Index
ورود کاربر
Telegram RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی ذخیره خروجی XML خروجی متنی خروجی PDF
کد خبر : 152921
تاریخ انتشار : 27 دی 1389 0:0
تعداد مشاهدات : 112

آرون، استاديار دانشکده‌ مهندسي شيمي دانشکده‌هاي فني دانشگاه تهران

محققان ایرانی موفق به جداسازی گاز در فرایندهای نفتی شدند

محققان ايراني با همکاري پژوهشگراني از کشورهاي کانادا و مالزي، با افزودن نانولوله هاي کربني به ساختار غشاي پليمري در حين ساخت، کارايي اين نوع غشاها را در جداسازي گازها افزايش دادند...
خبرگزاري دانشجويان ايران - تهران: محققان ايراني با همکاري پژوهشگراني از کشورهاي کانادا و مالزي، با افزودن نانولوله هاي کربني به ساختار غشاي پليمري در حين ساخت، کارايي اين نوع غشاها را در جداسازي گازها افزايش دادند. به گزارش سرويس پژوهشي خبرگزاري دانشجويان ايران، دکتر محمدعلي آرون، استاديار دانشکده مهندسي شيمي دانشکده هاي فني دانشگاه تهران گفت: «اگرچه نانولوله هاي کربني، گزينه ي خوبي براي افزايش کارايي غشاهاي پليمري هستند، ولي اين مواد پس از توليد، سرشار از ناخالصي هستند، سر و ته بسته دارند و توزيع آنها در شبکه ي پليمري، سخت است. بنابراين ما در اين پژوهش سعي کرده ايم محدوديت هاي استفاده از نانولوله هاي کربني در توليد غشاهاي آميخته را کاهش داده، سبب افزايش بازده جداسازي غشاهاي پليمري شويم». آرون و همکارانش، از نانولوله هاي کربني براي افزايش تراوايي (بدون کاهش انتخاب پذيري) غشاهاي پليمري استفاده کرده اند. آنها سعي کرده اند با افزودن نانولوله هاي کربني به ساختار غشاي پليمري در حين ساخت آن، کارايي غشا را در جداسازي گازها بالا ببرند. وي در زمينه مزيت اين تحقيق گفت: «در پژوهش هاي اخير، محققان نشان دادند که با افزودن نانولوله هاي کربني تصفيه شده به محلول هاي پليمري، مي توان غشاهاي آميخته اي توليد کرد که تراوايي بالاتري نسبت به غشاهاي پليمري خالص دارند، ولي افزايش تراوايي در اين تحقيقات با کاهش انتخاب پذيري همراه بود. به گفته وي در اين پژوهش، غشايي توليد شده است که نه تنها تراوايي بالاتري نسبت به غشاهاي پليمري خالص دارد بلکه انتخاب پذيري آن نيز بالاتر است. آرون مراحل انجام اين پژوهش را چنين توضيح داد: «به منظور توزيع مناسب نانولوله هاي کربني در ساختار پليمري غشا و نيز براي باز کردن سر و ته نانولوله هاي کربني و شکستن آنها به طول هاي کوتاه تر، ابتدا نانولوله ها را به کمک يک پليمر با جرم مولکولي کم (کيتوسان) به روش برش نرم، عامل دار کرديم، به طوري که کيتوسان به سطح خارجي نانولوله ها چسبيد و نانولوله ها هم زمان، شکسته و به طول هاي کوتاه تري تبديل شدند». وي در مورد نتيجه ي اين روش گفت: «با توجه به اينکه پليمر چسبيده به سطح نانولوله هاي کربني، نزديکي بيشتري با پليمر پايه (پليمري که براي توليد غشا به کار مي رود) دارد و نانولوله ها کوتاه تر شده اند، راحت تر به پليمر پايه مي چسبند و توزيع بهتري هم خواهند داشت. از سوي ديگر، چون سر و ته آنها باز است، مي توانند مثل يک لوله سبب بهبود عبور گازهايي مانند متان و دي اکسيد کربن و افزايش تراوايي شوند». به گزارش ايسنا بخش آزمايشگاهي اين پروژه در مرکز پيشرفته ي تحقيقات فناوري غشايي (AMTEC) دانشگاه UTM مالزي انجام شده است. جزئيات اين پژوهش -که بخشي از نتايج رساله دکتري محمدعلي آرون است و با همکاري احمد فاوزي اسماعيل، استاد دانشگاه UTM مالزي، محمدمهدي منتظر رحمتي، استاد دانشگاه تهران و تاکشي ماتسوورا، استاد دانشگاه اوتاواي کانادا انجام شده است در مجله Journal of Membrane Science (جلد 364، صفحات 317-309، سال 2010) منتشر شده است.