Index
ورود کاربر
Telegram RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی ذخیره خروجی XML خروجی متنی خروجی PDF
کد خبر : 167130
تاریخ انتشار : 5 اسفند 1391 0:0
تعداد مشاهدات : 122

به همت محققان ایرانی

نانوداربست آلومینا با مقاومت بافت استخوانی انسان تولید شد

محققان دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات تهران موفق به تولید داربست آلومینا با پوشش هایی از جنس لایه ‏نانوکامپوزیتی هیدروکسی آپاتیت- پلی کاپرولاکتن فومارات شدند...
علمي و فناوري - فناوری: محققان دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات تهران موفق به تولید داربست آلومینا با پوشش هایی از جنس لایه ‏نانوکامپوزیتی هیدروکسی آپاتیت- پلی کاپرولاکتن فومارات شدند. به گزارش سرویس فناوری ایسنا، این داربست که با استفاده از روش تکثیر از فوم تهیه ‏شد، متشکل از منافذ ماکروی به هم پیوسته و با توزیع همگن بوده و خواص مکانیکی مناسبی دارد.‏ در طول دهه گذشته، استفاده از بیوسرامیک های متخلخل در درمان استخوان های آسیب دیده توجه زیادی را به خود ‏جلب کرده است. تخلخل های موجود در داربست بیوسرامیک یک محیط سه بعدی برای رشد بافت جدید ارائه می دهد؛ در ‏نتیجه محیط های کشت سلولی می تواند از طریق منافذ باز به آسانی در دسترس قرار گیرد.‏ داربست های مورد استفاده در بازسازی استخوان باید از ساختار و خواص ماتریس استخوان خارج سلولی تقلید کنند. از ‏آنجا که استخوان متشکل از کامپوزیت متخلخل فازهای نفوذی کلاژن و هیدروکسی آپاتیت است، بنابراین داربست ‏بازسازی استخوان نیز به طور مشابه باید ساخته شده از کامپوزیت هایی با تخلخل های سرامیکی و فازهای پلیمری باشد. از ‏طرفی فازهای پلیمری می توانند درز های بیوسرامیک را پرکنند و در نتیجه تردی داربست شکننده سرامیکی با پوشش ‏لایه های پلیمری بهبود می یابد. ‏ مشکل هیدروکسی آپاتیت و سایر فسفات کلسیم، خواص مکانیکی ضعیف آن ها از قبیل مقاومت کم و شکنندگی ‏بالاست. اما آلومینا به دلیل زیست سازگاری قابل قبول و خواص مکانیکی مطلوب تر، از مواد مناسب برای این کاربرد ‏است.‏ از این رو پژوهشگران این طرح، به تولید داربست آلومینا به کمک فناوری متداول تکثیر فوم پرداختند. با توجه به نتایج ‏حاصل شده، مقاومت مکانیکی داربست تولیدی مشابه بافت استخوانی انسان است.‏ آنها نانو پودر هیدروکسی آپاتیت را به روش سل ژل سنتز کرده و اندازه ذرات را به وسیله ی آنالیز پراش اشعه ‏X‏ ‏‏(‏XRD‏)، میکروسکوپ الکترونی (‏SEM‏) و میکروسکوپ انتقال الکترونی (‏TEM‏) مورد بررسی قرار دادند. نتایج ‏آنالیزها تأیید کننده ی نانو بودن محدوده اندازه ذرات بود. همچنین پلی-کاپرولاکتان فومارات را نیز سنتز کرده و به وسیله ی ‏طیف سنجی تبدیل فوریه مادون قرمز (‏FTIR‏) و کالریمتر روبشی تفاضلی (‏DSC‏) مورد مطالعه قرار دادند. به منظور ایجاد پیوند شیمیایی بین داربست آلومینا و پوشش، یک عامل جفت کننده سیلان مورد استفاده قرار گرفت. ‏فرآیند پوشش با غوطه ورسازی داربست در محلول هایی با درصد های مختلف نانو هیدروکسی آپاتیت انجام شد. مورفولوژی ‏و ساختار شیمیایی داربست های پوشش داده شده به وسیله ی آنالیزهای ‏SEM‏ و ‏FTIR‏ مورد بررسی قرار گرفت. تصاویر ‏SEM‏ نشان داد که داربست از منافذ به هم پیوسته و با توزیع یکنواخت تشکیل شده بود. همچنین، توزیع هیدروکسی ‏آپاتیت و تجمع آن در سطح داربست با افزایش درصد نانو هیدروکسی آپاتیت در پوشش افزایش یافت.‏ در بخش دیگر این پژوهش، داربست ها در شرایط آزمایشگاهی و درون بدنی حیوانی مورد بررسی قرار گرفت و نتایج ‏نشان داد که این نمونه ها می توانند در تسریع ترمیم بافت استخوان های آسیب دیده نقش بسیار موثری را ایفا کنند. ‏نتایج بخشی از پروژه دکترای صدیقه جوقه دوست در مجله ‏"Ceramics International‏" (جلد 39، شماره ‏‏1، ژانویه سال 2013) به چاپ رسیده است.