Index
Telegram RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی ذخیره خروجی XML خروجی متنی خروجی PDF
کد خبر : 151055
تاریخ انتشار : 23 شهریور 1389 0:0
تعداد بازدید : 78

ستاد احیای امر به معروف و نهی از منکر

1- بازارى و عابر مردى درشت استخوان و بلند قامت كه اندامى ورزيده داشت و زد و خوردهاى ميدان جنگ يادگارى بر چهره اش گذاشته و گوشه چشمش را دريده بود، با قدم هاى مطمئن و محكم از بازار كوفه می گذشت. مرد بازارى که در مغازه اش نشسته بود، براى این كه دوستانش را بخنداند، مشتى زباله به طرف او پرت كرد، اما عابر بدون توجه، به راه خود ادامه داد. همین كه دور شد، يكى از رفقایش از او پرسید: اين مرد عابر را كه به او اهانت كردى، شناختی؟. - نه، نشناختم! مگر كه بود؟ - فرمانده و سپهسالار معروف، «مالك اشتر نخعى» بود. - او مالك اشتر بود؛ همان كه نامش لرزه بر اندام دشمنان می اندازد؟ - بلى! خودش بود. - واى به من! اين چه كارى بود كه كردم؟ حتما دستور خواهد داد مرا سخت مجازات كنند. همين حالا می روم و التماس می كنم تا مرا ببخشد. مرد به دنبال مالك اشتر روان شد. او را دید که راهش را به طرف مسجد كج كرد. به دنبالش رفت و ديد که مالک به نماز ايستاد. منتظر شد تا نمازش را سلام دهد. رفت و خود را معرفى كرد و گفت: من همان كسى ام كه نادانى كردم و به تو جسارت نمودم. مالك گفت: به خدا قسم! من به مسجد نيامدم؟ مگر به خاطر تو؛ زيرا فهميدم خيلى نادانی، بى جهت به مردم آزار می رسانى. دلم به حالت سوخت، آمدم از خداوند هدايت تو را بخواهم. من آن طور كه تو گمان كردى، قصد تنبیه تو را ندارم. 2 - مسيحى و زره زره امام علی (ع) در زمان خلافتش در كوفه گم شد. حضرت پس از چندى آن را در دست مردی مسيحى دید و او را به محضر قاضى برد و فرمود: اين زره من است، نه آن را فروخته ام و نه به كسى بخشيده ام و اكنون آن را نزد اين مرد يافته ام. قاضى رو به مرد مسيحى کرد و گفت: تو چه می گويى؟ گفت: زره مال خودم است، البته گفته مقام خلافت را تكذيب نمى كنم (شاید خليفه اشتباه می کند)! قاضى به على (ع) گفت: تو مدعى هستى، پس باید شاهد بياورى. على (ع) خنديد و فرمود: «قاضى راست می گويد، ولى من شاهدی ندارم. قاضى روى اين اصل به نفع مسيحى حكم كرد. او هم زره را برداشت و روان شد. مرد مسيحى كه خود بهتر می دانست زره مال چه كسى است، پس از آن كه چند گامى پيمود، وجدانش بیدار شد، برگشت و گفت: «اين رفتار از نوع رفتارهاى بشر عادى نيست، از نوع حكومت انبياست» سپس اقرار كرد كه زره مال على (ع) است. طولى نكشيد که او را ديدند مسلمان شده است و با شوق و ايمان زير پرچم على(ع) در جنگ نهروان می جنگد. 3 – احترام رسول خدا (ص) سید شرف الدین عاملی در زمان عبدالعزیز آل سعود به زیارت خانه خدا مشرف شد. او به دعوت شاه، به کاخ سعودی رفت تا مانند دیگر علما، عید قربان را به وی تبریک گوید. وقتی نوبت به سید رسید، دست شاه را گرفت و قرآنی را که در جلدی پوستی بود، به وی هدیه داد. ملک هدیه را گرفت و بوسید و به عنوان احترام بر پیشانی خود گذاشت. سید شرف الدین گفت: این جلد از پوست بز است، چطور آن را می بوسید؟! شاه گفت: هدف من قرآن است، نه جلد. سید گفت: احسنت. ما هم وقتی پنجره یا در اتاق پیغمبر را می بوسیم، می دانیم که آهن هیچ کاری نمی تواند بکند، هدف ما تعظیم و احترام رسول خداست. همان طور که شما با بوسه زدن بر پوست، می خواستی قرآن را تعظیم کنی. اقدام سید شگفتی حاضران را به همراه داشت، به گونه ای که مردم یکپارچه الله اکبر گفتند و ملک عبدالعزیز هم که با برهانی آشکار رو به رو شده بود، به حجاج اجازه داد به آثار رسول خدا تبرک جویند. 4 - ستاد احیای امر به معروف و نهی از منکر فریضة امر به معروف و نهی از منکر از فروع دین و واجبات اسلامی است که اجرای آن بر دوش عموم افراد جامعه است. در جامعه ای که امر به معروف و نهی از منکر ترک شود، منکرات شیوع می یابند، زشتی ها حاکم می شوند و دعاهای مردم پذیرفته نمی شود. قبل از انقلاب، شاه و رژیم پهلوی کانون منکرات و مفاسدی بودند که در جامعه وجود داشت، به همین دلیل فریضة امر به معروف و نهی از منکر، مطرود و از یاد رفته بود. انقلاب اسلامی با طغیان علیه منکرات رژیم پهلوی، به وقوع پیوست و از فردای پیروزی به احیاء این فریضه و عمومی کردن آن پرداخت. این فریضه در اصل 8 قانون اساسی مورد توجه قرار گرفت و ستاد احیای امر به معروف و نهی از منکر از سال 1372 به طور مستقل تشکیل شد. احیای روحیة امر و نهی در مردم، ایجاد هماهنگی بین دستگاه ها، شناسایی و معرفی معروف ها و منکرها، تهیه طرح های اجرایی مرتبط و پیگیری اجرایی آن ها، انجام پژوهش های لازم و تالیف و انتشار کتب آموزشی برای سطوح گوناگون، برگزاری کارگاه های آموزشی برای مقاطع مختلف علمی، انجام فعالیت های رسانه ای، برگزاری مسابقات فرهنگی، تشکیل نزدیک به 4000 شورای امر به معروف در دستگاه های اجرایی و نهادهای مردمی، برگزاری همایش ها، تدوین نظام نامة گسترش فریضه و انتشار نشریات عمومی و تخصصی، بخشی از عملکرد ستاد در طول این سال ها است.