Index
ورود کاربر
Telegram RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی ذخیره خروجی XML خروجی متنی خروجی PDF
کد خبر : 160547
تاریخ انتشار : 29 فروردین 1391 0:0
تعداد مشاهدات : 86

محقق ايراني موفق به ساخت نانوحسگر عضله مصنوعي شد

علمي و فناوري - فناوري: محقق ايراني دانشگاه «ماين» و همكارانش با تقليد از گياه «ونوس فلاي ترپ» موفق به ساخت نانوحسگري شده اند كه مي تواند بخشي از عضله مصنوعي باشد. به گزارش سرويس فناوري ايسنا، «ونوس فلاي ترپ» نام گياهي است که مي تواند حشرات بسيار کوچک را به دام انداخته و بخورد. مکانيسم به دام اندازي اين گياه به شکلي است که روي دو دهانه اين گياه موهايي وجود دارد که اگر مگس يا عنکبوتي روي اين دهانه حرکت کرده و به اين تارها برخورد کنند، دهانه به سرعت بسته مي شود، اين کار در چند صد ميلي ثانيه اتفاق مي افتد و مانع از فرار حشره مي شود. پژوهشگران از اين سيستم الهام گرفته اند تا روبات هايي را با استفاده از مواد مصنوعي توليد کنند. محسن شاهين پور و همکارانش از دانشگاه «ماين» با الهام از اين گياه، نانوحسگرهايي را ساخته اند که بسيار نازک و انعطاف پذير است. اين نانوحسگر مي تواند بخشي از عضله مصنوعي باشد. با اين سيستم مي توان عضلات مصنوعي که به وسيله الکتريسيته تحريک مي شوند را توسعه داد و از آنها براي درمان بيماراني که از مشکل عضلاني رنج مي برند استفاده کرد. نتايج اين تحقيق در قالب مقاله اي تحت عنوان Biomimetic robotic Venus flytrap (Dionaea muscipula Ellis) made with ionic polymer metal composites در نشريه «Bioinspiration & Biomimetics» به چاپ رسيده است. شاهين پور در اين مقاله روش طراحي جديدي براي اين حسگر با استفاده از کامپوزيت فلز پليمر ارائه کرده است. در سال 2000 اين گروه تحقيقاتي اولين مدل حسگري مبتني بر ترموديناميک برگشت ناپذير خطي و تعادل نيرو و جريان را ارائه کردند. مکانيسم اين حسگري و عملگري در کامپوزيت فلز پليمر برمبناي سازماندهي يوني است که به دليل اعمال ميدان الکتريکي يا در اثر خم شدن يا تغيير شکل مکانيکي ايجاد مي شود. اين کار موجب مي شود تا کاتيون ها تغيير سازماندهي داده و پتانسيل الکتريکي ايجاد کنند که به آن «پديده پويسون» گفته مي شود. از آن جايي که عملکرد اين سيستم بسيار شبيه گياه «ونوس فلاي ترپ» است، بنابراين مي توان از آن به عنوان حسگر و عملگر استفاده كرد. براي طراحي اين سيستم، محققان کامپيوزيت فلز پليمر را به صورت تار مانند روي ورقه هايي از همين کامپوزيت قرار دادند. اگر ماده روي اين تارها قرار گيرد آنها به هم متصل مي شوند. شاهين پور و همکارانش اين سيستم را به صورت عملي تست کردند، نتايج نشان داد که تقليد از اين گياه به خوبي انجام شده است. توسعه عضلات مصنوعي اهميت زيادي داشته، به طوري که در بخش پزشکي و مهندسي قابل استفاده خواهد بود.