Index
ورود کاربر
Telegram RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی ذخیره خروجی XML خروجی متنی خروجی PDF
کد خبر : 154884
تاریخ انتشار : 11 اردیبهشت 1390 0:0
تعداد مشاهدات : 6

نگاهي به وضعيت اميد به زندگي در ايران

سميه زرچيني سميه زرچيني اميد به زندگي يک شاخص آماري است که نشان مي دهد متوسط طول عمر در يک جامعه چقدر است و يا به عبارت ديگر هر عضو آن جامعه چند سال مي تواند توقع طول عمر داشته باشد. به گزارش خبرنگار باشگاه خبرنگاران، هرچه شاخص هاي بهداشتي و درماني بهبود يا به اميد به زندگي افزايش مي يابد، از اين رو اين شاخص يکي از شاخص هاي سنجش پيشرفت و عقب ماندگي کشورهاست. جالب اينجاست که سن اميد به زندگي زنان در همه جوامع چند سال در کل جهان 5/4 سال بيشتر از مردان است. اين گزارش به ارائه آماري مي پردازيم که اين آمارها براي نخستين بار درسال 85 از سوي وزير بهداشت وقت ارائه شده اند، اما به نظر مي رسد که همچنان مي توانند معياري معتبر براي اين بررسي به حساب آيند. *ژاپن اميدوارترين کشور جهان براساس آمار سازمان ملل، کشورهاي ژاپن، چين، ايسلند، سوئيس، استراليا به ترتيب مقام هاي اول تاپنجم را در زمينه اميد به زندگي دارا هستند که با حدود 82 سال از ميانگين جهاني 22 درصد بالاتر است، اما در مقابل کشورهاي سوازيلند، موزامبيک، زيمباوه، سيرالئون و لسوتو نيز به ترتيب جزو 5 کشور رده پايين اميد به زندگي در اين کشورها حدود 42 سال بوده که 38 درصد کمتر از ميانگين جهاني است. *16 سال افزايش طول عمر در انقلاب 30 ساله رشد شاخص هاي بهداشتي پس از انقلاب باعث شده که سن اميد به زندگي در کشور از 56 سال به 72 سال برسد که اين نشان از آن دارد که ايران در 30 سال اخير پيشرفت خوبي در زمينه اميد به زندگي داشته باشد. *بررسي وضعيت ايران در مقايسه با ساير کشورهاي جهان براساس آخرين آمار سازمان جهاني بهداشت، ايران از نظر شاخص اميد به زندگي رتبه قابل قبولي را دارد در برخي کشورهاي پيشرفته اميد به زندگي بالاتر از 82 سال است، اما در عمده کشورهاي آفريقايي زير 50 سال بوده و کشور سوازيلند با 1/34 سال، کمترين ميزان اميد به زندگي را داراست، به عنوان مثال ژاپن با 82 سال، سنگاپور، ايتاليا، نروژ با 80 سال، آلمان با 79 سال، آمريکا، کره جنوبي و امارات با 78 سال، کويت 77 سال، قطر با 75 سال، مالزي با 74 سال، عربستان با 72 سال، ايران و ترکيه با 71 سال، کره جنوبي با 67 سال، هند با 64 سال، عراق با 59 سال و کشورهاي آفريقايي از 55 تا 39 سال، سن اميد به زندگي در آن کشور هاست. *توسعه يافتگي طول عمر را افزايش مي دهد براساس آخرين آمارهاي منتشر شده، در قرن 21 اميد به زندگي در بسياري از کشورهاي صنعتي بيش از 30 سال افزايش يافته است، در صورتي که اين روند سيرنزولي بيابد؛ بازهم 3 نوزاد از هر 4 نوزاد دست کم 75 سال عمر خواهند کرد. *سن اميد به زندگي زنان ايراني يک سال بيشتر از مردان است در کشورهاي توسعه يافته سن اميد به زندگي در مردان 6/78 سال و در زنان 6/84 است و در مقابل آن اين سن در کشورهاي توسعه نيافته براي مردان 65 سال و براي زنان 67 سال است، اما در اين بين سن اميد به زندگي در کشور ما براي مردان 72 سال و براي زنان 73 سال است با يک حساب سرانگشتي مشخص مي شود که زنان ايراني تنها يک سال نسبت به مردان به زندگي اميدوارترند. *تهران و سيستان و بلوچستان پراميد و کم اميدترين استان هاي کشور اما در ميان تمامي استان هاي کشور براساس بررسي هاي انجام شده تهران پراميدترين استان و سيستان و بلوچستان کم اميد ترين استان کشور به زندگي را به خود اختصاص دادند. *نااميد نشويد، اين فرمان خداست آموزه هاي ديني بيشتر از آنچه که فکرش را بکنيد به اميد اهميت مي دهند، به گونه اي که در اسلام نااميدي در رديف گناهان کبيره آمده و روايات بسياري ما را به اميد توصيه کرده اند. *انسان تا زنده است، بايد براي خود و خانواده اش تلاش کند علي آقا پيرمرد 75 ساله ايست که براي امرار معاش و کمک به خانه و خانواده با خودروي خود به مسافرکشي مشغول است. وي که خود را بازنشسته تأمين اجتماعي معرفي مي کند، مي گويد: 15 سال است که بازنشته شده ام و مستمري که دريافت مي کنم کفاف هزينه خانوار را نمي دهد بخصوص اينکه دخترها و پسرانم هر هفته به دعوت خودم و همسرم مهمان ما هستند. اين پيرمرد 75 ساله بابت درآمدي که از مسافرکشي بدست مي آورد راضي است و مي گويد انسان تا زماني که نفس هايش به شماره نيافتاده بايد براي امرار معاش خود و خانواده اش تلاش کند. *اميد در زندگي انسان ها بسيار تأثيرگذار است محسني کارمند 42 ساله يکي از ادارات دولتي است يک دختر و يک پسر حاصل ازدواج 18 ساله اوست، از زندگي خود بسيار راضي است و دليل اين رضايت را داشتن خانواده اي مهربان و صبور در برابر مشکلات مي داند. وي معتقد است، اگر اميد در دل انسان وجود داشته باشد، انسان مي تواند سخت ترين کارها را هم با موفقيت پشت سر بگذارد و وجود اميد در دل او در سهولت انجام امور بسيار تأثيرگذار خواهد بود. *اميد تمام نشدني است وقتي سال 88 خبر بستري شدن بابک معصومي را روي تخت بيمارستان شنيديم بسيار تعجب کرديم، بازيکن تکنيکي تيم ملي فوتسال کشورمان کجا و بخش بستري بيماران سرطاني کجا؟ باورش سخت بود اما بابك معصومي سرطان خون گرفته بود، پزشكان از سلامتي او قطع اميد كرده بودند، اما خودش نه، براي بابك اميد مثل چشمه ايست كه هميشه مي جوشد، او با اميد زنده است حتي اگر سرطان خون داشته باشد. بابك معصومي درباه بيماري اش گفت: وقتي از زبان دكترم شنيدم كه سرطان خون دارم دقيق نمي دانم كه چه اتفاقي افتاد تنها يادم است كه دنيا روي سرم خراب شد، دلم مي خواست اين دنيا را با دنياي ديگري عوض كنم، اما وقتي صبح از خواب بيدار شدم سعي كردم روحيه ام را حفظ كنم و فراموشكار شوم، به خدا توكل كردم، اينطور شد كه روزها پس از روزهاي ديگر آمدند ومن هنوز زنده بودم. بابك معصومي معقتد است كه اميد تمام نشدني است و تنها چيزي است كه هيچگاه عوض نمي شود و مدام درحال تكرار است. *زندگي سرشار از اميد است از ميدان قدس كه به سمت دزاشيب حركت مي كنيم، بوم بزرگي كه منظره زيبايي بر آن ترسيم شده نظرمان را به خود جلب كرد. نيم نگاهي به داخل گالري نشان مي دارد كه ذوق و هنر در آن موج مي زند و خالق اين هنر ها كسي نيست جز جهانبخش صادقي، استاد نقاشي، استادي كه با 15 درصد توانايي جسمي اش نشان داده كه زندگي چقدر مي تواند زيبا باشد. وي خاطره معلوليتش را اينطور آغاز كرد: 16 ساله بودم كه بر اثر سانحه رانندگي از گردن به پايين قطع نخاع شدم، آن روزها، روزهاي سختي بود، روزهايي كه مدام گريه مي كردم اما به هر حال تكليف خود را مي دانستم و اين سرنوشت من بود. جهانبخش از خاطره نخستين نقاشي خود گفت: نخستين نقاشي خود را كه منظره گوسفندان و چوپان ني زن بود را 36 سال پيش ترسيم كرده و به قيمت 100 تومان فروخته است. اميد مي تواند روزهاي خاكستري زندگي افراد را به روزهايي طلايي مبدل كند سفرهايي كه يادآوري آن ها دستخوش بازي هاي روزگار است.