Index
ورود کاربر
Telegram RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی ذخیره خروجی XML خروجی متنی خروجی PDF
کد خبر : 156560
تاریخ انتشار : 29 مرداد 1390 0:0
تعداد مشاهدات : 187

دکتر محمدعلي دانش، مجری طرح

نانوواکسن پيشگيري از سالک در كشور توليد شد

پژوهشگران دانشکده داروسازي دانشگاه علوم پزشکي تبريز، دانشگاه علوم پزشکي شيراز و يك شرکت داروسازي موفق به طراحي نانوواکسني براي جلوگيري از بيماري سالک شدند...
خبرگزاري دانشجويان ايران - تهران: پژوهشگران دانشکده داروسازي دانشگاه علوم پزشکي تبريز، دانشگاه علوم پزشکي شيراز و يك شرکت داروسازي موفق به طراحي نانوواکسني براي جلوگيري از بيماري سالک شدند. به گزارش سرويس پژوهشي ايسنا، دکتر محمدعلي دانش، دانش آموخته مقطع دكتري داروسازي صنعتي دانشکده داروسازي دانشگاه علوم پزشکي تبريز در مورد اين پژوهش اظهار كرد: هدف پژوهش، طراحي يک نانوواکسن عليه بيماري ليشمانيازيس است که به سه فرم پوستي، مخاطي و احشايي بروز مي كند و فرم پوستي آن را سالک مي نامند. وي افزود: ليشمانيازيس، يک بيماري انگلي صعب العلاج است و طبق تخمين سازمان بهداشت جهاني (WHO)، حدود 12 ميليون نفر در دنيا به ليشمانيازيس مبتلا هستند و سالانه 60 هزار نفر از آنها مي ميرند. ليشمانيازيس در مناطق حاره اي و نيمه حاره اي (مانند ايران) و جنوب اروپا ديده مي شود. موارد زيادي از عفونت هم زمان ايدز و ليشمانيازيس نيز گزارش شده که آمار تلفات را به صورت چشمگيري افزايش مي دهد. دانش گفت: در اين پروژه، آنزيم نوترکيب سوپر اکسيد ديسموتاز انگل ليشمانيا «SODB1»، که به وسيله بخش ايمني شناسي دانشگاه علوم پزشکي شيراز ساخته شده است، به عنوان آنتي ژن در نانوذرات کايتوزان بارگذاري شد و از روش خاصي به نام Ionotropic Gelation براي تهيه نانوذرات حاوي آنتي ژن استفاده شد. فاکتورهايي مانند اندازه، شکل ذره و ميزان بارگذاري به منظور انتخاب بهترين فرمول براي مطالعات ايمني شناسي مورد توجه قرار گرفت. وي افزود: در نهايت، به منظور ارزيابي خواص ايمني شناسي واکسن توليد شده، مطالعات حيواني روي موش BALB/c انجام شد. با توجه به اين که ليشمانيازيس يک عفونت درون سلولي است، فقط ايمني سلولي(فعاليت سلول هاي بيگانه خوار) عليه آن موثر است و فعاليت ايمني همورال باعث تشديد بيماري مي شود. پس از تزريق و خونگيري، آنتي بادي هاي IgG2a و IgG1 که به ترتيب نشانگر ايمني سلولي و ايمني همورال هستند، در سرم موش به روش ELISA که از روش هاي ايمني شناسي بسيار حساس و دقيق براي تشخيص کمي و کيفي آنتي بادي است، تعيين مقدار شد. پژوهشگر طرح درباره ديگر نتايج اين تحقيق خاطرنشان كرد: نتايج حاکي از آن است که کايتوزان قادر است ايمني زايي SODB1 را در جهت ايمني سلولي افزايش دهد. اين کار از طريق افزايش سايز آنتي ژن براي تحريک بهتر سيستم ايمني و همچنين از طريق نقش ادجواني(کمکي) کايتوزان انجام مي شود. تزريق 3 دوزي و تک دوزي نانوذرات حاوي SODB1 در تحريک ايمني سلولي نتايج يکساني را نشان مي دهند که بالاتر از ساير گروه ها است. دانش تصريح كرد: اين نتايج امکان ساخت يک نانوواکسن تک دوز عليه ليشمانيازيس و عفونت هاي تک ياخته اي مشابه به دليل تشابه SODB1 در انگل هاي تک ياخته اي را ميسر مي كند. فرمولاسيون SODB1 در نانوذرات کايتوزان، سبب افزايش پايداري اين آنتي ژن در فرايندهاي توليد، حمل و نقل، عمر قفسه اي و حتي هنگام تزريق مي شود. به گفته دانش، تاکنون واکسن موثري عليه ليشمانيازيس تاييد نشده است و پژوهش حاضر اميد تازه اي را در اين زمينه ايجاد مي کند. مدير آزمايشگاه هاي کنترل کيفيت شرکت داروسازي اکسير با بيان اين مطلب که کايتوزان به کار رفته براي ساخت نانوذرات نسبت به پليمرهاي ديگري که براي ساخت نانوذرات به کار مي روند بي خطرتر، ارزان تر و کاملا زيست سازگار و زيست تخريب پذير است، افزود: روشي که در اين پژوهش براي ساخت نانوذرات به کار برده شد، يک فرايند ملايم و کم تنش است که براي بارگيري موثر پروتيين ها و ساير مواد حساس در نانوذرات مناسب است. وي، گام بعدي تحقيقاتشان را ادامه مطالعات حيواني و استفاده از ادجوانت هاي ديگر در کنار کايتوزان و اندازه گيري ساير نشانگرهاي ايمني سلولي عنوان و تصريح کرد: ورود يک دارو (واکسن) جديد به بازار حداقل 12 سال زمان نياز دارد و بايد مراحل مختلف تست هاي حيواني و انساني را بگذراند و به تاييد يکي از سازمان هاي بين المللي برسد که البته حمايت هاي سازمان جهاني بهداشت در اين زمينه مي تواند مؤثر باشد؛ زيرا اين بيماري بيشتر در کشورهاي در حال توسعه ديده مي شود و کمتر مورد توجه شرکت هاي بزرگ داروسازي دنيا است. جزييات اين پژوهش که در قالب رساله PhD دکتر محمدعلي دانش با راهنمايي دکتر محمدي ساماني از دانشگاه علوم پزشکي شيراز و دکتر جواد شکري از دانشگاه علوم پزشکي تبريز، مشاوره استاد برزگر جلالي از دانشگاه علوم پزشکي تبريز و دکتر کمالي سروستاني و همکاري دکتر سميعي و دکتر يگانه از دانشگاه علوم پزشکي شيراز انجام شده در مجله International Journal of Nanomedicine (جلد 6، صفحات 842-835، سال 2011) منتشر شده است.