Index
ورود کاربر
Telegram RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی ذخیره خروجی XML خروجی متنی خروجی PDF
کد خبر : 162030
تاریخ انتشار : 4 تیر 1391 0:0
تعداد مشاهدات : 54

حذف آلاينده هاي زيست محيطي با نانوکامپوزيت ساخت محققان كشور

علمي و فناوري - پژوهشي: محققان دانشگاه پيام نور اصفهان موفق به سنتز نانوکامپوزیت پلی اکسومتال و اکسید زیرکونیوم با کاربرد در حذف آلاینده های آلی شدند. به گزارش سرويس پژوهشي ايسنا، پلی اکسومتال ها به عنوان فوتوکاتالیست ها مورد استفاده قرار می گیرند، اما به دلیل سطح ویژه پایین، ‏پیچیدگی های جداسازی این کاتالیست ها از محیط واکنش و... از کارایی پایین تری برخوردار هستند. دکتر ‏حسین صلواتی و دکتر ناهید توکلی با همکاری مرضیه حسین پور از دانشگاه پیام نور اصفهان با مطالعه عوامل ‏مختلف برای برطرف کردن این کاستی های پلی اکسومتال ها (‏POM‏) موفق به سنتز نانوکامپوزیتی از پلی ‏اکسومتال ها و اکسید زیرکونیم شدند.‏ در این پژوهش با استفاده از تکنیک سل-ژل نانوکامپوزیت پلی اکسومتال و اکسید زیرکونیم سنتز شدند. ‏نانومواد سنتز شده با استفاده از آنالیزهای ‏XRD، ‏FT-IR، ‏SEM‏ و ‏UV-DRS‏ مورد بررسی قرار گرفتند. با ‏بررسی آنالیزهای صورت گرفته، این نانوکامپوزیت ها فعالیت فوتوکاتالیستی و کاتالیستی بالاتری نسبت به خود ‏پلی اکسومتال داشتند. مشاهدات نشان داد که این فعالیت بالای نانوکامپوزیت ناشی از سازگازی پلی اکسومتال و ‏اکسید زیرکونیم با هم است. ‏ از دیگر برتری های این نانوکامپوزیت ها، نامحلول بودن آنهاست که به راحتی قابل جداسازی از محیط واکنش ‏هستند. همچنین امکان بازیابی آسان این نانوکامپوزیت ها باعث می شود که استفاده از آنها مقرون به صرفه باشد. ‏ صلواتی، در مورد کاربرد این نانوکامپوزیت اظهار كرد: سنتز این نانوکامپوزیت با هدف حذف ‏آلاینده های آلی از محیط زیست و بهبود بخشیدن فعالیت کاتالیستی آن صورت گرفت که با توجه به خواص ‏شناسایی شده ي نانوکامپوزیت های پلی اکسومتال و اکسید زیرکونیم سنتز شده و فعالیت کاتالیستی بالای آنها، ‏این نانومواد می توانند در از بین بردن آلاینده های آلی غیر اشباع و تبدیل آنها به مواد مفید در علوم زیست محیطی ‏‏(شیمی سبز) و پزشکی نیز کاربرد داشته باشند. از کاربردهای دیگر این نانوکامپوزیت ها می توان به استفاده آنها ‏در صنایع داروسازی، پزشکی، کاتالیست ها، اپتیک و... نیز اشاره کرد. نتایج این کار تحقیقاتی که بخشی از رساله دکتری کلانتری بوده است، در مجله ‏«Ultrasonics ‎Sonochemistry‏» (جلد 19، شماره 3، ماه می سال 2012) منتشر شده است.