Index
ورود کاربر
Telegram RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی ذخیره خروجی XML خروجی متنی خروجی PDF
کد خبر : 172310
تاریخ انتشار : 17 بهمن 1392 0:0
تعداد مشاهدات : 39

انقلاب اسلامی؛ پديده اي استثنائی(1)

وقتي تاريخ انبيا را که مهمترين آن ها داستان هاي انبيا در قرآن با سند قطعي آن است و جاي شک و شبهه اي ندارد، ملاحظه مي کنيد، درمي يابيد که انبيا چه زحمت هايي کشيدند و چه خون دل هايي خوردند تا يک يا چند نفر به آن ها ايمان آوردند و راه حق را شناختند و از آن پيروي کردند. وقتي داستان هاي قرآن را مي نگريد، يکايک انبيا را که ذکر مي کند، در پايان آن مي فرمايد: «وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ»، مثل حضرت نوح که حدود هزار سال مردم را دعوت و راهنمايي کرد. خداوند در پايان مي فرمايد: «وَمَا آمَنَ مَعَهُ إِلاَّ قَلِيلٌ»؛ در برابر هزار سال راهنمايي و دعوت و ارشاد، تعداد اندکي به او ايمان آوردند. همين طور وقتي داستان ساير انبيا ذکر مي شود، پايانش اين است که اين ها کفر و شرک ورزيدند و به عذاب استيصال مبتلا و نابود شدند. دوران نبوت و رسالت پيامبر اسلام(ص) 23سال بود. اين 23سال در مقايسه با هزار سال حضرت نوح يا صد ها سالي که ساير انبيا ابلاغ رسالت کردند، مدت بسيار کوتاهي است؛ اما در همين مدت کوتاه ـ به حسب روايتي که از خود ايشان نقل شده است ـ فرمودند: «ما اوذي نبي مثل ما اوذيت؛هيچ پيامبري مثل من اذيت نشد». اذيت هائي که در حق پيغمبر اکرم (ص)روا داشتند، اذيت هاي کمّي مانند زندان، کتک زدن و شلاق نبود، بلکه اذيت هاي کيفي بود. گاه برخي حرکت هاي کوچک، آنقدر سوزنده و کشنده است که سال ها زجر و شکنجه، آنقدر اذيت کننده نيست. به هر حال، خود اين داستاني است که پيغمبر اکرم چه اذيت هايي از دست مردم کشيدند تا بالاخره در همين فرصت کوتاه، کشور اسلامي را پايه گذاري کردند و شالوده يک امت پايدار را که قرن ها بايد بماند و نهايتا در همه جهان پيروز شود، در همين مدت بنيان نهادند؛ اما همين مردم که از چنين نعمتي بهره مند شدند ـ نعمتي که قابل مقايسه با نعمت ساير انبيا نبود و بالاترين رحمتي بود که خداي متعال بر انسان ها ارزاني داشته بود ـ در عين حال، هنوز جنازه پيغمبر روي زمين بود که همين امت با فرمان او مخالفت کردند. انقلاب اسلامي؛ پديده اي به يادماندني خداي متعال در طول هزار و چند صد سال تحولاتي براي امت اسلامي پيش آورد که مجموع تاريخ کشورهاي اسلامي را تشکيل مي دهد. در اين دوران، در همه کشورهاي اسلامي، شما نمي توانيد پديده اي را شناسايي کنيد که قابل مقايسه با انقلاب اسلامي ايران باشد. در اين اختلافاتي که بين کشورهاي بزرگ دنيا پيش آمده است و گاهي به جنگ هاي طولاني مثل جنگ اول و دوم جهاني انجاميده، در نهايت جز ويراني، پراکندگي، از هم پاشيدگي امت ها و خانواده ها، نتيجه اي نداشته است؛ اما در برابر حرکتي که امام در اين کشور شروع کردند، تقريباً همه نيروهاي عالم ايستادند. آن ها کمک هاي خودشان را به همسايه نادان ما دادند و او را وادار کردند تا هشت سال تمام با ما بجنگد؛ در حالي که هنوز اين انقلاب شکل نگرفته بود و در آغاز کار بود؛ نيروي آزموده اي نداشت و ارتش نيز پراکنده و گسيخته بود؛ نيروهاي ديگر هنوز تربيت نشده بودند؛ اوضاع داخلي کشور نابسامان بود؛ ترورها، داعيه هاي تجزيه طلب، پان عربيسم، پان ترکيسم، خلق عرب، خلق کرد، خلق ترکمن از گوشه و کنار سر برآورده بودند و هر کدام مي خواستند کشور را تجزيه کنند. در چنين شرايطي، هشت سال جنگ بر ما تحميل شد؛ در حالي که ما قدرت تأمين ساده ترين نيازمندي هاي جنگي را از خارج نداشتيم؛ يعني در محاصره شديد اقتصادي بوديم. همان طور که همه شما مي دانيد و بار ها سرداران نظامي بيان کردند، حتي سيم خاردار به ما نمي فروختند. در چنين شرايطي، خداي متعال آنچنان اين مردم را ياري کرد که پديده اي عظيم و به يادماندني و فراموش نشدني در تاريخ به وجود آورد به نام نظام جمهوري اسلامي ايران؛ پديده اي که همه قدرت هاي جهاني را مبهوت کرد. آن ها فکر مي کردند در مدت کوتاهي بتوانند اين پديده را نابود و اين حرکت را سرکوب کنند؛ اما روز به روز بر قدرت، شوکت و عظمت اين نظام افزوده شد. حالا شما حکومت شاه به عنوان يکي از بزرگ ترين قدرت هاي نظامي دنيا را مقايسه کنيد با روزي که انقلاب پيروز شد و به فرمايش امام يک مشت مردم پابرهنه توانستند دشمنان اسلام و کشور را بيرون کنند و خودشان بر سرنوشتشان حاکم شوند. در اين دوران هشت سال دفاع مقدس رزمندگان ما تقريباً هر روز امدادهاي الهي را مشاهده مي کردند، بخصوص در مواقع عمليات که با چشم بصيرتشان مي ديدند که خداي متعال چگونه اين مردم را که تقريباً دست خالي بودند، بر دشمن تا دندان مسلح پيروز کرد. آنقدر داستان هاي امداد هاي الهي در دوران دفاع مقدس زياد است که بسياري از آن ها را نوشته اند و کتاب هايي نيز در اين باره گردآورده اند. دشمن داخلي؛ آفت مورد غفلت همه اين خطرهايي که خداي متعال در طول دفاع مقدس از کشور ما دفع کرد و دشمن ما را سرنگون کرد يک طرف؛ خطرهاي داخلي که مي توانست اين جامعه را از درون متلاشي کند يک طرف ديگر؛ خطرهاي بسيار بزرگي که هنوز ما آن طور که بايد و شايد به اهميت آن پي نبرده ايم. شما يک مثال کوچکي را در نظر بگيريد؛ خانواده اي در مکاني زندگي مي کنند؛ همسايه اي به اين خانواده حمله مي کند و مي خواهد آن ها را اذيت کند. اين خانواده با هم متحد مي شوند تا اين دشمن بيروني را دفع کنند؛ چون براي همه آن ها ضرر دارد؛ اما اگر در درون خانواده يک نفر فاسد پيدا شود که بخواهد خانواده را از درون متلاشي کند، مانند اينکه کسي بخواهد در درون خانواده يک بمب منفجر کند، آيا اين خطرش بيشتر است يا خطر همسايه؟ اين نکته اي است که کمتر بدان توجه شده است. همه ما امدادهاي غيبي را در دوران پيروزي انقلاب اسلامي و دوران جنگ تحميلي کمابيش شنيده و اهميت آن را درک کرده ايم؛ اما کمتر به اين مسئله توجه داشته ايم که خطرهايي از درون جامعه ما اين نظام مقدس اسلامي را تهديد مي کرد و هنوز هم بقايايش وجود دارد؛ نمونه آن همين داستان فتنه اخير بود. بیانات آيت الله مصباح يزدي(دامت بركاته) در ديداربا کاروان پياده روي عاشقان حسيني ـ زائران خميني - 89/3/13 * منبع: روزنامه کیهان، پنجشنبه 17 بهمن 1392