Index
ورود کاربر
Telegram RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی ذخیره خروجی XML خروجی متنی خروجی PDF
کد خبر : 172044
تاریخ انتشار : 23 دی 1392 0:0
تعداد مشاهدات : 136

پرستو فدایی، محقق طرح

تولید چسب دندانی غیرمحلول در آب توسط محققان ایرانی

محققان دانشگاه آزاد واحد علوم و تحقیقات تهران با همکاری پژوهشگاه پلیمر و پتروشیمی، موفق به تولید سیانوآکریلات حاوی نانوساختارهای APOSS بعنوان چسب های عاجی دندانی شدند...
علمي و فناوري - علم و فناوري ايران: محققان دانشگاه آزاد واحد علوم و تحقیقات تهران با همکاری پژوهشگاه پلیمر و پتروشیمی، موفق به تولید سیانوآکریلات حاوی نانوساختارهای APOSS بعنوان چسب های عاجی دندانی شدند. به گزارش سرویس فناوری ایسنا، با تلاش این محققان، به کمک نانوساختارهای POSS، مشکلاتی از قبیل خواص مکانیکی پایین و حلالیت در آب چسب های سیانوآکریلات رفع شد. نانوساختارهای POSS بعنوان عامل شبکه ای کننده و نیز تقویت کننده این بهبود را در خواص ایجاد کردند. به نوشته سایت نانو، چسب های دندانی ترکیباتی هستند که در فرآیند ترمیم، قبل از اعمال کامپوزیت، روی ساختار دندان قرار می گیرند. از آن جایی که سطح دندان مرطوب است و چسب های سیانوآکریلات اتصال خوبی را با بسترهای مرطوب برقرار می کنند، انتظار می رود استفاده از آن ها بعنوان چسب های دندانی، مسیر جدیدی را برای تهیه موادی با خواص بهتر فراهم آورد. در این تحقیق از چسب های سیانوآکریلات بعنوان چسب عاجی دندانی استفاده شد و مشکلات این چسب ها شامل خواص مکانیکی پایین و حلالیت در آب به کمک نانو ساختارهای POSS رفع شد. همچنین چسبی با قابلیت پلیمر شدن تحت تابش نور تهیه شد. به گفته پرستو فدایی، محقق این طرح از دانشگاه آزاد واحد علوم و تحقیقات تهران، هدف از انجام این تحقیق، بررسی خواص چسب های سیانوآکریلات حاوی نانوساختارهای Acrylo-POSS) APOSS) بعنوان چسب های عاجی بوده است. فدایی در ادامه توضیحات خود گفت: از جمله مشکلات این چسب ها سرعت بالای پلیمر شدن آنیونی آن هاست. با استفاده از اسید معدنی متان سولفونیک اسید در ابتدا از پلیمر شدن زودهنگام آن ها جلوگیری شد و سپس واکنش به سمت پلیمر شدن با مکانیزم رادیکالی و با شروع کننده نوری هدایت شد تا زمان کافی و کنترل شده برای ترمیم در اختیار دندانپزشک قرار گیرد. وی افزود: فنیل پروپان دیون (PPD)، کامفورکینون (CQ) و بوتان دیون (BD) بعنوان شروع کننده امتحان شدند که در نهایت BD به عنوان شروع کننده مناسب انتخاب شد و غلظت های mol/mol) 1، 2، 3) و 4 درصد از آن مورد آزمون قرار گرفت. محقق طرح ادامه داد: از آن جایی که این چسب ها در محیط آبی هیدرولیز می شوند و استحکام آن ها پایین است، از نانوساختار APOSS آکریلاتی در مقادیر مختلف بعنوان عامل شبکه ای کننده استفاده شد تا خواص مکانیکی آن بهبود یابد و از تخریب آن جلوگیری شود. از آزمون جمع شدگی برای بررسی واکنش پلیمر شدن استفاده شد. در این آزمون اثر نوع و غلظت شروع کننده و غلظت عامل شبکه ای کننده بر زمان سفت شدن چسب، بیشینه سرعت واکنش (نقطه تشکیل ژل) و زمان رسیدن به این بیشینه سرعت بررسی شد. فدایی خاطرنشان کرد: بر روی فرمول بندی آماده شده با نوع و مقدار بهینه شروع کننده، آزمون استحکام خمشی انجام شد، سپس از مقادیر بهینه APOSS بدست آمده از خمش، آزمون استحکام اتصال ریز برشی و آزمون جذب آب گرفته شد. همچنین از میکروسکوپ الکترونی روبشی (SEM) برای مطالعه سطوح شکست نمونه های حاصل از آزمون های استحکام خمشی و استحکام اتصال ریز برشی استفاده شد. در انتها تمامی نتایج با استفاده از نرم افزار آماری SPSS و روش آنالیز واریانس یکسویه (ANOVA)، مورد بررسی و مقایسه قرار گرفتند. نتایج این کار تحقیقاتی که توسط پرستو فدایی و همکاران وی صورت گرفته، در مجله Dental Materials منتشر شده است.