Index
ورود کاربر
Telegram RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی ذخیره خروجی XML خروجی متنی خروجی PDF
کد خبر : 166239
تاریخ انتشار : 2 بهمن 1391 0:0
تعداد مشاهدات : 150

موفقیت تازه محققان ایرانی در راستای تولید واکسن های ضدسرطان

علمي و فناوري - علمي: دانشیار پژوهشگاه ابن سینا راهکارهای افزایش توان واکسن های ضد سرطان مبتنی بر سلولهای دندریتیک را بررسی کرد. دکتر امیرحسن زرنانی، دانشیار پژوهشگاه فناوری های نوین علوم زیستی جهاد دانشگاهی - ابن سینا در گفت وگو با خبرنگار پژوهشی خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا) با بیان این که سرطان درمان های مختلفی دارد، گفت: در سال های اخیر شیوع سرطان در کشورهای مختلف و به خصوص کشور های در حال توسعه به دلیل نامناسب بودن نحوه زندگی، صنعتی شدن جامعه و آلودگی های زیست محیطی در حال افزایش است. وی با بیان این که سرطان در حال حاضر عمدتا با روش های جراحی، شیمی درمانی و رادیودرمانی درمان می شود، تصریح کرد: در سالهای اخیر روش های دیگر از جمله ایمونوتراپی - درمان با استفاده از ابزارهای سیستم ایمنی بدن - برای درمان سرطان ارائه شده است؛. دکتر زرنانی با بیان اینکه درمان سرطان به وسیله ابزارهای سیستم ایمنی دارای چند مولفه است، گفت: یکی از این مولفه ها، استفاده ازآنتی بادی ها برای درمان سرطان است مانند طیف وسیعی از آنتی بادی های منوکلونال که در تمامی کشورها از جمله ایران استفاده می شود. وی با اشاره به این که بخش دیگری از درمان سرطان به وسیله ابزارهای سیستم ایمنی، سل تراپی است، گفت: در این روش، درمان با استفاده از سلول های سیستم ایمنی انجام می شود که در این زمینه روش های مختلفی مانند درمان با سلول های کشنده طبیعی فعال شده، سلولهای تی و یا درمان با استفاده از سلول های دندریتیک وجود دارد. دانشیار پژوهشگاه ابن سینا تصریح کرد: سیستم ایمنی مسوول حفظ "هموستاز" بدن است و هر نوع عامل بیگانه، از جمله سلولهای سرطانی، که وارد بدن می شود شناسایی کرده و برای دفع آن تلاش می کند که این پدیده نظارت ایمنی نام دارد و در آن دو دسته عمده از پاسخ های سیستم ایمنی به نام "هومورال" که مسوول تولید آنتی بادی ها هستند و دیگری به نام پاسخ های ایمنی "سلولار" که مسوول تولید سلول های سیستم ایمنی هستند اهمیت دارند. از این رو با توجه به این دو دیدگاه، سلول درمانی و درمان با آنتی بادیهای منوکلونال ابداع شده است تا از سلول ها و یا آنتی بادی های ضد سرطان برای درمان استفاده شود. دانشیار پژوهشگاه ابن سینا با بیان این که "ایمونومودولاتورها" یا تعدیل کننده های سیستم ایمنی دسته سوم ایمونوتراپی هستند، گفت: در این روش، سیستم ایمنی بدن تعدیل و تغییر داده می شود تا بتواند سلول های سرطانی را شناسایی و از بین ببرد. وی تصریح کرد: مطالعه ما مبتنی بر استفاده از سلول های دندریتیک (دنده دار) به عنوان یکی از روش های سلول درمانی در سرطان است. این سلول ها آنتی ژن های مختلف اعم ازانتی ژنهای سرطان و غیره را که وارد بدن می شود وارد خود کرده، پس از فرایند آنها، قطعات انتی ژنی را از طریق گیرنده های سطح خود به سلول های سیستم ایمنی عرضه می کنند. در این روش درمانی، سلول های دندریتیک یا از بیمار دریافت شده و یا در محیط آزمایشگاه تولید می شوند. سپس آنتی ژن های سرطانی بر روی آن بارگذاری می شود تا سلول بتواند آنتی ژن ها را به گونه ای عرضه کند که قابلیت شناسایی توسط سلول های ایمنی را داشته باشد. بنابراین سلول های دندریتیک به عنوان واسطه اصلی شناسایی آنتی ژن های سرطانی برای سیستم ایمنی محسوب می شوند. زرنانی با بیان این که سلول های دندریتیک در سال 1975 توسط "رالف اشتیمن" کشف شد و این محقق در سال گذشته میلادی برنده جایزه نوبل پزشکی گفت: وی سال گذشته به علت ابتلا به سرطان فوت کرد و درمان با سلولهای دندریتیک موثر واقع نشد. وی تصریح کرد علیرغم اینکه تاکنون کارآزمایی های بالینی متعددی در این زمینه انجام شده، نتایج بالینی کمتر از حد انتظار است. یکی از علل مهم این امر عدم توانایی سلولهای دندریتیک تزریق شده در القا پاسخ های ایمنی موثر و راه کارهای متعدد سلولهای سرطانی در فرار از دست سیستم ایمنی است. زرنانی با بیان اینکه مطالعه در خصوص افزایش توانایی سلول های دندریتیک برای افزایش چند برابری قدرت پاسخ های ایمنی در آنهاست، گفت: در این راستا گرایش جدیدی توسط ما استفاده شد که در آن، همراه با آنتی ژن سرطانی، یک آنتی ژن غیر وابسته به تومور وارد سلول های دندریتیک شد. این امر سبب شد که توانایی این سلول ها در القای پاسخ های ضدسرطانی تا 10 برابر افزایش پیدا کند. وی ادامه داد: در مدل سرطانی موش، استفاده از این روش سبب شد تا اندازه توده سرطانی به نحو قابل توجهی کاهش یابد. نتایج این مطالعه، در قالب مقاله ای در مجله آمریکایی ایمونوتراپی چاپ شد. زرنانی خاطر نشان کرد: همچنین بر پایه نتایج این مطالعه، مقاله ای دیگر در مجله Drug discovery today چاپ شد و در آن مفهوم جدیدی به عنوان درمان ترکیبی مطرح شد. بر اساس این نظریه با توجه به اینکه سلول های سرطانی، سلول های فوق العاده هوشمند هستند می توانند از ابزارهای متعددی که توسط سیستم ایمنی ارائه می شود فرار کنند و در نتیجه استفاده از یک روش درمانی واحد برای سرطان با موفقیت چندانی روبرو نخواهد شد. بنابراین استفاده از درمان تکی در سرطان پاسخ نمی دهد و باید از درمان ترکیبی استفاده شود. این موضوع از دیدگاه سلول درمانی با سلول های دندریتیک به معنی افزایش توان این سلولها با روشهایی مانند بارگذاری همزمان با دو انتی ژن، درمان با سلولهای دندریتیک به همراه حذف مکانیزمهای سرکوب ایمنی و یا افزایش عملکرد واسطه های سیستم ایمنی می باشد.