Index
Telegram RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی ذخیره خروجی XML خروجی متنی خروجی PDF
کد خبر : 172217
تاریخ انتشار : 14 بهمن 1392 0:0
تعداد بازدید : 35

ما می توانیم از این گویاتر؟!

از سال 1945 که جنگ جهانی دوم به سر آمد تا سال 2014 میلادی، 69 سال فاصله است. اگر این 7 دهه را به دو مقطع تقسیم کنیم، بی تردید در سیمای تحولات مقطع دوم، میل به دور شدن هرچه بیشتر از ژئوپلتیک قدرت در مقطع اول را مشاهده خواهیم کرد. اگرچه پایان جنگ جهانی دوم، اعلام ابرقدرتی آمریکا و شوروی و تشکیل دو قطب بزرگ قدرت بود، اما از اواخر دهه 80 میلادی آثار ضعف در بلوک شرق ظاهر شد و در طلیعه دهه پایانی هزاره دوم (سال 1991) با فروپاشی شوروی، دولت آمریکا کدخدایی خود را بر جهان اعلام کرد. در حقیقت میل استیلا و استکبار آمریکا علی الدوام میل به بسط و توسعه بیشتر داشت. اما طلوع آفتاب انقلاب اسلامی ایران در میانه این 69 سال سپری شده (1357ه‍..ش- 1979م) باعث دگرگونی و انقلاب استراتژیک در نقشه تحولات شد. تفاوت چندانی نمی کند تحلیلگر، طرفدار انقلاب اسلامی باشد یا مخالف آن و یا بی طرفی پیشه کند. در هر سه احتمال، واقعیت انقلاب اسلامی و قدرتمندی و اثرگذاری و تغییرآفرینی آن چنان بزرگ است که قابل انکار نباشد. اصل وقوع پیروز این انقلاب به نام دین، یک اتفاق قالب شکن است. در روزگاری که کمونیست های بلوک شرق می گفتند دین افیون رخوت انگیز توده هاست، بلوک غرب ادعا می کرد دوره دین به مثابه خرافه و افسانه سپری شده و قباله روزگار جدید را باید به نام لیبرال دموکراسی زد. بلوک شرق مدعی بود تنها راه مبارزه با امپریالیسم، کمونیسم است و دین مخدری بیش نیست؛ و از آن سو، جبهه سرمایه داری و لیبرال- دموکراسی ادعای بزرگتری را پیش می کشید مبنی بر اینکه اساسا دوره انقلاب سپری شده و دیگران حداکثر باید به این قبله اومانیستی اقتدا کنند تا شاید بازتاب بخشی از پیشرفت های غرب جدید در آینه زندگی آنها بتابد و جزو کشورهای «در حال توسعه» شوند. سرنوشت دین چه می شد؟ می گفتند دین مربوط به دوره ماقبل علم و دانش و تجربه است و اکنون در هاضمه قوی لیبرال- دموکراسی و سکولاریسم هضم و جذب خواهد شد. انقلاب اسلامی در همین دوره کُری خوانی دو جبهه بزرگ قدرت، فضای قبضه شده جهان سیاست را شکافت و طرحی نو درانداخت. انقلاب کبیر اسلامی درست از بطن ژاندارمری آمریکا در قلب غرب آسیا (خاورمیانه) به دنیا آمد. شاه ژاندارم گماشته غرب در این منطقه بود و انقلاب اسلامی، شاخ شاه را که شکست، اصالتا شاخ آمریکا را شکست اما نه اینکه، کمترین تکیه ای به بلوک شرق و ایدئولوژی آن داشته باشد. حالا تئوری های گونه گون انقلاب در آکادمی های واشنگتن و نیویورک و لندن و پاریس و مسکو به هم ریخته بود. پس لرزه های این زلزله بزرگ، کم از اصل این «قدرت لرزه» و «سیاست لرزه» نداشت. اشغالگران فلسطین تا سال 1982 میلادی که جنوب لبنان را اشغال کردند، روی نوار پیروزی در جنگ های 1948، 1956، 1967 و 1973 حرکت کرده بودند اما ریشه ای که انقلاب اسلامی در جنوب لبنان دواند، خبر از شکستن شیشه عمر اسرائیل می داد چه آن که ماندگاری این رژیم صرفا به القای اسطوره شکست ناپذیری بود و این اسطوره، متاثر از پژواک انقلاب اسلامی در سال 2000 و 2005 (عقب نشینی از جنوب لبنان و غزه) و سال های 2006، 2008 و 2012 (جنگ علیه حزب الله و حماس) شکست. اما فراتر از همه این قالب شکنی های خیره کننده، آن دفاع 8 ساله انقلاب نوپای ایران در مقابل حمله ارتش رژیم صدام- به نیابت از غرب و با حمایت موثر شرق-قرار دارد که «قدرت غلبه بر چالش های ویرانگر» را به عنوان «امر واقع»، به همه تحلیل ها و ادعاها تحمیل کرد. انقلاب ایران برای دومین و چندمین بار، ناظران منصف و بی طرف را برای این شعار راهبردی به شهادت گرفت که «ما می توانیم». طیف کم مایه و بی انصاف از مدعیان روشنفکری به تقلید از ایدئولوگ های لیبرالیسم و کمونیسم می گفتند و هنوز هم می گویند ما منطق اعجازگری و معجزه را نمی فهمیم؛ البته تبصره و استثنا قائل می شدند- هرچند راست نمی گفتند- مبنی بر اینکه «مگر قابل مشاهده و تجربه باشد و زیر تیغ جراحی یا میکروسکوپ بیاید». ما تبار اینان را می شناسیم که در برابر هر پیامبر عظیم الشأنی (صلوات الله علیهم اجمعین) معجزه خواستند اما چون به چشم دیدند، باز لجاجت و انکار کردند و رسولان حق را متهم به جادوگری و کاهنی و شاعری و دیوانگی کردند. «فماذا بعد الحق الا الضلال. پس از حق- و رویگردانی و سرپیچی از آن- چیست جز گمراهی و ضلالت؟». گفت الفضل ما شهدت به الاعداء. آنها که کریم سنجابی را می شناسند، می دانند که در روزگار صدارت دکتر مصدق، وزارت کرده بود و مقارن انقلاب دبیرکل جبهه ملی بود. او پیش از بختیار، گزینه نخست وزیری در رژیم شاه بود اما توافق حاصل نشد. سنجابی پس از پیروزی انقلاب در دولت موقت به مدت 2 ماه وزیر خارجه شد و به آمریکا گرایش داشت. بعدها گروه های اپوزیسیون به وی اعتراض کردند. اعتراض را وبسایت گویانیوز در تاریخ 19 بهمن 1390 این گونه روایت کرده است: «پس از پیروزی انقلاب و استقرار نظام کنونی، گروهی از سیاسیون به کریم سنجابی گله مند بودند که چرا با به راه انداختن تظاهرات حزبی، از خمینی حمایت کرده بود؟ سنجابی در جواب این سوال با پوزخندی جواب می دهد که «ما نه تنها در بهترین شرایط هرگز قادر به کشاندن مردم به خیابان ها آن هم کمتر از 50 نفر نبودیم و همیشه در حسرت راهپیمایی میلیونی بودیم که خارج از بضاعت ما بود بلکه این نفوذ شخصیت و کاریزمای آیت الله خمینی بود که ما را هم به دنبال خود کشاند...». گویا نیوز ادامه می دهد «این اگرچه واقعیتی است تلخ اما باید قبول داشت که مهمترین شاخص اعتنا به تاثیرگذاری یک گروه سیاسی، داشتن حمایت مردمی است. بی تعارف، هیچ یک از گروه های اپوزیسیون تاکنون دارای چنین کاریزمایی نبودند آنقدر که حتی در تجمیع طرفداران خود در خارج از کشور لنگ می زنند». روایت دیگر مربوط به فرخ نگهدار رئیس گروهک فدائیان خلق است که در فتنه سال 1388، در حلقه لندن فعال بود و با شبکه دولتی بی بی سی همکاری می کند. وی 15 بهمن 1390 در مصاحبه با وبسایت میهن می گوید «من از سال های 41 و 42 شاهد مواضع آقای خمینی بودم و در 10 سال بعد فهمیدم آیت الله خمینی یکی از شخصیت هایی است که در کشور نفوذ فوق العاده دارد و تکیه او بر مردم و به خصوص توده های تهیدست کشور است و برای این که امر خود را پیش ببرد، اتکایی به خارج ندارد... این نگاه [ادعا] که او در فضای سیاسی کشور ناشناخته بود، بیشتر ناشی از نگاه افراد متجدد است نه واقعیت. من به خاطر دارم در سال 1349 در دهات اطراف کاشان همراه با دوستم احمد اشرف سفر می کردیم و می دیدیم در خانه روستاییان آنجا عکس آقای خمینی بر دیوار بود و سخنش اعتبار داشت. اعتبار او یکی به خاطر ستیز با نیروهایی بود که فعالان سیاسی و قشرهای عادی جامعه آن را مطامع سلطه جویانه می دیدند و خصوصیت دیگر، تکیه بر ارزش های دینی بود. سخن ایشان در ذهن و دل جامعه ایرانی بیشتر رسوخ می کرد به نسبت حرف ها و نشانه هایی که ما با خود حمل می کردیم. مثلا ما داس و چکش را به خیابان می بردیم و آنها پرچم امام حسین[ع] را به صحنه می آوردند. من کاملا عنوان «امام» را انتظار داشتم و برایم دور از ذهن نبود. آیت الله خمینی برای همه ایرانیان کسی بود که سد بزرگ شکست ناپذیر شاه را شکست و این قدرت، تلألویی را ساخت که چشم ها را به سوی او خیره می کرد. این روانشناسی ایجاب می کرد برای ایشان نامی مثل رهبر، پیشوا یا امام انتخاب شود». همه هنر امام خمینی(ره) این بود که به تأسی از اسوه بزرگ الهی - پیامبر اعظم(ص)- بندگی حق و سرنسپردن به باطل و طاغوت ها را با موفقیت به محک آزمون گذاشت. امام قدم به قدم، راهبرد «ما می توانیم» را به اجرا گذاشت و از یک ملت تحقیر شده که ناتوانی اش را با ناتوانی در ساختن لولهنگ و آفتابه به رخ می کشیدند، ملتی دارای اراده و جسارت و خطرپذیر و مجاهد ساخت. این معجزه احیاگری در مقیاس احیای یک ملت را می شود زیر ذره بین مطالعات اندیشمندان علوم اجتماعی و سیاسی گذاشت. نفس 35 سالگی انقلاب، بیش از هر استدلال و استنتاج دیگری دلیل بر این ادعاست که این انقلاب قدرت غلبه بر چالش های بزرگ را دارد، همچنان که برخلاف مسیر تاریخ 200 سال اخیر ایران، از عهده یک جنگ بنیان افکن برآمد. و چنان که در این 35 سال، چالش های مهیبی چون تجزیه طلبی و آشوبگری گروهک های مستظهر به بیگانگان، ترور شخصیت های تراز اول و تحریم های 3 دهه ای را مهار و مدیریت کرده است. وابستگی 50 درصدی به بنزین، تجربه نزدیک ماست که باعث شد دشمنان ما همین نقطه ضعف را گروگان بگیرند و تحریم فروش بنزین به ایران را در دستور کار قرار دهند. آیا جز این است که با همه اما و اگرها از عهده تولید بنزین در داخل برآمدیم؟ مدتی بعد همان دشمنان بدذات، نیاز ما به سوخت اتمی 20 درصد رآکتور تهران را - که درمان 800 هزار بیمار صعب العلاج منوط به آن و تولید رادیو دارو بود- فرصت مناسبی برای از پا انداختن ملت ایران یافتند؛ با این فرض که این بار بی تردید ملت ایران زانو می زند. رحمت واسعه حق نثار روح دانشمند گمنام و مجاهد شهید دکتر شهریاری باد که کمر شیطان بزرگ را شکست و گزینه سوخت 20 درصد را روی میز گذاشت. «ما می توانیم» از این گویاتر؟! جبهه دشمنانی که در این 35 سال به تواتر از انقلاب اسلامی ایران سیلی خورده اند و طنین بلند این سیلی در جهان پیچیده، در برابر استقامت همراه پیشرفت چه می توانند بکنند جز آن که ریشه ها و پایه ها را هدف بگیرند. یکی از آن ارکان، همین منطق محاسبه شده، واقعی و کارساز «ما می توانیم» است. محور مهم تهاجم امروز دشمن، تلقین گزاره «شما نمی توانید» با ادبیات بومی شده «ما نمی توانیم»! و از زبان برخی مدعیان روشنفکری و سیاستمداری در داخل است. ناتوی فرهنگی و کارگزاران ایرانی آن برآنند که با شعبده بر سر واقعیت، ملت و حاکمیت ایران را وادار به تجدید نظر در محاسبات و منطق خود کنند. درباره چند و چون پروژه «ما نمی توانیم!» باید در مجالی دیگر نوشت. * منبع: روزنامه کیهان، دوشنبه 14 بهمن 1392