Index
ورود کاربر
Telegram RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی ذخیره خروجی XML خروجی متنی خروجی PDF
کد خبر : 174680
تاریخ انتشار : 8 شهریور 1393 0:0
تعداد مشاهدات : 75

شهید «افغانستانی» که در جنگ «ایران» روی سیم خاردارها خوابید

خبرگزاری تسنیم:این شماره از پرونده در مورد یک جوان افغانستانی است که به ایران می آید؛ در کوره های آجرپزی مشغول به کار می شود و وقتی می شنود که در مرزهای جنوبی و غربی ایران، لشکری قصد تهاجم پیدا کرده است عازم جبهه ها می شود. خبرگزاری تسنیم: چند روز پیش یک روزنامه سیاسی؛ مقاله ای چاپ کرد با این عنوان« میهمان گر چه عزیز است ولی...». مقاله در مورد مهاجرین افغانستانی بود و از  آن سه نقطه کذایی آخر تیتر مطلب؛ واضح بود که این روزنامه هنوز در دوران جهالت رسانه ای به سر می برد. مقاله پر بود از مکرارت اثبات نشده و جعلی همیشگی، این که افغانستانی ها بیشتر جرم و جنایات ایران را انجام می دهند؛ فرصت های شغلی نیروهای کار ایرانی را گرفته اند و... تکرار همه این حرفهای که این سال ها در مورد افغانستانی ها پخش شده است و هیچ کدام صحت ندارد.( برای ارزیابی صحت و سقم این ادعاها کافی است به نوشته" 6 سوءتفاهم بزرگ درباره مهاجرین افغانستانی" مراجعه کنید. به قدر کافی حرف زده شده است). این شماره از پرونده در مورد یک جوان افغانستانی است که به ایران می آید؛ در کوره های آجرپزی مشغول به کار می شود و وقتی می شنود که در مرزهای جنوبی و غربی ایران، لشکری قصد تهاجم به ایران پیدا کرده است عازم جبهه ها می شود. 2 سال هم می جنگد و سرانجام شهید می شود. همه ما خاطراتی شنیده ام از شرایط سخت جنگ و این که در مواقعی برای عبور از معبری و رسیدن به مقصدی، وقتی فرصتی برای پاکسازی منطقه از سیم های خاردار وجود نداشت برخی ها پیدا می شدند، فداکاری می کردند، روی سیم های خاردار می خوابیدند و بقیه از روی آنها رد می شدند تا عملیات سپاه اسلام متوقف نماند. شهید قصه ما، همان جوان افغانستانی برای اینکه خاک ایران به دست بیگانگان نیفتد، روی سیم خاردارها می خوابد: «رجب غلامی در روز 6 اسفند ماه سال 1362 در منطقه کردستان، به همراه یک گردان پس از باز کردن معبر مین به سیم خاردار حلقوی می رسند که به هیچ عنوان نمی شده آنرا قطع کنند، اگر سیم را قطع می کردند سیم ها جمع شده و معبر منفجر می شد.در این وقت این شهید با همرزم خود با نام «شریفی مقدم» تصمیم می گیرند که یک نفر بر روی سیم خاردار بخوابد، ابتدا شریفی مقدم قصد داشته این کار را انجام دهد، ولی شهید غلامی به او التماس می کند و او را قسم می دهد که بگذار من این کار را انجام دهم و این افتخار را از من نگیر. سرانجام شهید رجب غلامی بر روی سیم های خاردار می خوابد و در حالی که خون از بدن پاکش جاری بوده، بیش از 160 نفر و بنا بر روایتی 300 نفر از روی بدن او عبور می کنند.وقتی همه عبور می کنند و او را از روی سیم ها بلند می کنند، می بینند تمام بدنش غرق در خون است و درد می کشد.در همین حال دست به دعا برمی دارد و می گوید خدایا شهادت مرا برسان، در این لحظه بلافاصله تیری از سوی نیروهای عراقی شلیک می شود و به چشم چپ او اصابت می کند و همان جا به شهادت می رسد.» شهید رجب غلامی؛ تمام درآمد حاصله خود را که در آن زمان یکصدهزار تومان بوده، به ستاد کمک رسانی جبهه تحویل می دهد و مبلغ 9500 تومان را هم بابت سهم مبارک امام(عج)، به امام جمعه وقت بجستان می سپارد و در وصیت نامه اش نیز متذکر می شود که موتور وی را بفروشند و پولش را به جبهه واریز کنند. با همرزم این شهید گفتگو کرده ایم تا کمی از احوالاتش سردربیاوریم. تسنیم: آقای کیفی، آنگونه که ما اطلاع پیدا کردیم شما با شهید رجب غلامی آشنایی داشتید. اگر ممکن است از آغاز آشنایی تان با این شهید بگویید. شهید رجب غلامی از دوستان افغانی ما و یکی از این بسیجیان گمنام است. این شهید بنا بر مشکلاتی که در افغانستان ایجاد شده بود. در سال 1359 به ایران مهاجرت می کند و  در شهر بجستان از توابع استان خراسان رضوی ساکن میشود و از همانجا هم به جبهه اعزام شد و به کسب افتخار شهادت نایل شد. بنا بر گفته دوستان بزرگتر ما غلامی روزهای اول ورودش در بجستان به کارگری در کوره های آجرپزی آنجا مشغول می شود ولی شبها در نماز جماعت شرکت میکرد. آن زمان من در کلاس چهارم ابتدایی درس میخواندم.  بجستان هم شهر کوچکی بود و هرگاه تازه واردی در مساجد دیده می شد زود جلب توجه می کرد. من هم در مسجد با  او آشنا شدم. تسنیم: رفتار مردم به خصوص جوانان بجستان با  او چگونه بود ؟ شهید غلامی هم آن زمان نوجوان بود، نوجوانی بسیار محجوب که روزها کارگری می کرد و شبها در نماز جماعت و دعاهای کمیل و توسل شرکت می کرد. بچه های مسجد هم بسیار زود با او آشنا شدند و انس گرفتند و او را از خود می دانستند. برادر بزرگترم در آن زمان در پایگاه بسیج فعالیت داشت و به تبع آن من هم در کارهای پایگاه بسیج حضور داشتم. در همین حضور ها بود که بیشتر با شهید غلامی آشنا شدم. تسنیم: کمی از خصوصیات و ویژگی های اخلاقی این شهید برایمان بگویید؟ چه قدر او را شناختید؟ شهید غلامی خلوص نیت عجیبی نسبت به اسلام و انقلاب اسلامی داشت و خلوص وی هم باعث شده بود تا برادر احمد دهقان که از پاسداران شهر بجستان در آن زمان بود، یک نگاه ویژه به او داشته باشد و همین نگاه ویژه بود که زمینه ساز حضور وی در جبهه جنگ فراهم شد. از سوی دیگر، مرحوم آیت الله مدنی امام جمعه  محترم بجستان در آن زمان، او را میشناخت و  اظهار نظر های مثبتی راجع به شهید غلامی داشت. با اینکه او از اتباع خارجی بود توفیق حضور در جبهه را یافت. من یادم هست که او دو سال متوالی به جبهه میرفت و بر میگشت و سر انجام در اسفند ماه 64 به شهادت رسید. تسنیم: با توجه به اینکه شهید غلامی فامیلی در بجستان نداشت ، زمانی که از جبهه بر میگشت در کجا زندگی می کرد؟ او یک بسیجی بود، پایگاه های مقاومت بسیج در سالهای اول دهه  شصت، هر شب فعالیت داشت، مثل حالا نبود که در هفته یک شب فعالیت کنند. غلامی اکثرا" در پایگاه  بسیج با دوستان بسیجی اش بود  و گاهی هم نزد دوستانش در سپاه پاسداران می رفت. تمام بچه های بسیج و سپاه و حتی خانواده های شهر بجستان از او با گرمی استقبال می کردند . یادم می آید یکشب با برادرم که در سال 1365 شهید شد،  برای انجام کاری به خانه ی ما آمد، برادرم تأکید داشت که شب را بماند و خانواده هم مخالفتی نداشت ولی او با محجوبیتی که داشت نپذیرفت و به پایگاه برگشت. تسنیم: آیا این شهید وصیت کرده بود که در بجستان دفن شود؟ از خصوصیات شهید غلامی یکی این بود که در حساب شرعی خود حساسیت ویژه ای داشت این حرف را از روی اسنادی می گویم که از او بر جا مانده است. خودم تصویر نامه هایی را دارم که این شهید به عنوان خمس، سهم امام(علیه السلام) و کمک های نقدی به جبهه داشته است، وصیت نامه او هم به سفارش خودش و توسط آقایان باغبان و پور اسماعیلی تنظیم شده بود. .شهید در وصیتنامه اش بر دو مسئله تأکید کرده بود ، یکی بحث مالی بود که سفارش کرده بود بعد از شهادتش به حساب جبهه واریز شود و دیگری، خواسته بود که در گلزار شهدای بجستان دفن شود.چون در زمان حیات خود از مردم بجستان محبت دیده بود و تقاضا کرده بود که برای او هم مثل دیگر شهدای بجستان گریه کنند مادران به جای مادرش و خواهران به جای خواهرش. با این تقاضا او به نوعی غربت خود را هم نشان داده بود. حالا از زمان شهادت این شهید 23 سال می گذرد ولی هنوز هم مردم بجستان، خانواده های شهدا با وجود این که مزار فرزندشان آنجاست، نسبت به مزار این شهید نگاه ویژه دارند و حتی خیلی ها به عنوان نذر و نیاز و طلب حاجت از مقام این شهید بهره می برند. تسنیم: از  روز تشییع جنازه این شهید در بجستان بگویید؟ پیکر شهید رجب غلامی تنها رسیده بود در بجستان. با توجه به اینکه او را همه  مردم میشناختند و شهید غریبی هم بود که دور از کشور و خانواده اش تشییع می شد، همه متأثر بودند. آن زمان من در کلاس دوم راهنمایی بودم شنیدم که مردم تقاضا کرده اند چهره  او را برای آخرین بار ببینند. دوستان شهید برای اجابت تقاضای مردم پیکر او را لحظاتی در محوطه سپاه پاسداران گذاشته بودند. آن عده  از اهالی بجستان که آمده بودند گریه کنان بر بالین او حاضر می شدند و حتی دانش آموزان راهنمایی هم آمده بودند. وقتی ما در کنار پیکر شهید رسیدیم، دیدیم که لباس های او سوراخ سوراخ است مثل پیشانی اش و هیچ کس هم نمی دانست چرا؟ تسنیم: بعدا چه ؟ آیا فهمیدید که چرا لباس او سوراخ سوراخ  است؟ بله.  شب دوم خاکسپاری او بود که یکی از همسنگرانش برگشت و در سخنرانی خود گفت: ما گردان تخریب بودیم و در جایی به سیم خاردار برخورد کردیم، برای عبور از آنجا باید محافظ و یا وسیله ای بر روی سیم خاردار گذاشته می شد تا بچه ها عبور کنند. درچنین موقعیتی شهید غلامی داوطلب شد که من بر روی سیم خاردار می خوابم تا بچه ها عبور کنند،  شهید غلامی بر روی سیم خاردار دراز کشید و بچه ها از روی او عبور کردند.  بچه ها همه عبور کرده بودند و شهید غلامی داشت از روی سیم خار دار بلند می شد که ناگهان تیری در پیشانی او نشست و به شهادت رسید. آن شب مردم بجستان از شنیدن این اتفاق از زبان همسنگر  او در مسجد شهر گریه می کردند و انگار در و دیوار مسجد با آنها هم صدا شده بود. *** این سروده ای است از محمد علی عندلیب، یکی از اهالی بجستان که به یاد شهید افغانستانی شهرستانشان می سراید: الا رســیـده به اوج ولا شــهـیـد غـریـب / توکیستی ز چه ملکی ،کجا شهید غریب؟ چه ساده وچه صمیمی تو زیستی ای مرد / چـه بـا خلوص ،چه بی ادعا شهید غریب             تو را به مسـجـد و مـحـراب بـارها دیـدم / همـیـشـه غـرق نـماز و دعا شهید غریب وطن بـرای تو دیـن بود و نیک می دانـم  / ایـا گـرفـتـه مـکـان در بـقا شهید غریب تو زیــور دل مــایی اگــر چــه افـغـانـی! / در ایـن دیـار پـر از لالـه ها شهید غریب شــهــید خفته به خونم جدا ز شهر ودیار  / حـبـیب جمع شـهیدان مـا شهـید غـریب تــویـی رجـب و غـلام امــام خـوبــانـی/ کـه اسـوه تو شده مرتضا   شـهید غریب غـریـب رفـتـی و مـظـلـوم زیـسـتـی امـا  / رسـیـده ای بـه لـقـاء خـدا شـهید غریب جـدا ز مـادر و خـواهـر بــدون مـام و پـدر / چـه آسـمـانـی وچـه بـی ریا شهید غریب کسـی نـدیـد زتو جز سروش عرش خدا/ که بـود آیـنـه ای از صـفـا شـهید غریب خـدا نخـواست که تو جز مسیراو بروی / کشـیـد روح تـو را تـا سـما شهید غریب هر آنـکـه دیـد مـزار تورا به ایمان گفت / بـگـیـر دسـت دعـای مـرا شـهیـد غریب خـدا کـنـد کـه نـگـردیـم شـرمسار شما / در ایـن زمـان پـر از فـتنه ها شهید غریب هـمه تـو را چـو بـرادر عـزیـز مـی دارنـد/ تویـی بـه خـلـوت دل آشـنا شهید غریب سـرود وصـف اگـر، عـنـدلـیب میگوید / نـمی اسـت از یـم عشق شما شهید غریب * منبع: خبرگزاری تسنیم، شنبه 8 شهریور 1393