Index
Telegram RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی ذخیره خروجی XML خروجی متنی خروجی PDF
کد خبر : 149554
تاریخ انتشار : 13 مرداد 1389 0:0
تعداد بازدید : 143

جماران خط‎شکنی مبتنی بر اعتماد به نفس

علی شمخانی علی شمخانی اردیبهشت سال 1376، هوایی بهاری در بندرعباس حکم‎فرما بود و رهبر معظم انقلاب نیز در حال بازدید از دستاوردهای جدید نیروی دریایی بودند. ناوشکن سبلان که سال‎ها بود با مشکلات ناشی از جنگ دست و پنجه نرم می کرد و گاه بیم آن می رفت که غرق شود، اینک به برکت فعال سازی پتانسیل نیروی دریایی و تزریق روح اعتماد به نفس، با تحولاتی اساسی به توان دریایی کشورمان اضافه شده بود، میزبان فرمانده معظم کل قوا بود. سبلان بیش از 50 درصد تغییر کرده بود و توان تغییرات اساسی در شناورهای سنگین و پیچیده چون سبلان، مهندسان نیروی دریایی را به آن مرحله ای رسانده بود که جرأت انجام کارهای بزرگ را در خود پیدا کرده بودند. حضور ایشان را مغتنم شمرده و همان‎جا گردش‎کاری را برای آغاز ساخت اولین ناوشکن ایرانی تقدیم کردیم. موافقت رهبر انقلاب، ما را در اولین گام به‎سمت ایجاد یک تیم تحقیقاتی سوق داد. باید می‎دانستیم در ایران چه امکاناتی داریم و ناوشکن چه امکاناتی می خواهد. از دل آن تیم، دو گروه مجزا برای ساخت ناوشکن جماران و ناوچه موشک‎انداز کلاس پیکان ایجاد شد. تصور نشود که تصمیم گرفتن برای ساخت ناوشکن ایرانی به‎سادگی روایت آن است؛ نیروی دریایی که موتورهای خود را به فرانسه و انگلیس، شناورهای حتی کوچک را به هلند و تعمیرات را به کشوری دیگر سپرده بود، به‎راحتی نمی‎توانست انجام چنین پروژه ای را در خود هضم کند. پیش بینی اولیه ما، ساخت جماران بر اساس برنامه ای 5 ساله بود که با تشدید تحریم، زمان بندی آن حدود 8 سال می شد، اما کارشکنی هایی در این زمینه صورت گرفت که نیازی به تشریح آن در این برهه نیست. مشکلات برنامه ریزی با نفت 19 دلاری را هم به این موارد اضافه کنید. اگرچه مرسوم نبود به بخش خصوصی کارهای مهم دفاعی سپرده شود اما به بخش خصوصی بها دادیم و برخلاف رویه معمول کار، دولت را مسئول و متصدی بخش ها نکردیم و بسیاری از هسته‎های تخصصی خصوصی موجود، ناشی از نگاه آن زمان بود. «یا تهدید شدن ایران در دریاست و اگر در دریا نباشد، پاسخ به هر تهدید در دریا خواهد بود» این استراتژی ما در تولید تجهیزات دفاعی بود و لذا تلاش کردیم با ساخت تجهیزاتی چون ناوشکن، ناوچه موشک‎انداز و زیر سطحی طول بازوی دفاعی ایران افزایش یابد. افزایش طول بازوی دفاعی ایران در بخش دریایی و موشکی به‎قدری مهم و مؤثر بود که اکنون بر اساس برآوردهای نهادهای اطلاعاتی آمریکا، دو رکن مهم جمهوری اسلامی برای برخورد با هر تهدیدی، قدرت دریایی و موشکی است. باید آن‎قدر این بازو قدی و در حد نیاز، بلند باشد که دشمنان در هر تصوری، این قدرت را مدنظر داشته باشند. اگرچه جماران قله ای دردستاوردهای دفاعی ایران محسوب می شود اما توقف در یک دستاورد دفاعی کار اشتباهی است؛ توقف در جماران درست نیست و باید همت و برنامه ریزی برای بهینه سازی آن صرف شود. می توان و باید جماران ها را سبک تر، سریع تر، با سطوح کم مقاطع راداری و ... ساخت. یک جمله معروف را باید به خاطر سپرد که هم در عرصه دفاعی و هم در دیگر زمینه‎ها به کمک ما خواهد آمد: «کسانی که منتظر پیروزی اتفاقی هستند، شکست می خورند.» لذا هدف گذاری صحیح، نیازمند تحلیل درست است. نباید هیچ‎گاه در یک نقطه ایستاد. همیشه گفته ام باید کار ماندگار کنم و خلاق باشم. از امام اعتماد به نفس آموختم و آن‎را در حوزه دفاعی اجرا کردم. درود بر کسانی که کار صحیح و هدفمند برای ایران اسلامی انجام دهند. به یادداشت رهبر معظم انقلاب در دفتر یادبود ناوشکن جماران دقت کنید. دو مسئله مهم خط‎شکنی و اعتماد به نفس را در کنار یکدیگر مورد تاکید قرار داده و آن را موجب افتخار نسل های آینده می‎دانند. آری؛ جماران خط‎شکنی مبتنی بر اعتماد به نفس بود. *منبع: www.tabnak.ir، دوشنبه 24 اسفند 1388