Index
ورود کاربر
Telegram RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی ذخیره خروجی XML خروجی متنی خروجی PDF
کد خبر : 165913
تاریخ انتشار : 5 دی 1391 0:0
تعداد مشاهدات : 55

گام بلند دانشمند ایرانی در احیای اعصاب قطع شده انسان

علمي و فناوري - علمي: دانشمند ایرانی دانشگاه پنسیلوانیا در گامی بلند برای کمک به بیماران مبتلا به ترومای عصبی گسترده در بازیابی حرکت و حواس، توانست تونلی از مواد سخت و نرم را برای برقراری مجدد ارتباط در پایانه های عصبی قطع شده تولید کند. به گزارش خبرنگار علمی خبرگزاری دانشجویان ایران(ایسنا)، محمدرضا عبیدیان، دانشیار مهندسی زیست پزشکی دانشگاه پنسیلوانیا اظهار کرد: آسیب عصبی در هر دو سیستم عصبی مرکزی و محیطی یک مشکل عمده بهداشتی است. طبق اعلام مرکز ملی آمار آسیب نخاعی، حدود 290 هزار آمریکایی از آسیب های نخاعی رنج برده و سالانه 12 هزار آسیب جدید رخ می دهد. بازیابی عصبی خودکار به زخم های کوچک در سیستم عصبی محیطی آسیب دیده محدود بوده و به طور فعال توسط سیستم عصبی مرکزی سرکوب می شود. هنگامی که یک عصب در سیستم عصبی محیطی به میزان اندکی بریده می شود، پایانه های عصبی می توانند دوباره خود را بازیابی کرده و ارتباطات را از سر بگیرند. اما اگر فاصله بین دو انتها بیشتر شود، رشد و نمو انجام نگرفته و در برقراری ارتباط مشکل پیش می آید. عبیدیان و همکارانش که پژوهش آنها در مجله Advanced Healthcare Materials منتشر شده، یک مجرای هیبریدی منحصربه فرد را از یک ماده نرم موسوم به هیدروژل به عنوان دیواره خارجی و یک دیواره داخلی از یک پلیمر رسانای الکتریسیته ساخته اند که به عنوان تونل برای هدایت رشد مجدد و برقراری ارتباط پایانه های عصبی قطع شده عمل می کند. عبیدیان اظهار کرد که این شیوه می تواند مزیتهای بیشتری را نسبت به جراحی های کنونی برای اتصال مجدد عصب های قطع شده ارائه کند. وی گفت: امروزه اتوگرافت ها استاندارد کاملی برای پر کردن شکاف میان عصب ها محسوب می شوند. این عملی است که در آن عصب از یک بخش دیگر بدن مانند تاندون گرفته شده و سپس به عصب آسیب دیده پیوند می خورد. با این حال به گفته عبیدیان، این عمل جراحی بسیار دردناک بوده و اغلب در اندازه بین پایانه های قطع شده و عصب جدید پیوندی عدم تطابق وجود دارد. محققان از هیدروژل آگارز استفاده کردند که نفوذپذیر بوده و بدن آن را می پذیرد. با این حال از آنجایی که هیدروژل در مجاورت آب و مایعات منبسط شده و با از بین بردن تونل، قابلیت بازیابی و برقراری ارتباط را در پایانه های عصبی کاهش می دهد، یک طراحی دیگر با افزودن پلیمر رسانای PEDOT برای ساخت یک دیواره برای پشتیبانی و تقویت هیدروژل ساخته شد. PEDOT یک ماده پایدار است که رسانای الکتریسته بوده و به عبور علائم الکتریکی از میان عصب کمک می کند. عبیدیان برای اطمینان از دستیابی مواد مغذی و اکسیژن به پایانه های عصب در حال بازیابی، یک طراحی خاص PEDOT مارپیچی را ساخت که از یکپارچگی ساختاری دیواره حفاظت کرده اما در عین حال به عبور مواد مغذی و هوا از میان عصب کمک می کند. به گفته عبیدیان، گام بعدی در این پژوهش دستیابی به منابع مالی برای آزمایش این طراحی در شکافهای بزرگ میان رگهای منقطع بوده که اتوگرافت نیز در مورد آنها موثر نیست. وی همچنین اظهار امیدواری کرد که این طراحی بتواند در کاشتهای پزشکی دیگر مانند رابطهای عصبی مورد استفاده قرار گیرد. در این پژوهش داریوش دانشور، فارغ التحصیل مهندسی زیست پزشکی نیز مشارکت داشته است.