Index
Telegram RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی ذخیره خروجی XML خروجی متنی خروجی PDF
کد خبر : 171812
تاریخ انتشار : 30 آذر 1392 0:0
تعداد بازدید : 81

ماجرای رزمنده هندی که برای دیدار امام(ره) ۲ سال جنگید

«اصغر مانجی» یکی از مسلمانان شیعه هندی تبار است که به شوق دیدار امام خمینی(ره) عازم ایران می شود و 2 سال در جبهه های جنگ مبارزه می کند. به گزارش سرویس فضای مجازی خبرگزاری فارس، وبلاگ حقیقت محض نوشت: از خاطراتش که برایم می گفت، چشمانش پر از اشک می شد؛ یک نگاهی انداخت به قاب عکس بزرگ وسط اتاق پذیرایی و رو به من گفت: «عاشقش بودم؛ دیوانه وار؛ نمی فهمیدم زن و زندگی یعنی چی؛ زنم رو با یک بچه 2 ساله و یک بچه توی شکمش رها کردم و به امید دیدن محبوبم دل به سفر سپردم؛ وقتی رسیدم ایران، راهنماییم کردن که اگر می خوای معشوقت رو ببینی باید بری جماران». اصغر واقعاً شیفته امام بود؛ این رو می شد از گوشه گوشه زندگیش فهمید؛ حتی روزی که قرار بود رئیس جمهور کشورش، کنیا، از کلکسیون تمبر و سکه اش بازدید کنه، تی شرتی پوشید با عکس امام خمینی(ره)، تا به رئیس جمهور کشور خودش هم نشون بده که شیفته امام خمینی (ره) هست؛ برام شنیدن این خاطرات از یک مسلمان شیعه ی خوجه (اصالتاً هندی تبار) متولدشده در کنیا، خیلی شیرین بود؛ ساکت موندم و فقط گوش دادم. «رسیدم جماران؛ اما راهم نمی دادن؛ چند روز اونجا موندم و موفق نشدم امام رو ببینم؛ محافظین می ترسیدن اجازه بدهند یک خارجی مشکوک مثل من به دیدن امام بره؛ حق هم داشتن. یکی شون در پاسخ ادعای من که گفتم من عاشق امام هستم بهم گفت: اگر تو عاشق امام هستی، امام الان زائر نمی خواد، مجاهد می خواد. این حرف تکونم داد؛ همین برام کافی بود؛ خیلی نگذشت که من توی جبهه بودم؛ 2 سال تمام؛ بله درست شنیدی؛ من 2 سال تمام توی جبهه برای ایران جنگیدم؛ خاطرات زیادی از جنگ دارم؛ حتی زخمی هم شدم؛ در تمام این 2 سال خانواده ام از من بی خبر بودن. بالاخره بعد از 2 سال جنگیدن، یک بار قرار شد کل لشکر ما خدمت امام برسند؛ این بهترین فرصت بود؛ من هم خودم رو رسوندم تهران و همراه بقیه وارد حسینیه جماران شدم و بالأخره امام رو دیدم؛ دیدن امام انگار بار سنگینی رو از دوشم برداشت؛ همین که دیدمش دلم آروم گرفت و خیلی زود به کنیا برگشتم». اربعین زمستان سال 1388 بود و من مهمان مجلس عزای خوجه ها در نایروبی پایتخت کنیا بودم و بعد از عزاداری، همراه اصغر به منزلش رفته بودم؛ اصغر مرد محکمی بود؛ نه از اون هندی هایی که آماده اند با هر تحریکی گریه کنند؛ اما حالا داشت به پهنای صورت اشک می ریخت. به عکس امام روی پس زمینه گوشیش نگاه می کرد و باز هم اشک می ریخت.؛ وقتی گریه هاش تموم شد و کمی آروم گرفت ازم پرسید: راستی این دعوای ایران، قضیه ش چیه؟ سکوت کردم؛ حرفی برایی گفتن نداشتم. نمی تونستم به اصغر عزیز بگم که مجاهدت های بزرگ مردانی مثل تو، داره پامال امیال برخی خواص جماران نشین میشه؛ نمی تونستم بگم که عزتی که هنوز توی رگ های شیعه در سراسر دنیا می جوشه، توی ایرانی که روزی مهد عزت بوده، داره فدای لذت میشه. نمی تونستم بگم که روزی مجبور خواهم بود، برای یادآوری وظیفه ی تاریخی ملتم، از اصغر مانجی براشون بگم، تا شاید کمی دل هامون تکون بخوره و بفهمیم که عزت ما در گرو دیدار با هیئت پارلمانی اروپا نیست، در حفظ کردن امثال اصغر مانجی هاست... * منبع: خبرگزاری فارس، شنبه 30 آذر 1392