Index
ورود کاربر
Telegram RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی ذخیره خروجی XML خروجی متنی خروجی PDF
کد خبر : 174793
تاریخ انتشار : 11 شهریور 1393 0:0
تعداد مشاهدات : 87

دفاع مقدس و جایگاه بانوان

زندگی ایرانی و اسلامی سبکی از حضور زن در جامعه را می پذیرد که مخل نقش محوری وی در محیط خانواده نباشد. مدلی که امروز زنان کشور ما را به محیط کارمندی، کارگری و تجارت می برد هیچ ارزشی برای ماموریت و جایگاه ویژه زن در خانواده قائل نیست. علیرضا کیانفر: تمام سال های دوران دفاع مقدس پر است از جانفشانی زنانی که در کنار پدر ، همسر و برادران خود در جبهه ها به مبارزه با دشمن پرداختند. روزهای سخت اشغال خرمشهر حضور غیرتمندانه زنان را در دل جبهه های جنوب و چون مرواریدی گرانبها در دل خاطرات تلخ جنگ به یادگار گذاشته است. نقش زنان در دفاع از انقلاب اسلامی تنها به حضور در جبهه های جنگ تحمیلی خلاصه نمی شد؛ جنوب لبنان و خط مقدم نبرد با اسرائیل نیز خاطرات فراوانی را از حضور شیرزنان تربیت شده مکتب اسلام در سینه خود به یادگار دارد. زنان در دهه اول انقلاب بخوبی درک می کردند که کجای پازل جهاد شانیت آنها را حفظ می کند و مانعی برای انجام رسالت ذاتی آنها نیست. الگویی که زنان در اوایل پیروزی انقلاب اسلامی و در اوج روزهای جنگ تحمیلی از حضور خود در اجتماع ارائه کردند براستی یک مدل موفق و منطبق با شرایط روحی و جسمی زن و تعریف درست مشارکت اجتماعی وی بود. زنان در شرایط بحرانی جنگ باور کرده بودند که حضور آنها نه تنها مانع مدیریت جنگ نیست بلکه درک درست ایشان از حضور باعث شد تا چیدمان و سازماندهی مبارزه علیه دشمن متجاوز به بهترین شیوه ممکن انجام شود. آنچه زنان در پشتیبانی از جنگ و با حضور به موقع، موثر و منطبق با وظایف و شرایط خود ارائه کردند؛ یک نسخه تجویزی یا یک مدل از پیش طراحی شده نبود بلکه حاصل حضور در شرایط بحران و قرار گرفتن در جاهایی از پازل جنگ بود که نمی شد به اقتضا شرایط نقشی برای مردان تعریف کرد. البته باید گفت این به معنای لازمه حضور به حد کفایت زن در جامعه نیست. دختران و زنان در مناطق مورد هجمه مکرر عراق می دانستند که حضور آنها نه تنها موثر نیست بلکه دغدغه ‎ای موازی برای برادران ایشان در خط مقدم ایجاد می کند اما اگر همین حضور بواسطه کمبود نفرات، تجهیزات و امکانات می توانست مانع پیشروی قوای دشمن و سبب توازن در قوا باشد؛ حتما دوشادوش مردان و با رزم و در نقش یک نیروی نظامی محقق می شد. نوع حضور زنان در جبهه های جنگ یک روش مدیریتی، یک الگوی اقتضایی و یک فریضه کفایی بود. اصولا نقش زن و مرد در نگاه جامع اسلام یک نقش مکمل است. یعنی زنان در همه عرصه ها حضور پیدا می کنند اما با در نظر گرفتن شرایط و در صورت در خطر نبودن ماموریت ویژه ایشان یعنی مدیریت خانواده این حضور حاصل می شود. وقتی کشوری مورد تعرض گسترده دشمن قرار می گیرد و تمام پایه های اجتماعی، فرهنگی و سیاسی آن به خطر می افتد و مردان بواسطه حضور در جبهه ها قادر به انجام بسیاری از تکالیف خود نیستند اینجاست که ماموریت حراست از خانواده به زن محول می شود. در جنگ تحمیلی زنان در تمام شئون و به بهترین شیوه ممکن ظاهر شدند و در کنار ایفای وظیفه مدیریت خانواده بسیاری از نقش های اجتماعی را نیز در دست خود گرفته و به بهترین شیوه مدیریت کردند. زندگی ایرانی و اسلامی سبکی از حضور زن در جامعه را می پذیرد که مخل نقش محوری وی در محیط خانواده نباشد. مدلی که امروز زنان کشور ما را به محیط کارمندی، کارگری و تجارت می برد هیچ ارزشی برای ماموریت و جایگاه ویژه زن در خانواده قائل نیست. زنان اگر در دوران دفاع مقدس به اقتضا شرایط پشتیبان و سنگربان عرصه جنگ سخت با دشمن بودند امروز باید با حضور بیشتر در محیط خانواده و آشنایی با ابزارهای نفوذ فرهنگی پشتیبان و حامی تمدن و فرهنگ ایرانی – اسلامی در عرصه جنگ نرم باشند. حال سوال اینجاست مدلی که امروز به دختران جوان کشور در دانشگاه ها و به زنان در محیط کسب و کار تجویز می شود چه نسیتی با نقش های تعریف شده برای زنان در مکتب اسلام و چه شباهتی به نوع حضور موثر وی در دوران هشت سال دفاع مقدس دارد. اگر واقعا معتقد به جنگ نرم هستیم و آگاهیم که نوک پیکان جنگ نرم خانواده ها را هدف گرفته است چرا هیچ فکری برای سازماندهی و حضور منطقی زنان در جامعه انجام نمی شود. متاسفانه ترس از انتقادهای مجامع به اصطلاح حقوق بشری و مثلا حامی حقوق زنان شاخص های رشد بانوان در جامعه اسلامی ما را محدود به ورود بیشتر به دانشگا ها و حضور در مشاغل گوناگون کرده است. نکته جالب توجه آنجاست که هیچ کدام از شاخص های حاضر ارزشی برای نقش زنان در خانواده قائل نیست. مشکل ویژه ای که بعد از پیروزی انقلاب اسلامی فاصله گفتمانی بین تئوری مفاهیم انقلاب و برونداد عملی آن ایجاد کرد؛ نبود شاخص های بومی به منظور نمایش رشد اقتصادی، فرهنگی و سیاسی جامعه است. بسیاری از شاخص هایی که سازمان های بین المللی بعنوان معیار توسعه در جوامع جهان سوم ارائه می دهند اگر منطبق با ایدئولوژی و طرز تفکر حاکم در این کشورها شود نه تنها مصداق پیشرفت و توسعه نیست بلکه نماد فقر و فلاکت هستند و این امر بیش از هر موضوعی در بحث دفاع از حقوق زنان مصداق می یابد. نسل بعدی همان زنانی که در دوران دفاع مقدس با حضور به موقع و درست خود زمینه پیروزی بر دشمن بعثی را فراهم کردند امروز در یک دوگانه سنت- تجدد و انتخاب بین حضور در جامعه به بهای قربانی کردن خانواده و حضور در خانواده به بهای قربانی کردن فعالیت اجتماعی اسیر هستند؛ چرا که نهادهای فرهنگی ما که باید مبانی حضور بومی زن در اجتماع را متناسب با شرایط وی و مدل های از پیش تجربه شده طراحی می کردند ترجیح دادند تا به چاپ جزوه و مجله بپردازند و بار سنگین زخم زبان های مجامع حقوق بشری و متجددان وابسته را تحمل نکنند. جالب آنجاست که خیلی از دلسوزان فرهنگ تصمیم گرفتند تا به جای آنکه حضور اجتماعی زنان را با چاشنی فرهنگ بومی تئوریزه کنند آنچه اتفاق می افتاد را به زور به خورد فرهنگ دادند؛ حال آنکه ملقمه حاصل نه به رعایت حجاب انجامید و نه به حفظ شانیت زن در جامعه اسلامی. آنچه امروز بیش از هر چیز خانواده را در کشور ما به خطر می اندازد نبود مادران و همسران در محیط خانه به بهای کسب وکار و به بهانه استقلال، تامین معاش و فعالیت اجتماعی است. فرزندانی که باید در دامن پرمهر مادران و در میان خانواده ایرانی بزرگ شوند مراحل رشد خود را در کلاس های آموزشی مختلف و مهدهای کودک می گذرانند و فرزندی که باید بیش از هر چیز درس مهر و عاطفه را از دامان خانواده بیاموزد به بهانه پیشرفت و عقب نیفتادن از سایر هم سن و سالان تمام وقت خود را در محیط با محبت مصنوعی و تعالیمی بسیار کم اهمیت تر از درس زندگی سپری می کنند. یادمان باشد جوانانی که در هشت سال دفاع مقدس توانستند تا یکی از قدرتمندترین ارتش های جهان را به زانو درآورند در همین محیط های سنتی و با تربیت مادرانی دلسوز که تکلیف خود را در درجه اول در تربیت فرزند صالح و سپس در حضور مکفی در جامعه می شناختند بزرگ شدند. باید یک مدل بومی و بستری از شرایط کاری با همت مسئولین و دست اندرکاران امور بانوان طراحی شود که مانع رسالت مدیریت محیط خانواده در ایشان نباشد و نباید به صرف برخی قوانین بدون ضمانت اجرا و حداقلی به تقویت زن در خانواده پرداخت. * منبع: خبرگزاری فردانیوز، سه شنبه 11 شهریور 1393