Index
ورود کاربر
Telegram RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی ذخیره خروجی XML خروجی متنی خروجی PDF
کد خبر : 169759
تاریخ انتشار : 28 مرداد 1392 0:0
تعداد مشاهدات : 24

تسریع بهبود سوختگی های درجه سه با پوشش های نانولیفی ساخت محققان ایرانی

علمي و فناوري - فناوري: پژوهشگران ایرانی موفق به تولید پوشش های نانولیفی ضدمیکروب با قابلیت ترمیم زخم های سوختگی درجه سه ‏شدند.‏ به گزارش سرویس فناوری ایسنا، پژوهشگران ایرانی با توجه به خاصیت بیولوژیکی کیتوسان و خواص ضد میکروبی بالای آن و همچنین ویژگی های نانوالیاف ‏چون تخلخل و ساختار سه بعدی، موفق به تولید پوشش های نانولیفی ضدمیکروب با قابلیت ترمیم زخم های سوختگی درجه سه ‏شدند. اعمال این پوشش نانولیفی بر روی بریدگی ها و سوختگی های عمیق سبب می شود سیگنال های بیوشیمیایی لازم جهت ‏تسریع بهبود ایجاد شده و ترمیم زخم سریع تراتفاق بیفتد.‏ هرساله سوانح مختلف سوختگی که منجر به ایجاد سوختگی های درجه سه با وسعت زیاد می شود، جان تعداد زیادی از ‏انسان ها را به خطر می اندازد. در این موارد همواره عفونت و تجمع میکروب در زخم های سوختگی ترمیم را با مشکلات زیادی ‏روبرو کرده و در بعضی موارد منجر به مرگ بیمار می شود. از این رو تولید پوشش های زخم بند مناسب با قابلیت ضد میکروبی ‏بالا و جذب چرک و عفونت از اهمیت بسیار بالایی برخوردار است.‏ دکتر عادله قلی پور کنعانی، دانش آموخته ممتاز مهندسی شیمی نساجی دانشگاه صنعتی امیرکبیر، توضیح داد: هدف اصلی ‏این کار تحقیقاتی، تولید داربست های زیست سازگار و ضد میکروب از پلیمر بیولوژیک کیتوسان به شکل پوشش های نانولیفی ‏متخلخل با قابلیت بالا در خارج سازی چرک و عفونت است که در نتیجه منجر به ترمیم زخم های سوختگی درجه سه می شود. ‏با این هدف از مخلوط پلیمرهای زیست سازگار طبیعی کیتوسان و مصنوعی پلی وینیل الکل استفاده شد و بوسیله ی فناوری ‏نانو به پوشش های نانولیفی تبدیل شد که به صوت داربست برای ترمیم زخم های ‏سوختگی درجه سه مورد استفاده قرار گرفت. وی افزود: این پوشش ها به دلیل آبدوستی و تخلخل بالا توانایی خارج کردن عفونت و خون را از سطح زخم داشته و از طرفی سبب ‏می شوند سطح زخم رطوبت لازم را برای ترمیم سریع تر دارا باشد. از طرف دیگر ویژگی منحصربفرد نانویی بودن امکان ایجاد ‏ساختار مشابه ماتریس خارج سلولی بافت پوست را به داربست می دهد، در نتیجه این پوشش های نانولیفی قابلیت جذب ‏فیبروبلاست به لایه درم را داشته که در نتیجه کلاژن زایی و ترمیم با سرعت زیاد انجام می شود.‏ قلی پور کنعانی خاطرنشان کرد: ویژگی اصلی این طرح را تلفیق خواص بیولوژیکی عالی کیتوسان با ویژگی های منحصربه فرد نانوالیاف و ‏دستیابی به داربست زیست سازگاری دانست که می تواند هم به صورت داربست بدون سلول و هم داربست به همراه سلول بنیادی برای ‏ترمیم زخم های برشی و سوختگی تمام عمق مورد استفاده قرار می گیرد.‏ قلی پور کنعانی افزود: مهمترین ویژگی که فناوری نانو به داربست حاصل داده است، ایجاد یک شبکه سه بعدی متخلخل ‏متشکل از نانوالیاف است که امکان شبیه سازی فضای ماتریس خارج سلولی طبیعی را به داربست می دهد و سلول های ‏فیبروبلاست به سمت لایه درم جذب می شوند. در نتیجه سلول ها در این فضای مشابه براحتی به رشد، انتشار و چسبندگی بر ‏داربست می پردازند تا در نهایت تمامی ساختار را پرکرده و ترمیم در حد عالی کامل می شود. وی تصریح کرد: این طرح تحقیقاتی قبلاً منجر به ثبت سه اختراع در زمینه ساخت و کاربردهای پزشکی شده است و نتایج اخیر این طرح نیز ‏در بررسی های پاتولوژی نشان دهنده اثربخشی بسیار خوب زخم های سوختگی ترمیم شده با داربست نسبت به گروه کنترل بوده ‏و البته حضور سلول های بنیادی در نمونه های ترمیم شده با داربست با سلول به دلیل امکان کلاژن سازی بیشتر منجربه سطوح ‏ترمیم بسیار بهتری شده است.‏ محقق طرح گفت: پوشش نانولیفی حاصله به دلیل تخلخل بالا و همچنین ویژگی هیدروژل بودن پلیمر مورد استفاده، پس از جذب رطوبت و ‏چرک متورم شده و یک گپ بسیار کوچک بین پوشش و سطح زخم ایجاد می شود که این امر به همراه ویژگی تخلخل داربست ‏سبب عبور و مرور اکسیژن بر روی زخم در ضمن مرطوب نگه داشتن سطح آن می شود. از طرفی پوشش مورد استفاده خود ‏دارای خاصیت ضد میکروب بوده و مانند سایر پانسمان ها نیاز به اعمال پمادها و آنتی بیوتیک ها ندارد. همچنین به دلیل حضور ‏الیاف در مقیاس نانو و از جنس پلیمر زیست سازگار سبب ایجاد پاسخ های ایمونولوژیک و آلرژیک نمی شود و برعکس به بدن القا ‏می کند که بافتی مشابه بافت اصلی در محل زخم قرار گرفته و در نتیجه سبب می شود سیگنال های بیوشیمیایی لازم جهت ‏تسریع بهبود ایجاد شده و ترمیم زخم سریع تراتفاق بیفتد.‏ نتایج این کار تحقیقاتی که توسط دکتر عادله قلی پور کنعانی و همکاران وی در دانشگاه صنعتی امیرکبیر، دانشگاه علوم ‏پزشکی ایران و مرکز قلب تهران صورت گرفته، در مجله ‏IET nanobiotechnology‏ منتشر شده است.