Index
ورود کاربر
Telegram RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی ذخیره خروجی XML خروجی متنی خروجی PDF
کد خبر : 163051
تاریخ انتشار : 22 مرداد 1391 0:0
تعداد مشاهدات : 158

نگاهي به اميد به زندگي در ايران

اميد به زندگي كه يكي از شاخص هاي توسعه انساني در هر كشوري محسوب مي شود، در ايران رو به رشد است و در دو دوره سرشماري اخير، براي مردان به ميزان 1/1 سال و براي زنان 5/1 سال افزايش يافته است. به گزارش پایگاه اطلاع رسانی دستاوردهای انقلاب اسلامی به نقل از ايرنا، براساس نتايج سرشماري سال 1390 كه از سوي مركز آمار ايران انتشار يافته، هم اكنون ميانگين اميد به زندگي براي مردان و زنان ايراني به ترتيب 1/72 سال و 6/74 سال است. ميانگين اميد به زندگي در سال 1385 براي مردان 1/71 و براي زنان 1/73 سال گزارش شده بود. بر اساس گزارش جمعيت جهان در سال 2012 ميلادي، ميانگين اميد به زندگي در جهان 70 سال است كه به تفكيك جنسيت براي مردان 68 سال و براي زنان 72 سال محاسبه شده است. همانگونه كه ارقام نشان مي دهد، اميد به زندگي در ايران از متوسط جهاني بالاتر است. ميانگين اميد به زندگي در كشورهاي توسعه يافته 78 سال است كه براي مردان و زنان به ترتيب 75 و 81 سال گزارش شده است. كشورهاي در حال توسعه كه همواره با زاد و ولد بالا و نبود امكانات بهداشتي در خور مواجهند، داراي ميانگين اميد به زندگي 68 سال و به طور تفكيك 66 سال براي مردان و 70 سال براي زنان هستند. براساس نتايج سرشماري سال 1390، حدود 7/5درصد جمعيت كشور بيش از 65 سال سن دارند و اين ميزان در سال 1365 برابر با سه درصد بود. جمهوري اسلامي ايران از جمله كشورهايي است كه توانسته شاخص هاي توسعه انساني خود را در زمينه ارتقاي آموزش و بهداشت در سال هاي اخير بهبود دهد. شاخص اميد به زندگي نه تنها متاثر از ارتقاي فرهنگ بهداشتي جامعه است، بلكه كاهش زاد و ولد از جمله مواردي است كه مي تواند تاثير مهمي بر ارتقاي اين شاخص داشته باشد. نتايج سرشماري سال 1390 كل كشور نشان مي دهد كه ميانگين سني در ايران ارتقاي چشمگيري يافته و در سال هاي 1365 تا 1390 از 7/21 سال به 86/29 سال رسيده است. همچنين ميانگين سني براي مردان 7/29 و براي زنان 03/30 سال گزارش شده است. ميانگين سني متوسط سن افراد يك جامعه را نشان مي دهد. همچنين بر اساس نتايج سرشماري، ميانه سني جامعه نسبت به سرشماري سال 1365 ارتقا يافته و از 01/17 سال به 27 سال در سال 1390 رسيده است. ميانه سني شاخصي است كه جمعيت را از نظر سني به دو گروه مساوي تقسيم مي كند. در سال1365 نيمي از جمعيت ايران زير 01/17 سال سن داشتند. هم اكنون قسمت هاي مياني هرم سني جمعيت ايران از وسعت بيشتري نسبت به ساير قسمت ها برخوردار است. گروه هاي سني 20تا 24 سال و همچنين 25 تا 29 سال نتيجه زاد و ولد بي شمار در اوايل دهه 1360 هستند. پديده تورم جواني جمعيت در گروه هاي سني ياد شده در هرم سني جمعيت ايران خود را به وضوح نشان مي دهد. جمعيت ياد شده هم اكنون در سن اشتغال، ازدواج و زاد و ولد قرار دارد و مي تواند موج دوم افزايش جمعيت را در ايران بوجود آورد. نگاهي كلي به جمعيت ايران نشان مي دهد،جمعيت كه همواره به عنوان پديده اي پويا درحال تغيير است، از جواني به سمت ميانسالي و سالخوردگي پيش مي رود و بايد براي گروه سني سالخورده كه در آينده اي نه چندان دور به بالاي هرم سني مي رسند، تدابيري درخور انديشيد. شكي نيست، در صورتي كه در دهه 1360 كه جمعيت ايران با افزايش زاد و ولد مواجه بود، براي آينده شغلي جوانان برنامه ريزي مي شد، هم اكنون نرخ بيكاري در كشور مي توانست يك رقمي باشد. تأمين اجتماعي يك منبع درآمد مهم براي بازنشستگان و سالمندان در كشورهاي توسعه يافته محسوب مي شود و بدون اين منبع درآمدي، دو سوم سالمندان در فقر خواهند بود. بي ترديد تامين اجتماعي و بيمه هاي سالمندان در ايران با هدف افزايش كيفيت زندگي سالمندان، بايد تقويت شود. جمعيت سالخورده توانايي انجام كار را ندارد، اما بايد از امنيت اجتماعي در دوران سالمندي برخوردار باشد. تامين اجتماعي براي سالمندان از موضوع هاي مهمي است كـه بـايد از هـم اكنـون براي آن برنامه ريزي كرد تا در سالهاي آتي كه جمعيت ايران بتدريج سالخورده مي شود، از آن بهره مند شد. * منبع: روزنامه اطلاعات، یکشنبه 22 مرداد 1391