه خانه مسكوني اش را بفروشند و صرف مدسه سازي كنند. و سخن آخر اين كه حسنعلي عليپور سال ها روي پاي خود ايستاد و افتادگي آموخت آن قدر كه حتي خستگي نيز به ستوه آمد و شرمنده پايمردي هاي اين بزرگ مرد شد؛ اينك آرام بگير فرزندانت در 72 مدرسه عشق آن چه را از تو فرا گرفته اند زمزمه كرده و تكرار خواهند كرد. منبع: www.farsnews.net ، شنبه 19 تیر 1389