Index
ورود کاربر
Telegram RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی ذخیره خروجی XML خروجی متنی خروجی PDF
کد خبر : 173395
تاریخ انتشار : 24 اردیبهشت 1393 0:0
تعداد مشاهدات : 73

سپیده رسولی کارشناس ارشد شیمی آلی ازدانشگاه شهید مدنی آذربایجان شرقی

نانو حامل دارویی حساس به محیط اسیدی تومور ساخته شد

محققان دانشگاه شهید مدنی آذربایجان شرقی با همکاری دانشگاه علوم پزشکی و مرکز تحقیقات کاربردی دارویی تبریز، موفق به تولید نانو کامپوزیت هایی با قابلیت حمل و آزادسازی داروهای سرطانی شدند. این نانوکامپوزیت حساس به pH محیط است و دارو را تنها در محیط اسیدی سلول های سرطانی رها می کند...
علمي و فناوري - علم و فناوري ايران: محققان دانشگاه شهید مدنی آذربایجان شرقی با همکاری دانشگاه علوم پزشکی و مرکز تحقیقات کاربردی دارویی تبریز، موفق به تولید نانوکامپوزیت هایی با قابلیت حمل و آزادسازی داروهای سرطانی شدند. این نانوکامپوزیت حساس به pH محیط است و دارو را تنها در محیط اسیدی سلول های سرطانی رها می کند. به گزارش سرویس علمی ایسنا سپیده رسولی، کارشناس ارشد شیمی آلی از دانشگاه شهید مدنی آذربایجان شرقی و از مجریان این طرح تحقیقاتی درباره نتایج آن گفت: «در ساخت این نانوحامل از نانوذرات سیلیکا استفاده شده است. رها شدن داروی سرطانی (متوتروکسات) از نانوحامل کوپلیمری، حساسیت مناسب و محسوسی را نسبت به pH از خود نشان می دهد. به طوری که دارو در pH طبیعی بدن قادر به رهایی نیست. اما زمانی که دارو در pH مربوط به سلول های تومور قرار می گیرد، آزادسازی آن با درصد خوبی انجام می شود. به گفته وی، همچنین بررسی درجه سمیت این نانوحامل با روش MTT assay بر روی سلول های سرطانی پستان نیز، بیانگر غیرسمی بودن این نانوحامل ها بوده است. این محقق با بیان این که این نانوحامل ها که از تولید کوپلیمر بر پایه نانوذرات سیلیکای کاتیونی به دست آمده است، می توانند در کاهش اثرات جانبی روند درمان و حمل داروی سرطانی به تومور، نقش به سزایی ایفا کنند اظهار امیدواری کرد نتایج مناسب آزمون های انجام شده بر روی سلول های سرطانی پستان، منجر به ایجاد امکان استفاده از این نانوحامل ها در صنایع داروسازی (تهیه نانوحامل دارویی هوشمند) شود. به گفته رسولی، بیشتر داروهای خوراکی یا تزریقی که برای درمان بیماری های مختلف تجویز می شوند، از طریق جریان خون به بافت هدف می رسند. در این روش درمان، در مدت زمان رسیدن دارو به مقصد، بافت ها و دستگاه های مختلف بدن در معرض تماس با دارو قرار گرفته و کم و بیش صدمه می بینند. این وضعیت به ویژه در مورد داروهای ضدسرطان، به دلیل ترکیبات شیمیایی و درجه سمیت، شدیدتر است؛ اما با علم به اینکه محیط سلول های سرطانی دارای pH اسیدی هستند، استفاده از سیستم های دارورسانی حساس به pH، ایده بسیار مناسبی خواهد بود. وی گفت: این سیستم های دارورسانی هنگامی که با نانوذرات همراه می شوند، به علت سطح زیاد نانوذرات، قادر خواهند بود تا شمار زیادی از داروها را برای اتصال به سلول های سرطانی حمل کنند. نانوذرات قادرند به طور عمیق به بافت تومور نفوذ کنند. همچنین با به تأخیر انداختن تشخیص سلول های ایمنی، به سلول هدف می رسند و در آن یک سیال هموژن با ویسکوزیته کم تشکیل می دهند و برای مدت زمان طولانی در بافت تومور باقی خواهند ماند. وی در توضیح رفتار نانوحامل پلیمری تولید شده افزود: «کوپلیمرهای کاتیونی و حساس به pH بر پایه ی نانوذرات سیلیکا، سیستم آزادسازی کنترل شده تر و مطلوب تری نسبت به نانوسیلیکاهای کاتیونی برای داروی متوتروکسات ارائه می دهند. در این کوپلیمرها میزان آزادسازی داروی متوتروکسات نسبت به نانوکامپوزیت های کاتیونی، با نسبت بارگیری 10 به 1، در محیط اسیدی سلول های سرطانی بیشتر از محیط سلول های سالم است. رسولی خاطرنشان کرد: این افزایش نسبت بارگیری را می توان به وجود نیروهای الکترواستاتیک مؤثر بین گروه های عاملی بستر و داروی متوتروکسات نسبت داد. نتایج این کار تحقیقاتی که حاصل پژوهش های سپیده رسولی، دکتر مهرداد مهکام عضو هیئت علمی دانشگاه شهید مدنی آذربایجان شرقی، دکتر سودابه داوران عضو هیئت علمی دانشگاه علوم پزشکی تبریز- و همکارانشان بوده است، در مجله Designed Monomers and Polymers (جلد 17، شماره 3،ماه سپتامبر، سال 2014، صفحات 227 تا 237) منتشر شده است.