Index
Telegram RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی ذخیره خروجی XML خروجی متنی خروجی PDF
کد خبر : 153099
تاریخ انتشار : 11 بهمن 1389 0:0
تعداد بازدید : 72

مهندس سيد شهروز زرگريان، سازنده داربست مهندسي بافت استخوان

ساخت داربست مهندسي بافت استخوان با قابليت كاهش عوارض

محققان فناوري كشور موفق به توليد داربست هاي مناسبي براي مهندسي بافت استخوان شده اند كه استفاده از آن، عوارض جانبي پيوند استخوان را کاهش مي دهد... خبرگزاري دانشجويان ايران - تهران: محققان فناوري كشور موفق به توليد داربست هاي مناسبي براي مهندسي بافت استخوان شده اند كه استفاده از آن، عوارض جانبي پيوند استخوان را کاهش مي دهد. به گزارش سرويس علمي - فناوري ايسنا امروزه عمده ترين روش پيوندزني استخوان، آلوپيوند و اتوپيوند است که اين روش ها خطرات مختلفي از جمله فساد مراکز دهنده، ناهنجاري هاي تغذيه بافت پيوند زده شده، صدمات و عوارض جانبي، ناراحتي و رنج مريض را با خود به همراه دارند. مهندس سيد شهروز زرگريان، کارشناس ارشد مهندسي پليمر و سازنده داربست مهندسي بافت استخوان، در زمينه توليد اين داربستها به روش الکتروريسي گفت: توليد نانوالياف به روش الکتروريسي به دهه ي 80 ميلادي باز مي گردد. در اين روش، با اعمال ميدان الکتريکي به محلول پليمري مي توان اليافي بسيار نازک از آن جدا کرد و با بهينه سازي شرايط، قطر آنها را تا حدود کمتر از 100 نانومتر رساند. از ويژگي هاي اين روش مي توان به سهولت فرآيند، وفق پذيري و کم هزينه بودن آن اشاره کرد. وي با بيان اين که استفاده از روش الکتروريسي در اين پژوهش، موجب برتري محصول شده است، افزود: داربست پيوندي تهيه شده، داراي نانواليافي با قطر يکسان بوده و همچنين نقص هاي مورفولوژيکي آن به حداقل رسيده است. در نتيجه، اين داربست ها، استحکام مکانيکي بالايي دارند و تمايل سلول هاي بنيادي به آنها زياد است. وي در ادامه اظهار كرد: از اين داربست مي توان در مصارف کلينيکي استفاده و همچنين با تهيه استانداردهاي لازم و يافتن سرمايه گذار مي توان آن را در اندازه ها و مشخصات مورد نياز، به بازار ارايه کرد. زرگريان گفت: براي ساخت داربست اليافي نمدي و شبيه سازي بافت طبيعي استخوان، از روش الکتروريسي در توليد نانوالياف استفاده شده است. در اجزاي تشکيل دهنده داربست، سه قسمت پليمري مجزا و يک بخش معدني به کار گرفته شده است. از طرفي به منظور حصول حداکثر تأثير بخش غير آلي بستر و شبيه سازي شرايط طبيعي استخوان، نانوذرات هيدروکسي آپاتيت، با استفاده از روش محلولي در ميان نانوالياف گنجانده شده است. نانوذرات هيدروکسي آپاتيت به صورت مکعبي و ابعاد آنها از 200 نانومتر کمتر است. همچنين زيست فعال و از دسته هدايت گرهاي استخواني است. به گفته وي، استفاده از داربست هاي مورد مطالعه در اين پژوهش، مشکلات روش هاي فعلي مهندسي بافت را ندارند، همچنين در اين روش به انجام جراحي دوم به منظور خارج کردن پيوند نيازي نيست. به گزارش ايسنا، جزئيات اين پژوهش در مجله ي IPJ (جلد 19، صفحات 468-457، سال 2010) منتشر شده است.