Index
ورود کاربر
Telegram RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی ذخیره خروجی XML خروجی متنی خروجی PDF
کد خبر : 172740
تاریخ انتشار : 13 اسفند 1392 0:0
تعداد مشاهدات : 140

دکتر عادله قلی پور کنعانی، محقق طرح

ترمیم زخم سوختگی ها با نانوالیاف ضد عفونت محققان ایرانی

محققان دانشگاه صنعتی امیرکبیر با همکاری دانشگاه علوم پزشکی ایران و مرکز قلب تهران موفق به ساخت پوشش های نانولیفی ضدمیکروب با قابلیت جذب چرک و عفونت در سوختگی ها شدند... علمي و فناوري - علم و فناوري ايران: محققان دانشگاه صنعتی امیرکبیر با همکاری دانشگاه علوم پزشکی ایران و مرکز قلب تهران موفق به ساخت پوشش های نانولیفی ضدمیکروب با قابلیت جذب چرک و عفونت در سوختگی ها شدند. به گزارش سرویس علمی ایسنا، این پوشش نانولیفی که از جنس پلیمرهای کیتوسان و پلی کاپرولاکتان ساخته شده است، در درمان آسیب های پوستی از جمله زخم های تمام عمق و نیز سوختگی های درجه سه موفق بوده و در صنایع پزشکی و تولید دارو و بویژه مراکز درمانی سوختگی قابل کاربرد است. پوست بعنوان خارجی ترین لایه بدن، نقشی بسیار حیاتی در محافظت از اندام های داخلی در برابر انواع عوامل محیطی، ضربه، فشار، میکروارگانیزم ها و... بر عهده دارد. هرساله سوانح مختلف سوختگی که منجر به ایجاد سوختگی های درجه سه با وسعت زیاد می شود، جان تعداد زیادی از انسان ها را به خطر می اندازد. در این موارد همواره عفونت و تجمع میکروب در زخم های سوختگی فرایند ترمیم را با مشکلات زیادی روبرو کرده و در بعضی موارد حتی منجر به مرگ بیمار می شود. از این رو تولید پوشش های مناسب جهت ترمیم زخم های پوستی با قابلیت ضد میکروبی بالا و جذب چرک و عفونت از اهمیت بسیار بالایی برخوردار است. دکتر عادله قلی پور کنعانی، دانش آموخته دانشگاه صنعتی امیرکبیر و پژوهشگر پسادکتری و محقق این طرح، با اشاره به ضرورت انجام این تحقیق گفت: یکی از مهم ترین اعمال حیاتی در ساعات اولیه برای بیماری که دچار سوختگی شده است، کنترل و خروج عفونت و بازدارندگی از هجوم میکروب و باکتری به محل زخم است. از این رو هدف اصلی این کار تحقیقاتی، تولید داربست های زیست سازگار و ضد میکروب از پلیمر بیولوژیک کیتوسان و پلیمر مصنوعی و زیست سازگار پلی کاپرولاکتان به شکل پوشش های نانولیفی متخلخل با قابلیت بالا در خارج سازی چرک و عفونت بود که در نتیجه منجر به ترمیم انواع زخم های برشی تمام عمق و سوختگی درجه سه شود. وی تصریح کرد: در این تحقیق از مخلوط پلیمرهای زیست سازگار مصنوعی پلی کاپرولاکتان، پلیمر طبیعی کیتوسان و پلیمر مصنوعی پلی وینیل الکل استفاده و پس از تهیه محلول و به روش الکتروریسی پوشش های نانولیفی تولید شد تا به صورت بدون سلول و داربست با سلول بنیادی برای ترمیم زخم های برشی تمام عمق و زخم های سوختگی درجه سه مورد استفاده قرار گیرد. محقق طرح افزود: در ادامه، بررسی های شکل شناسی پوشش نانولیفی توسط میکروسکوپ SEM انجام شد. همچنین تخلخل، استحکام مکانیکی و میزان آبدوستی این پوشش ها برای بررسی قابلیت های فیزیکی-مکانیکی مورد مطالعه قرار گرفت. در ادامه بررسی های سلول سازگاری، توسط کشت فیبروبلاست بر روی پوشش و آزمون MTT انجام شد. وی گفت: در بخش پایانی نیز پوشش های نانولیفی تولید شده به منظور ترمیم زخم های سوختگی درجه سه ایجاد شده بر روی پوست پشت موش های صحرایی آزمایشگاهی مورد استفاده قرار گرفت. به منظور تعیین میزان اثربخشی داربست های تولید شده و پس از گذشت مدت زمان مورد نظر، مطالعات ماکروسکوپیک و میکروسکوپیک نیز بر روی زخم ها صورت گرفت. به گفته قلی پور کنعانی، مخلوط کیتوسان و پلی وینیل الکل یک مخلوط بسیار آبدوست هستند که با وجود خواص بیولوژیکی بسیار عالی، سبب بروز مشکلاتی در زمان بکار بردن پوشش بر روی زخم خواهند شد. همچنین نانوالیاف مخلوط کیتوسان-پلی وینیل الکل به دلیل آبدوستی زیاد در محیط آبی بدن به سرعت تمامیت فیزیکی خود را از دست می دهند. این درحالیست که ساختار نانویی به تنهایی در ایجاد محیط شبیه بدن کمک بسیاری می کند. دانش آموخته دانشگاه صنعتی امیرکبیر اظهار کرد: با توجه به موارد ذکر شده عموما از مواد اتصال عرضی دهنده برای کاهش خواص آبدوستی استفاده می شود. اما با توجه به اینکه این مواد عموما بسیار سمی هستند، در این پروژه از پلیمر آبگریز پلی کاپرولاکتان به عنوان جزء سوم در مخلوط استفاده شد که به پوشش تولید شده امکان حفظ ساختار نانویی در طول درمان در محیط آبی بدن را بدون استفاده از مواد اتصال عرضی دهنده سمی می بخشد. قلی پور کنعانی خاطرنشان کرد: نتایج بررسی های پاتولوژی نشان دهنده اثربخشی بسیار خوب داربست نسبت به گروه کنترل بوده و البته حفظ ساختار فیزیکی نانویی در طول درمان، سبب جذب فیبروبلاست بیشتری به لایه درم شده و امکان کلاژن سازی بیشتر منجر به سطوح ترمیم بسیار بهتری شده است. وی افزود: به دلیل تخلخل بالای پوشش نانولیفی حاصله و همچنین بر اثر ویژگی هیدروژل بودن پلیمر مورد استفاده، این پوشش پس از جذب رطوبت و چرک متورم شده و یک گپ بسیار کوچک بین پوشش و سطح زخم ایجاد می شود که این امر به همراه ویژگی تخلخل داربست سبب عبور و مرور اکسیژن بر روی زخم در ضمن مرطوب نگه داشتن سطح آن می شود. از طرفی این پوشش خود دارای خاصیت ضد میکروبی بوده و مانند سایر پانسمان ها نیاز به استعمال پماد و آنتی بیوتیک ندارد. محقق طرح یادآور شد: حضور نانوالیاف از جنس زیست سازگار، نه تنها سبب ایجاد پاسخ های ایمونولوژیک و آلرژیک نشده، بلکه حتی به بدن القا می کند که بافتی مشابه بافت اصلی در محل زخم قرار گرفته و در نتیجه سبب ایجاد سیگنال های بیوشیمیایی لازم جهت تسریع بهبود شده و در نهایت ترمیم زخم سریع تر اتفاق می افتد. به گفته قلی پور کنعانی، این طرح تا کنون منجر به ثبت سه اختراع در زمینه ساخت و کاربردهای پزشکی آن شده و با توجه به صنعتی شدن تولید نانوالیاف در ایران امید است که این پوشش به صورت تجاری و در مقیاس بالا تولید شود. نتایج این کار تحقیقاتی که توسط دکتر عادله قلی پور کنعانی و دکتر سید هژیر بهرامی عضو هیات علمی دانشگاه صنعتی امیر کبیر و سایر همکارانشان صورت گرفته، در مجله IET Nanobiotechnology به چاپ رسیده است.