Index
ورود کاربر
Telegram RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی ذخیره خروجی XML خروجی متنی خروجی PDF
کد خبر : 148864
تاریخ انتشار : 26 تیر 1389 0:0
تعداد مشاهدات : 79

درباره نقدنويسي بعد از انقلاب

امير قادري
امير قادري *ميوه رسيده و شيرين مي گويند در مراسم اسكار، براي اين كه هنگام بيرون رفتن مهمانان در ميانه مراسم، صندلي ها خالي نماند و پيش چشم تماشاگران توي ذوق نزند، تعدادي آدم استخدام مي شوند تا وقتي لازم است، جاي بقيه را پر كنند. نقد فيلم در ايران، در سال هاي اخير جاي خالي بسياري از حوزه ها و جريان ها و شخصيت ها را پر كرده است و به نظرم درباره وضعيت نقد فيلم در سينماي ايران در 30 سال پس از انقلاب، مهم ترين نكته همين ميزان تاثير و نفوذ اين حوزه است. در شرايطي كه ادبيات به اندازه دهه 1340 و 1350 تاثيرگذار نيست، وقتي هنرهاي ديگر تاثيرو نفوذشان را به دلايل گوناگون در جامعه از دست داده اند، اين سينما و دست در دست آن، هنر نقد فيلم بود كه مخاطبان خودش را يافت. بخصوص به اين دليل كه در دهه 1360، ماهنامه سينمايي فيلم و همچنين سياست هاي سينمايي سال هاي 1360، به پايگاه مناسبي براي رشد يك جور جدي نويسي براي سينما تبديل شد. اين روزها مي توانيد بسياري از مردان و زنان فعال در عرصه ورزش، علم، رسانه ، انديشه و حتي سياست را ببينيد كه در آن سال ها يا مشتري اين نقدها بوده اند و در مواردي خودشان هم دست به قلم برده اند. بعد نوبت نشريه هاي ديگر بخصوص دنياي تصوير رسيد و حالا كه هر مجله و روزنامه مملكت بخشي براي نقد فيلم دارد. اين روزها هم كه به راه و روش اين سال هاي جهان، كارزار اصلي به حوزه اينترنت و سايت هاي سينمايي منتقل شده است و نسل جديد منتقدان ايراني كه بر پايه اين سنت قوي رشد كرده اند، از اين حوزه برخواهند خواست. دقيقا به همين دليل است كه اين روزها بخش مهمي از فعاليت هايم را در سايت «سينماي ما» متمركز كرده ام. استقبال علاقه مندان طوري است كه هيچ گاه از تاسيس اين سايت پشيمان نشده ايم. پس اين مديوم سينمايي ادبي همچنان محبوبيت اش را حفظ كرده است. با چنين بنيه اي نقد فيلم در غياب حوزه هاي ديگر، بدل به عرصه مناسبي براي تضارب آرا و هم آوردي انديشه ها شد. شايد در هيچ كشور ديگري در دنيا، نقد فيلم به اندازه سال هاي پس از انقلاب ايران، وظيفه دشوار و حساسي نداشته است. چنين جشني، جشن سي امين سال پيروزي انقلاب اسلامي، جاي گفتن كمبودها و گله ها و كوتاهي ها نيست. فرصت براي گفتن اين حرف ها ي- البته لازم - زياد است. مشكلات و عوارض نقد فيلم در ايران، بيشتر همان مكافات هاي - معمول روشنفكري در اين سرزمين است كه جايي ديگر و در فرصتي ديگر بايد درباره اش بحث شود. به جز اين اما مي شود نقد فيلم را از شيرين ترين و رسيده ترين ميوه هاي 30 سال اخير فرهنگ ايران در نظر گرفت. *منبع : www.jamejamonline.ir (ویژه نامۀ سی بهار) دوشنبه 21 بهمن 1387