Index
ورود کاربر
Telegram RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی ذخیره خروجی XML خروجی متنی خروجی PDF
کد خبر : 164902
تاریخ انتشار : 17 آبان 1391 0:0
تعداد مشاهدات : 28

کشفی شگفت انگیز درباره تأثیر سطوح پایین ویتامینD بر طول عمر خانوادگی باهمکاری محقق ایرانی

علمي و فناوري - علمي: نتایج شگفت انگیز یافته جدید محققان دانشگاه لایدن هلند با همکاری دکتر «پردیس پدرام» نشان می دهد، سطوح پایین ویتامین D با طول عمر خانوادگی در ارتباط است. به گزارش پایگاه اطلاع رسانی دستاوردهای انقلاب اسلامی به نقل از سرویس علمی خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، مطالعات قبلی نشان داده اند، سطوح پایین ویتامین D با افزایش خطر میزان مرگ، ابتلا به بیماری های قلبی، روانی، دیابت، انواع سرطان و آلرژی در ارتباط است، اما هنوز مشخص نشده بود که سطوح پایین این ویتامین، عامل اصلی بروز بیماری ها محسوب می شود. دکتر «دیانا فان همست» از دپارتمان علم پیری شناسی و طب سالمندان مرکز پزشکی دانشگاه لایدن تأکید می کند: تحقیقات ما نشان می دهد که طول عمر خانوادگی با سطوح پایین ویتامین D و فرکانس پایین تر تنوع آللی در ژن CYP2R1 مرتبط است. محققان در این مطالعه اطلاعات 380 خانواده سفید پوست با حداقل دو خواهر و برادر بالای 90 سال و 1038 نوه و نتیجه را مورد بررسی قرار دادند و یک گروه 461 نفری نیز بعنوان گروه کنترل انتخاب شد. همه گروه ها از فاکتورهای محیطی یکسان که بر روی سطوح ویتامین D تأثیر می گذارند، برخوردار بودند. محققان با اندازه گیری سطح سرمی 25-هیدروکسی ویتامین D ، طبقه بندی سطوح بر اساس ماه و فصل، میزان استفاده از تخت های برنزه که بر میزان سطوح ویتامین تأثیر می گذارد، سن، جنسیت، شاخص توده بدنی (BMI)، میزان مصرف ویتامین و عملکرد کلیه، تمامی فاکتورهای موثر بر سطوح ویتامین D را بدقت مورد ارزیابی قرار دادند. همچنین تنوع ژنتیکی در سه ژن مرتبط با سطوح ویتامین D نیز بررسی شدند. نتایج بدست آمده نشان می دهد، نوه و نتیجه های افراد 90 ساله بر خلاف گروه کنترل، از سطوح پایین تری از ویتامین D و فرکانس پایین تر تنوع ژنتیکی متداول در ژن CYP2R1 برخوردار هستند و به نظر می رسد این افراد از میزان بیشتری از پروتئین موسوم به «سرکوبگر پیری» برخوردار هستند. محققان تأکید می کنند که تحقیقات بیشتری برای درک ارتباط بین سطوح پایین تر ویتامین D ، تنوع ژنتیکی و طول عمر خانوادگی باید انجام شود. ریموند نوردام، پردیس پدرام، آندره آ مایر، یوهانسن فان پلت، الین سلاگبوم و ماریان بکمان در این تحقیق مشارکت داشته اند و نتایج آن در مجله انجمن پزشکی کانادا (CMAJ) منتشر شده است.