Index
ورود کاربر
Telegram RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی ذخیره خروجی XML خروجی متنی خروجی PDF
کد خبر : 150499
تاریخ انتشار : 7 شهریور 1389 0:0
تعداد مشاهدات : 389

اين دو زن در تونل توحيد چه مي کنند؟!

سیدمحمدحسین هاشمی سیدمحمدحسین هاشمی گزارشي از فعاليت هاي دو مهندس زن در تونل توحيد گرد و خاک، آرماتور، سيمان، سيم، صداي جمع آوري کارگاه، کارگراني که روزگار واپسين کار را پشت سر مي گذارند، کاميون هايي که خاک هاي آخر را يکي يکي از محيط خارج مي کنند، قطعاتي که وارد مي شوند و ديواره هايي که براي هميشه در ديوار جاودان خواهند ماند، همه آن چيزي است که امروز در بزرگ ترين پروژه تاريخ مديريت شهري ايران قابل ديدن است. فضا آنچنان خشن است که تنها يکي، دو دقيقه بعد از ورود، سر درد مي گيري. احساس امنيت مي کني اما مطمئني که کارکردن در اين فضا سخت تر از آن چيزي است که حتي فکرش را مي کردي. تا جايي که چراغ هاي اصلي روشن شده، همه چيز طبيعي است. به قول مهندسي که همراه مان بود اينجا فقط کار است. کمي جلو مي رويم، جايي که چراغ هاي نصب شده اصلي، هنوز روشن نيستند. کارگران مشغول کارند. مهندس مي گويد کار به زودي تمام مي شود. کارگري عرق از صورت بر مي چيند و دستي تکان مي دهد: «پدر جان خسته نباشيد.» دستي تکان مي دهد و ما مي رويم. آري. بايد باور کنيم که روزهاي آخر است. مهندس مي گويد اين روزها که ديگر کار در حال تمام شدن است بيشتر از پنج هزار نفر مشغول کارند. عدد خيلي بيشتر از آن چيزي است که فکر مي کردم. اين جماعت بعد از پايان کار چه مي کنند؟ اينجا پنج هزار مرد در سه شيفت کار مي کنند. بي امان. بي وقفه. حتي خيلي هاشان اينجا مي خوابند. آنها اينجا زندگي مي کنند. مرداني که اکنون بيش از دو سال است تهران نشينند و با مردان ديگر که معمولا از اعضاي خانواده و بستگان شان هستند کار مي کنند. *ردپاي زنانه اينجا همه چيز مردانه است. گاه گداري اگر گروهي براي بازديد بيايد شايد يکي، دو زن وارد اينجا شوند اما تا اينجايي که ما ديديم همه مرد هستند. اصلا کار مردانه است. مردان، تونل توحيد را ساختند. کمي جلو مي رويم جايي که يک نفر نزديک به سقف تونل، کاري انجام مي دهد. کارش سوال برانگيز است. از آنهايي که آن اطراف هستند پرس و جو مي کنيم. آنها در حال نصب جت فن هاي تونل هستند. کمي به کارشان توجه مي کنم. کار سختي است. باز هم مردانه. يکي، دو دقيقه که مي گذرد چيز عجيبي مي بينم. باور کردني نيست. فکرش را هم نمي کردم. دو زن با لباس کار به ما نزديک مي شوند. آنها همه چيزشان براي حضور در تونل مهياست. مي ايستم تا نزديک تر شوند. از کسي مي پرسم آنها کيستند؟ يکي از افراد که گويا همکار آنهاست مي گويد مهندس هستند ديگر. مگر زن مهندس نمي شود. تعجب مي کنم. پرس و جوها به آنجا ختم مي شود که اين دو، تنها زناني هستند که در تاريخ عمليات عمراني اينجا، کار اجرايي کرده اند. آنها تنها زنان تونل توحيد اند. مرداني که مرد نيستند. از آنها مي خواهم که كمي با هم گپ بزنيم. کمي مرددند. اما در نهايت راضي مي شوند. به اتاق کارشان مي رويم. اتاقي در کارگاه مديريت پروژه. برايم جالب بود مصاحبه با تنها زناني که پيش از ساخت تونل توحيد در آن کار کردند. *مرداني كه مرد نيستند يکي از آنها 23 ساله است. نامش سروناز ساربان است. مهندس صنايع،شاخه تحليل سيستم ها. کارش برنامه ريزي و کنترل سيستم هاي تهويه و کنترل است. علاقه اي هم به اينکه کارشناسي ارشد بگيرد ندارد. مي گويد ترجيحا همين کارشناسي کافي است. مدرکش را سال 86 از دانشگاه آزاد تهران جنوب گرفته و اصرار دارد که اين تهران جنوب را بنويسم و هشت ترم است از دانشگاه خلاص شده. او از اينکه مهندس است خيلي خوشحال است. از بچگي دوست داشته که مهندس شود. زمان انتخاب رشته، اصلا شناختي از مهندسي صنايع نداشته اما از ميان معماري، برق، کامپيوتر و صنايع، ترجيح داده که صنايع بخواند چرا که از برق خوشش نمي آمده. از کامپيوتر متنفر بوده. حوصله ريزه کاري هاي معماري را هم نداشته است. ديگري، مژده مهاجراني 28 ساله. مهندس الکترونيک. مدرک کارشناسي ارشدش را سال 86 از دانشگاه علم و صنعت گرفته است. از اينکه مهندس است احساس رضايت مي کند. اساسا از عنوان مهندس خوشش مي آيد چرا که به اعتقاد او کار خلاقي است و احساس مي کند که مي تواند کار مفيدي انجام دهد. پدر و مادرش استاد دانشگاه هستند. در زماني که مقدمات گفت و گو را با آنها فراهم مي کردم مهاجراني بارها به ساعتش نگاه کرد. انگار اصلا دوست ندارد که اين مصاحبه شکل بگيرد. بارها خودکارش را برداشت و در کاغذي که روبه رويش بود چيزي نوشت و حتي روي دستش هم علامتي زد. فکر کردم کارش زياد است و حوصله همصحبتي با من را ندارد. اما مجبور بود، بشنود. حتي در ميانه مصاحبه بارها و بارها از من خواست تا حرف هايش را که نوشته بودم نشانش دهم تا مبادا... اما ساربان سراپا گوش بود. انگار دل پري داشت براي گفتن. هر دوي آنها بين ساعت هشت تا هشت و نيم صبح وارد تونل مي شوند و ديرترين زماني که از تونل خارج شده اند هشت و نيم بعد از ظهر است. هيچ کدام خودروي شخصي ندارند. ساربان که با تاکسي يا مترو مي آيد و مهاجراني هم اوايل با تاکسي تلفني اما حالا که چند وقتي از شروع کارش گذشته فهميده که ممکن است تمام حقوقش را پول تاکسي تلفني بدهد به همين دليل همان تاکسي معمولي را ترجيح مي دهد. هيچ کدامشان دوست ندارند که شرکت برايشان تاکسي تلفني بگيرد. ساربان که کمي زرنگ تر به نظر مي رسد مي گويد منافع شرکت را در نظر مي گيريم. *كار مردانه؛ بي دعواي زنانه از آنها درباره خاطره اولين ورودشان به تونل مي پرسم. ساربان مي گويد که اولين بار است وارد تونل در حال ساخت مي شود. اوايل که وارد کارگاه شده بود روزانه يکي، دو باري وارد تونل مي شد اما الان يکي، دو روز يکبار به تونل مي رود. او مي گويد اولين بار شش ماه پيش براي تست روشنايي وارد تونل شده است. از ديدن تونل در حال ساخت خيلي خوشحال شده و دليلش هم اين است که تا آن موقع وارد چنين محيطي نشده بود. محيطي به زعم او خشن، مردانه و کارگاهي. اما مهاجراني که هنوز علاقه اي به صحبت کردن ندارد به ياد نمي آورد که اولين بار چه زماني وارد تونل شده است. از آنها درباره ارتباط کاري شان با مردها مي پرسم و اينکه روزانه با چند نفر سر و کار دارند و آيا تابه حال با آنها دعوا کرده اند يا نه. ساربان مي گويد با هيچ مردي به طور مستقيم سر وکار ندارد. اما سريع حرفش را پس مي گيرد و مي گويد اگر همکاران مان را حساب کنيد 10، 12 نفري مي شوند. او مي گويد بارها شده که مردي حرفم را گوش نکند اما اصرار دارد که بنويسم تا حالا با هيچ مردي دعوا نکرده است. مي گويد فقط يکبار با يک نفر دعوا کرده که آن هم ديگر از کارگاه رفته است. در مورد دليل رفتن آن مرد هم مي گويد که از اينجا خوشش نيامد. اما مهاجراني که حالا کمي راحت تر روند مصاحبه را دنبال مي کند مي گويد روزانه با 13 نفر در ارتباط است. او مي گويد که با مردها خشن برخورد نمي کند. وقتي از او مي پرسم تا حالا شده با مردي دعوا کنيد، مي خندد. از دوستش مي پرسد که تو يادت مي آيد؟ بعد خودش جواب خودش را مي دهد. ناراحت شدم. سعي کردم خيلي خفيف ناراحتي ام را نشان دهم. اما جنگ و دعوا نکردم. *صعود به ارتفاع، سقوط ترس از مهاجراني درباره مهم ترين کاري که تاکنون در تونل انجام داده مي پرسم. به طعنه مي گويد که تنها کار مفيدي که تا حالا انجام دادم بالا رفتن از ليفتراک و علامت زدن سقف براي نصب جت فن بوده است. او ادامه مي دهد که چند دقيقه بعد از آنکه از ليفتراک بالا رفت با يکي از همکاران مردش بحث کرد چرا که او مانع اين کار شد و مدام از او مي خواست که پايين بيايد. او مي گويد اصلا دوست نداشت پايين بيايد. چون اين علامت گذاري براي جت فن شماره 28 بود و او دوست داشت اين جت فن که سن او هم بود را علامت گذاري کند. او ادامه داد که تنها موفق شد يک علامت از پنج علامت جت فن را بزند و چهار علامت ديگر را آقا بهروز از همکارانشان زد. در همين گير و دار، مهاجراني هم خاطره بالارفتنش از ليفتراک را مي گويد. او تعريف مي کند که به رغم ترسي که از بلندي دارد يکبار تا سقف تونل بالا رفت و دستش را به سقف تونل زد و سريع پايين آمد. او مي گويد، وقتي که بالاي ليفتراک بودم خيلي مي ترسيدم چون کاميون ها مدام از زير ليفتراک حرکت مي کردند همه چيز ترسناک بود. با اين حال هر دوي آنها مي گويند اگر قرار باشد يکبار ديگر هم با ليفتراک تا سقف تونل بالا برويم موافقيم. درباره برخورد مرداني که در تونل کار مي کنند با آنها سوالي پرسيدم. ساربان گفت اولين باري که وارد تونل شديم جلويمان را گرفتند و مي گفتند که اينجا جاي خانم ها نيست. خلاصه با نامه نگاري توانستيم وارد شويم. وقتي وارد تونل شديم تمام مرداني که ما را ديدند تعجب کردند. همه مثل مجسمه شده بودند. او ادامه مي دهد به نظر من از آنجايي که تونل محيطي خشن و کاملا مردانه است هيچ کس عادت به ورود يک زن به تونل نخواهد کرد. مي گويد آنها مي گويند اينجا کاري نيست که خانم ها توانايي انجامش را داشته باشند. ساربان از مشکلاتش براي کار کردن در تونل مي گويد. براي رفتن به تونل بايد مثل کفش، لباس و کلاه مخصوص بپوشيم اما از آنجايي که کفشي اندازه پاي ما نيست و لباس ها هم برايمان گشاد است کار سخت شده. مهاجراني هم که دل خوشي از کفش هاي ايمني ندارد گفت سايز کفش ها آنقدر بزرگ است که چهار عدد کفي گذاشته ام اما باز هم لق مي زند. اما با اين حال ساربان مي گويد که از کارهاي مردانه خوشم مي آيد و از اين موضوع ناراحت نيستم. مي گويد از اينکه در تونل کار مي کنم لذت مي برم. او ادامه مي دهد اصلا خشن نيستم اما دوست هم ندارم کسي بگويد چون اين آدم خانم است نمي تواند کار کند. نبايد هيچ کسي هيچ فرقي بين زن و مرد بگذارد. مهاجراني هم در پاسخ به اين سوال که آيا شما خشن هستيد مي گويد اصلا اين طور نيست اما عاشق هيجان اين کارها هستم. *لبخند به كار بي آينه سعي مي کنم گفت و گو را از فضاي كار به حوزه خانواده پيوند بزنم به همين خاطر ازآنها مي پرسم به نظر شما همسر آينده تان اگر بداند که شما مهندسي هستيد که به جهت حضور در شرکتي که در آن کار مي کنيد بايد مدام در تونل باشيد با شما کنار مي آيد؟ ساربان در پاسخ به اين سوال مي گويد که به نظر من زندگي با کار تفاوت زيادي دارد. زمان زندگي براي زندگي است و زمان کار براي کار. او مي گويد قرار نيست که شبانه روزي کار کنم و توي تونل باشم. مي خندد و ادامه مي دهد قرار نيست که در تونل دفن شوم. تا اين را مي گويد نگاهي به کاغذ من مي کند تا ببيند همين حرف را نوشته ام يا نه. وقتي مي بيند که عين جمله اش نوشته شده ديگر هيچ حرفي براي گفتن ندارد. مهاجراني هم در اين باره مي گويد کسي که علاقه مند باشد مطمئنا با کارم هم کنار مي آيد. از آنها مي پرسم اگر به جبر کارتان مجبور شويد به محلي دور افتاده برويد که هيچ گونه امکاناتي حتي حمام نداشته باشد و ممکن است حوادث زيادي هم برايتان اتفاق بيفتد باز هم مي رويد؟ ساربان مي گويد در اين شرايط خودمان امکانات ايجاد مي کنيم. حالا اگر مجبور شويم که هفته اي يکبار حمام برويم هم اشکالي ندارد. آينه هم نباشد مهم نيست. آب اما بايد باشد. با اين حال او معتقد است که در اين فضا بيشتر از يکي، دو هفته دوام نمي آورد. او مي گويد که اگر آنجا سگ باشد اصلا نمي رود. مهاجراني هم تقريبا با او هم عقيده است. او مي گويد از آنجايي که کار کردن در اين فضا تجربه متفاوتي است حتما اين کار را انجام مي دهد. *مردانه در كار حالا ديگر از وقت رفتن آنها گذشته است. در مدتي که با آنها گفت و گو مي کردم چند باري همکارانشان وارد اتاق شدند تا ببينند اوضاع و احوال مصاحبه چطور است. از آنها درباره مصاحبه پرسيدند. آنها هم جوابشان را دادند. مثل يک مرد. يک مرد واقعي. براي آنکه اين حرفشان را ثابت کنند که بايد مهندسان مرد حضور داشته باشند تا ما خودمان را ثابت کنيم. آنها زن هستند اما مانند مردها در تونل کار مي کنند. آنها همان مرداني هستند که مرد نيستند. * منبع : www.snn.ir، پنج شنبه 5 آذر 1388