Index
ورود کاربر
Telegram RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی ذخیره خروجی XML خروجی متنی خروجی PDF
کد خبر : 158322
تاریخ انتشار : 26 آذر 1390 0:0
تعداد مشاهدات : 72

نرگس جوهري، کارشناس ارشد مهندسي مواد از دانشگاه صنعتي اصفهان

داربستي بهينه براي مهندسي بافت استخوان توليد شد

محققان دانشگاه صنعتي اصفهان با همکاري پژوهشگران دانشگاه علوم پزشکي تهران، موفق به ساخت داربست نانوکامپوزيتي بهينه براي استفاده در مهندسي بافت استخوان شدند...
خبرگزاري دانشجويان ايران - تهران: محققان دانشگاه صنعتي اصفهان با همکاري پژوهشگران دانشگاه علوم پزشکي تهران، موفق به ساخت داربست نانوکامپوزيتي بهينه براي استفاده در مهندسي بافت استخوان شدند. به گزارش سرويس پژوهشي ايسنا، مهندس نرگس جوهري، کارشناس ارشد مهندسي مواد از دانشگاه صنعتي اصفهان، در مورد پژوهش انجام شده در اين زمينه اظهار كرد: در اين پژوهش رويکرد نسبتا نوين مهندسي بافت مورد توجه ما قرار گرفت. در اين رويکرد، نخست يک داربست متخلخل و زيست تخريب پذير ساخته شد، در مرحله ي بعد سلول هاي بافت مورد نظر روي آن کشت داده شد، سپس داربست براي ترميم و خلق مجدد بافت آسيب ديده به کار رفت. وي افزود: ما تلاش کرديم تا داربست نانوکامپوزيتي زيست تخريب پذير و زيست فعال پلي کاپرولاکتون/ نانوذرات فلوئورهيدروکسي آپاتيت را براي مهندسي بافت استخوان تهيه کنيم که رفتار و آهنگ انحلال پذيري بهتري در مقايسه با داربست هاي پلي کاپرولاکتون/هيدروکسي آپاتيت داشته باشد. جوهري خاطرنشان كرد: براي اين منظور، ساخت داربست نانوکامپوزيتي متخلخل حاوي 4 درصد وزني متفاوت از نانوذرات فلوئورهيدروکسي آپاتيت در دستور کار قرار گرفت تا در ادامه، ريزساختار، مورفولوژي، تخلخل و خواص مکانيکي آن مشخصه يابي شده، زيست فعالي آن در محلول شبيه سازي شده بدن انسان (SBF)، تخريب پذيري آن در محلول فسفات بافر سالين (PBS) و زيست سازگاري و عدم سميت سلولي آن نيز ارزيابي شود. نانوذرات فلوئورهيدروکسي آپاتيت بکار رفته در ساخت داربست هاي نانوکامپوزيتي حاوي 25، 50، 75 و 100 درصد جايگزيني يون فلوئور در ساختار آن بودند. محقق اين پژوهش درباره ي نتايج به دست آمده تصريح كرد: نتايج حاکي از آن بود که با افزايش ميزان جايگزيني يون فلوئور در فلوئورهيدروکسي آپاتيت که نقش تقويت کننده را در داربست نانوکامپوزيتي پلي کاپرولاکتون/ فلوئورهيدروکسي آپاتيت داشت، استحکام فشاري داربست، کاهش و زيست تخريب پذيري آن افزايش يافت. همچنين افزايش درصد تقويت کننده در داربست، باعث افزايش استحکام فشاري شد. وي افزود: همچنين نتايج نشان داد که پس از 28 روز غوطه وري داربست ها در محلول شبيه سازي شده بدن انسان (SBF)، آپاتيت ها روي سطح رشد کرده، سطح را به طور کامل پوشش داده اند. آزمون کشت سلول هم عدم سميت، تکثير و چسبندگي سلولي نسبتاً خوب داربست نانوکامپوزيتي ساخته شده را نشان داد. همچنين مشاهده شد که با افزايش درصد تخلخل، تکثير سلولي بر سطح داربست افزايش يافت. در کل به اين نتيجه رسيديم که داربست نانوکامپوزيتي با 40 درصد وزني نانوذرات فلوئورهيدروکسي آپاتيت که 25 درصد يون فلوئور در ساختار آن جايگزين شده بود و 75 درصد تخلخل داشت، داربست بهينه براي مهندسي بافت استخوان است. جوهري در پايان گفت: يکي از راه هاي مناسب براي کاهش نرخ انحلال هيدروکسي آپاتيت براي کاربردهاي ارتوپدي و دندانپزشکي، جايگزيني گروه هاي OH-1 در ساختار هيدروکسي آپاتيت با يونF-1 است که منجر به تشکيل ترکيب جديدي با عنوان فلوئورهيدروکسي آپاتيت (FHA) مي شود. اين تعويض يوني باعث افزايش بلورينگي، کاهش کرنش کريستالي، پايداري شيميايي و حرارتي ساختار و افزايش جذب و تکثير سلولي مي شود. همچنين استفاده از نانوذرات فلوئورهيدروکسي آپاتيت نيز در مقايسه با ذرات ميکروني، امکان اتصال تقويت کننده و فاز زمينه را افزايش مي دهد. بر اساس اين گزارش، با تکميل تحقيقات درون تني در مورد اين داربست، اين محصول به يک محصول تجاري تبديل خواهد شد. جزئيات اين پژوهش که در قالب پايان نامه کارشناسي ارشد نرگس جوهري با راهنمايي دکتر محمدحسين فتحي و دکتر محمدعلي گلعذار از دانشگاه صنعتي اصفهان و با همکاري دکتر علي صمدي کوچکسرايي از دانشگاه علوم پزشکي تهران انجام شده، در مجله ي «Ceramics International» (جلد37، صفحات 3251-3247، سال 2011) منتشر شده است.