Index
ورود کاربر
Telegram RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی ذخیره خروجی XML خروجی متنی خروجی PDF
کد خبر : 165221
تاریخ انتشار : 1 آذر 1391 10:21
تعداد مشاهدات : 363

انقلاب اسلامی و قمه زنی / اکبرمظفری

پس از مواضع صریح و روشنگرانه رهبری قمه زنی جمع آوری و با انجام آن ممانعت شد و بدین وسیله چهره ی زیبای عزاداران حسینی و پیروان اسلام راستین از آفات و آسیب های آن مصون ماند.
قبل از انقلاب اسلامی، دین و دینداری مغبوض حاکمیت بود و عالمان دینی و دینداران واقعی در عسرت و سختی زندگی می کردند. احکام اسلام اجرا نمی شد و معارف دینی رو به فراموشی می گذاشت. از مسلمانی تنها نامی بی خاصیت باقی مانده بود که با روح و جان اسلام منافات جدی داشت. در چنین روزگار سیاهی که اسلام از قالب حقیقی خود تهی می شد، رژیم پهلوی بدعت ها و خرافه های دینی را ارج می نهاد و نه تنها قدمی در مخالفت با آنها بر نمی داشت، که گاه به ترویج و توسعه ی آنها نیز همت می گماشت.

ماه محرم که می بایست روح حماسه ی حسینی را در کالبد عمومی می دمید و پرچم ظلم ستیزی و ستم سوزی را آرمان امت اسلام می کرد و با ترجیح بند شعار هیهات من الذله شهید و شاهد تربیت می نمود، به فرهنگ باز دارنده ای تبدیل شده بود که به رخوت، بدعت و خرافه دامن می زد و تحریفات کربلا را به جای واقعیات انسان ساز آن بر افکار عمومی نقش می زد. قمه زنی از جمله ی این سنت های جعلی و بدعت های آشکاری بود که هر سال در تاسوعا و عاشورای حسینی طی مراسمی برگزار می شد و چهره ی منطقی و عقلانیت شیعیان علوی را لکه دار می کرد و هیچ گاه نیز از سوی حاکمیت پهلوی مورد تعرض قرار نمی گرفت. آزادی قمه زنی در شوروی کمونیستی سابق نیز از این رهگذر قابل تأمل است.

«آن زمان كه كمونيست ها بر منطقه آذربايجان شوروى سابق مسلّط شدند، همه آثار اسلامى را از آن جا محو كردند. مثلاً مساجد را به انبار تبديل كردند، سالن هاى دينى و حسينيه ها را به چيزهاى ديگرى تبديل كردند و هيچ نشانه اى از اسلام و دين و تشيّع باقى نگذاشتند. فقط يك چيز را اجازه دادند و آن، قمه زدن بود! دستورالعمل رؤساى كمونيستى به زيردستان خودشان اين بود كه مسلمانان حق ندارند نماز بخوانند، نماز جماعت برگزار كنند، قرآن بخوانند، عزادارى كنند، هيچ كار دينى نبايد بكنند؛ اما اجازه دارند قمه بزنند! چرا؟ چون قمه زدن، براى آنها يك وسيله تبليغ بر ضدّ دين و بر ضدّ تشيع بود.»1

نهضت روحانیت با احیای اهداف و شعایر حسینی و با تکیه بر فلسفه ی عاشورا و روح حماسه ساز آن آغاز شد، استمرار یافت و به پیروزی رسید. پس از پیروزی انقلاب اسلامی قمه زنی علیرغم نفی و نهی خفیف اما مستمر علمای دینی به صورت کم رنگ در گوشه و کنار کشور به راه خود ادامه داد تا با گذر زمان شوری دوباره گرفت و با طراحی هوشمندانه ی دشمنان ملت ایران انعکاس جهانی یافت. این دوران مصادف بود با افزایش اقتدار و کارآمدی نظام اسلامی به عنوان یک نظام نوظهور سیاسی که صرف حیاتش می توانست الهام بخش امت اسلامی برای در انداختن طرحی نو در جهان باشد. شاید در گذشته و دوران حکومت های طاغوتی قمه زنی به عنوان یک بدعت و انحراف آشکار در گوشه هایی از کشور رخ می داد و به دلیل محصور ماندن در همان جا از تاثیر گذاری چندانی بر نوع نگرش افکار عمومی ملت های جهان نسبت به مکتب اهلبیت علیهم السلام برخوردار نبود، اما با تشکیل نظام اسلامی و خصومت دشمنان انقلاب این معادله به هم ریخت و قمه زنی از یک محدوده کوچک به گستره ی جهانی کشیده و انعکاس داده شد و تبعات خود را برجای گذاشت.

نظام اسلامی از دو جایگاه سنت قمه زنی را مورد خدشه قرار داد. اول این که با نفس قمه زنی به عنوان یک کار علنی غیرشرعی و انحرافی که فی نفسه از موضوعیت برخوردار بود مقابله کرد و بنای این سنت دیرپای جاهلی را فرو ریخت و دوم این که با بازتاب جهانی و هدایت شده ی آن که به وسیله عوامل مغرض و معاند انعکاس داده می شد و عقلانیت شیعه را مورد تعرض قرار می داد، مقابله کرد و نقشه های زیرکانه ی آنها را نقش بر آب نمود.

رهبر معظم انقلاب در اولین سخنان صریح خود در مورد ممنوعیت قمه زنی فرمود: «اگر به گونه اى كه طىّ چهار، پنج سال اخيرِ بعد از جنگ، قمه زدن را ترويج كردند و هنوز هم مى كنند، در زمان حيات مبارك امام رضوان اللَّه عليه ترويج مى كردند، قطعاً ايشان در مقابل اين قضيه مى ايستادند. كارِ غلطى است كه عدّه اى قمه به دست بگيرند و به سر خودشان بزنند و خون بريزند. اين كار را مى كنند كه چه بشود؟! كجاى اين حركت، عزادارى است؟! البته، دست بر سر زدن، به نوعى نشانه عزادارى است. شما بارها ديده ايد، كسانى كه مصيبتى برايشان پيش مى آيد، بر سر و سينه خود مى كوبند. اين نشانه عزادارىِ معمولى است. اما شما تا به حال كجا ديده ايد كه فردى به خاطر رويكرد مصيبتِ عزيزترين عزيزانش، با شمشير بر مغز خود بكوبد و از سرِ خود خون جارى كند؟! كجاى اين كار، عزادارى است؟! قمه زدن، سنّتى جعلى است. از امورى است كه مربوط به دين نيست و بلاشك، خدا هم از انجام آن راضى نيست. علماى سلف دستشان بسته بود و نمى توانستند بگويند «اين كار، غلط و خلاف است.» امروز روز حاكميت اسلام و روز جلوه اسلام است. نبايد كارى كنيم كه آحاد جامعه اسلامىِ برتر، يعنى جامعه محبِ اهل بيت عليهم السّلام كه به نام مقدس ولىِّ عصر ارواحنافداه، به نام حسين بن على عليه السّلام و به نام اميرالمؤمنين عليه الصّلاةوالسّلام، مفتخرند، در نظر مسلمانان و غير مسلمانان عالم، به عنوان يك گروه آدم هاى خرافىِ بى منطق معرفى شوند. من حقيقتاً هر چه فكر كردم، ديدم نمى توانم اين مطلب را كه قطعاً يك خلاف و يك بدعت است، به اطّلاع مردم عزيزمان نرسانم. اين كار را نكنند. بنده راضى نيستم. اگر كسى تظاهر به اين معنا كند كه بخواهد قمه بزند، من قلباً از اوناراضى ام. اين را من جدّاً عرض مى كنم.»2

پس از مواضع صریح و روشنگرانه رهبری قمه زنی جمع آوری و با انجام آن ممانعت شد و بدین وسیله چهره ی زیبای عزاداران حسینی و پیروان اسلام راستین از آفات و آسیب های آن مصون ماند. بی شک مقابله با سنت خرافی قمه زنی یک موفقیت بزرگ در عرصه ی بدعت ستیزی نظام اسلامی بود که از جمله وظایف ذاتی آن محسوب می شود و باید در موارد مشابه دیگر نیز اعمال گردد. بدیهی است که پایان عمر رسمی این بدعت دیرین نعمتی است که تنها پاسداشت آن می تواند از عهده ی شکرش بر آید.


 پی نوشت:

1ـ بيانات مقام معظم رهبری در دیدار زائرین و مجاورین حرم مطهر رضوی (ع) 1/1/1376
2ـ بيانات در دیدار جمعی از روحانيون كهگيلويه و بويراحمد 17/3/1373


نظر شما



نمایش غیر عمومی
تصویر امنیتی :