Index
ورود کاربر
Telegram RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی ذخیره خروجی XML خروجی متنی خروجی PDF
کد خبر : 163679
تاریخ انتشار : 12 شهریور 1391 0:0
تعداد مشاهدات : 423

نیروگاه اتمی بوشهر؛ نماد اقتدار ایرانی

گروه تحقیق و تفسیر خبر- راه اندازی واحد نخست نیروگاه اتمی بوشهر با صد درصد ظرفیت، در حقیقت گام آخر برای بهره برداری كامل از پروژه ای 38 ساله و سندی برای ثابت كردن اراده جمهوری اسلامی ایران در پیگیری برنامه های هسته ای خود با مقاصد صلح آمیز محسوب می شود. پیمانكار كل پروژه بوشهر طی بیانیه ای خبر از راه اندازی واحد نخست این نیروگاه اتمی با صد درصد ظرفیت خود در نهم شهریورماه داد و به این ترتیب، گام دیگری برای پایان انتظارها به منظور بهره برداری كامل از این مجموعه برداشته شد. گرچه این خبر را خبرگزاری روسی ریانووستی دو روز بعد در یازدهم شهریورماه منتشر كرد اما این میزان تاخیر در مقایسه با زمان 38 ساله ای كه از آغاز این پروژه می گذرد، چندان به چشم نمی آید. به هر حال، در نخستین سالگرد اتصال نیروگاه بوشهر به شبكه برق سراسری كشور، آخرین مرحله از رساندن واحد نخست نیروگاه به حد بهره برداری، به معنای پایان آزمایش های همه سیستم های واحد تولید انرژی است و پس از آن، به دنبال بارگذاری سوخت هسته ای، تولید برق آغاز می شود. ولادیمیر پاولوف معاون مدیر شركت اتم انرگو پرویكت وابسته به شركت اتم استروی اكسپورت پیمانكار كل پروژه بوشهر، طی بیانیه خود تاكید كرد اولویت اصلی در جریان احداث نیروگاه اتمی بوشهر همواره مسایل ایمنی بوده است و به این دلیل انتخاب ظرفیت رآكتور به طور مرحله به مرحله صورت گرفت و با انجام آزمایش های لازم تجهیزات نیروگاه برای بهره برداری امن آن همراه بود. به این ترتیب، 16 ماه پس از آنكه واحد تولید انرژی نیروگاه اتمی بوشهر در نوزدهم اردیبهشت ماه 1390 در پایین ترین سطح ظرفیت قابل كنترل خود قرار گرفت و واكنش خودانگیخته تقسیم سوخت هسته ای آغاز شد، یكی دیگر از مهمترین مراحل راه اندازی آن با موفقیت پشت سر گذاشته شد. ** نیروگاه اتمی بوشهر؛ از آغاز تاكنون صفحات نخستین پرونده نیروگاه اتمی بوشهر در سال 1355 ورق خورد كه سازمان انرژی اتمی ایران با بخش تكنولوژی و تحقیقات سازمان انرژی اتمی آلمان غربی موافقتنامه ای برای همكاری های بلندمدت امضا كرد. در همان زمان قراردادهای هسته ای دیگری نیز با دیگر كشورهای غربی مانند آمریكا و فرانسه بسته شده بود اما موضوع نیروگاه اتمی بوشهر در ازای دریافت 778 میلیون مارك به دست شركت كرافت ورك یونیون (KWU) یكی از شركت های وابسته به زیمنس آلمان، افتاد. از تیرماه همان سال عملیات اجرایی این نیروگاه آب سبك و ساخت 2 واحد آن هر یك به توان اسمی 1293 مگاوات و توان خالص 1196 مگاوات در بوشهر آغاز شد. قرار بود نخستین واحد نیروگاه بوشهر در پایان سال 1980 میلادی (1359 خورشیدی) و دومین واحد نیز یك سال بعد كار خود را آغاز كند و به شبكه برق سراسری ایران وصل شود. دی ماه سال 1357 در آستانه پیروزی انقلاب اسلامی و در شرایطی كه حدود 75 درصد واحد نخست و 60 درصد واحد دوم ساخته شده بود، طرف آلمانی كار بر روی پروژه را متوقف كرد و با وجود پیگیری های تهران برای از سرگیری دوباره فعالیت ها، حاضر به بازگشت نشد. همین امر زمینه شكایت جمهوری اسلامی ایران را از شركت آلمانی در دادگاه بین المللی كیفری (لاهه) فراهم كرد. بر اساس رای بیست و سوم اسفندماه 1360 این دادگاه، مقرر شد همه قطعات و دستگاه های ساخته شده دو واحد نیروگاه بوشهر تا آن زمان، به همراه نیمی از سوخت هسته ای به مالكیت ایران درآید و وظیفه تحویل این قطعات در بندر بوشهر بر عهده پیمانكار گذاشته شد. در حالی كه كارشناسان آلمانی به دنبال این رای، بار دیگر راهی ایران شده بودند و می خواستند كار خود را در نیروگاه آغاز كنند، حمله موشكی عراق به بخشی از ساختمان نیروگاه بوشهر، آلمان را از ادامه پروژه منصرف كرد. این نیروگاه در جریان جنگ تحمیلی، هفت بار بمباران و در نتیجه آن خسارت های زیادی به آن وارد شد. پس از پایان جنگ و به منظور بازسازی خرابی های ناشی از آن، علی اكبر هاشمی رفسنجانی رییس جمهوری وقت، اوایل سال 1368 به روسیه رفت و موافقتنامه همكاری هسته ای را با مسكو امضا كرد. به دنبال امضای موافقتنامه جامع همكاری های هسته ای ایران و روسیه در سوم شهریورماه 1371، تكمیل واحد نخست نیروگاه بوشهر در سال پاییز 1373 به عهده شركت روسی اتم استروی اكسپورت گذاشته شد و قرار بود ساخت نیروگاه تا پایان سال 2000 میلادی (دی ماه 1379 خورشیدی) به پایان برسد و تهران نیز پسماند سوخت مصرف شده را به روسیه برگرداند. بر اساس الحاقیه توافق دوم ایران و روسیه در سال 1376 روسیه سال 2002 میلادی (1381 خورشیدی) را به عنوان زمان راه اندازی نیروگاه بوشهر اعلام كرد. البته این زمان به دلایل گوناگون مالی، فنی، كارشكنی كشورهای ثالث تامین كننده برخی تجهیزات و... طی توافقنامه ها و برنامه های زمان بندی شده مختلف بارها تغییر كرد. پس از آنكه در چهاردهم فروردین ماه 1386واحدهای پشتیبانی نیروگاه اتمی بوشهر از جمله ساختمان های مربوط پمپخانه و پست برق 400 كیلو ولتی به بهره برداری رسید، بیست و ششم آذرماه نیز نخستین محموله سوخت با حجم 82 تن به ایران وارد شد. سرانجام مراحل هشت گانه ارسال سوخت تا هشتم بهمن ماه 1386 به پایان رسید. هفتم اسفند 1387 مرحله پیش راه اندازی نیروگاه بوشهر آغاز و اعلام شد بارگذاری سوخت مجازی نیروگاه شامل میله های سوختی مجازی حاوی سرب از 10 روز پیش آغاز شده بود. نتایج مثبت آزمایش های متعدد در نیروگاه بوشهر طی آبان ماه1389 شامل آزمایش عملكرد سیستم های مختلف، آزمایش فشار كره فلزی ساختمان رآكتور، آزمایش مدار اول نیروگاه با فشار 250 بار و آزمایش گرم مدار اول در شرایط كاری و همچنین اجرای بازرسی جامع از تجهیزات مدار اول و ارایه همه مستندات به نظام ایمنی هسته ای كشور و اخذ مجوزهای لازم، منجر به قرار گرفتن نخستین مجتمع سوخت در داخل قلب رآكتور نیروگاه بوشهر شد. البته 30 تن سوخت بارگذاری شده در بهمن ماه 1389 برای شست و شو از قلب رآكتور خارج و دوباره در نوزدهم فروردین ماه 1390 به جای خود برگردانده شد. یك ماه بعد نیز واحد تولید انرژی نیروگاه اتمی بوشهر در پایین ترین سطح ظرفیت قابل كنترل خود قرار گرفت و واكنش خودانگیخته تقسیم سوخت هسته ای آغاز شد. سرانجام نیروگاه بوشهر دوازدهم شهریور 1390 به شبكه برق سراسری متصل و هشت روز بعد نیز افتتاح آن طی مراسمی رسمی اعلام شد. اینك پس از یك سال، واحد نخست نیروگاه اتمی بوشهر به طور كامل و با صد درصد ظرفیت خود راه اندازی شده است. ** نیروگاه اتمی بوشهر؛ نماد اقتدار ایرانی نیروگاه اتمی بوشهر، خود نمادی زنده از تاریخ سال های اخیر به شمار می آید. همراهی و حمایت های همه جانبه غرب با رژیم پهلوی برای هسته ای شدن ایران تا پیش از سال 1357، كارشكنی های مداوم و نقض قراردادهای مختلف در سال های پس از پیروزی انقلاب اسلامی را به دنبال داشت. كارشكنی آلمان در تكمیل نیروگاه، حملات متعدد رژیم بعث عراق به این پروژه و توطئه ها و هجمه های غرب كه خود را در قالب های مختلفی مانند تاخیر برای ارسال برخی تجهیزات، توقیف محموله ها و... نشان داد، هیچكدام نتوانست جمهوری اسلامی ایران را در پیگیری اراده خود برای اتمام نیروگاه اتمی بوشهر دلسرد كند. پافشاری تهران برای تكمیل این پروژه سبب شد نیروگاهی ویژه با ساختاری منحصر به فرد ایجاد شود كه حاصل تركیب علوم هسته ای شرقی و غربی زیر نظر دانشمندان ایرانی است. همچنین تجربه ساخت نیروگاه بوشهر، ذخیره ای از دانش های بدیع را در اختیار دانشمندان این مرز و بوم قرار می دهد و پشتوانه ای برای راه اندازی نیروگاه های اتمی دیگر در نقاط مختلف كشور و حتی دیگر كشورهای متقاضی می شود؛ امری كه همكاری های اقتصادی و فناورانه جنوب- جنوب و تبادل های علمی میان این كشورها را ارتقا خواهد بخشید. در این میان، غرب همواره طی این سال ها می كوشید با بزرگنمایی تاخیرهای رخ داده در راه اندازی نیروگاه اتمی بوشهر آن را به نمادی از ناموفق بودن برنامه های صلح آمیز هسته ای جمهوری اسلامی ایران تبدیل كند. حتی برخی رسانه های غربی نیز با توجه به ساختار نوآورانه نیروگاه بوشهر، سعی در زیر سوال بردن امنیت آن داشتند. این، در حالی است كه واحد نخست نیروگاه اتمی بوشهر از نظر ساختاری و اساس كار متناظر با نیروگاه های هسته ای غربی با رآكتور پی. دبیلیو. آر است كه ایمنی ذاتی دارد؛ به این معنی كه با افزایش قدرت نوترونی رآكتور، دمای آب در آن افزایش می یابد تا سبب كاهش قدرت نوترونی و مهار واكنش زنجیره ای شكافت پایا در قلب رآكتور شود. به عبارت ساده تر، ساختمان رآكتور در مقابل برخورد مستقیم هواپیمای بویینگ 747، هواپیماهای جنگی و زلزله ای به شدت هشت ریشتر در مقیاس امواج درونی زمین مقاوم بوده و سیستم كنترل و حفاظت خودكار نیروگاه براحتی تاسیسات را به وضع ایمن می رساند. به هر روی، به نظر می رسد همت مقام ها و دانشمندان جمهوری اسلامی ایران برای راه اندازی نیروگاه اتمی بوشهر را باید در كنار دستاوردهای منطقه ای و حتی بین المللی تهران برای رساندن پیام های جهانی صلح آمیز و بشردوستانه خود به گوش جهانیان قرار داد. چنین نگرشی در كنار ابتكارعمل های جمهوری اسلامی ایران برای برگزاری دو كنفرانس بین المللی هسته ای در تهران (در سال های 1389 و 1390) و همچنین اقدام های آن برای روشنگری هر چه بیشتر درباره برنامه های هسته ای خود برای مقاصد صلح آمیز بویژه استقبال همیشگی این كشور از مذاكرات، آن هم با وجود كارشكنی ها و رفتارهای دوگانه كشورهای غربی دیده می شود. از سوی دیگر، توانمندی های جمهوری اسلامی ایران برای پیشبرد برنامه های هسته ای خود زیر نگاه دقیق بازرسان آژانس بین المللی انرژی اتمی، با قدرت تامین امنیت و تداوم ثبات در این كشور توام می شود تا ظرفیت های بالای تهران را با وجود تحریم های ناعادلانه شورای امنیت سازمان ملل متحد و همچنین تحریم های یكجانبه برخی كشورهای غربی نمایان تر سازد. در چنین شرایطی، اقدام اخیر تهران برای میزبانی شانزدهمین اجلاس سران بیش از 120 كشور عضو جنبش غیرمتعهدها، فرصتی را در اختیار این كشور گذاشت تا بار دیگر بیش از دو سوم كشورهای جهان را با ماهیت واقعی برنامه های هسته ای خود، نگاه و اعتقاد ملی و مذهبی ایرانیان مبنی بر حرام بودن استفاده از بمب اتمی و همچنین دستاوردهای علمی- فناورانه خود در این زمینه آشنا سازد. چنین اقدام هایی قطعا سبب افزایش اقتدار ایران شده و پایبندی آن را به مقررات بین المللی به عنوان امضاكننده معاهده منع گسترش سلاح هسته ای (ان. پی. تی) و عضو آژانس بین المللی انرژی اتمی بیش از پیش ثابت می كند؛ امری كه در نهایت حقانیت مواضع تهران را ثابت می كند و جایگاه آن را ارتقا می بخشد. در چنین شرایطی، اعلام راه اندازی رآكتور واحد نخست نیروگاه اتمی بوشهر با صد درصد ظرفیت خود مهر تایید دیگری بر اراده تهران برای ادامه مسیر بی بازگشت خود در دستیابی به حقوق هسته ای ملت ایران است؛ امری كه در آستانه مذاكرات آتی نماینده ارشد جمهوری اسلامی ایران با كاترین اشتون مسوول سیاست خارجی اتحادیه اروپا، پیامی روشن به گروه 5+1 (انگلیس، فرانسه، آمریكا، روسیه و چین به همراه آلمان) می فرستد كه بدانند هیچ اقدامی در مسیر برنامه های هسته ای تهران حتی اگر سبب به تاخیر انداختن آنها شود، در نهایت نمی تواند تهران را از پیگیری خواسته های بحق خود منصرف كند. * منبع: خبرگزاری ایرنا، یکشنبه 12 شهریور 1391