Index
ورود کاربر
Telegram RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی ذخیره خروجی XML خروجی متنی خروجی PDF
کد خبر : 175273
تاریخ انتشار : 8 مهر 1393 0:0
تعداد مشاهدات : 71

مواد کاشتنی قابل جذب برای کاربردهای ارتوپدی در کشور ساخته شد

علمي و فناوري - علم و فناوري ايران: پژوهشگران ایرانی با استفاده از مواد نانوساختار بیوسرامیکی در اصلاح آلیاژهای کاشتنی، موفق به ارائه ی مواد کاشتنی قابل جذب برای کاربردهای ارتوپدی، فک و صورت شدند. به گزارش سرویس علمی ایسنا، دکتر مهدی رضوی، فارغ التحصیل دکترای تخصصی بیومواد دانشگاه صنعتی اصفهان و محقق طرح در این باره اظهار کرد: در سال های اخیر، تلاش های زیادی برای ساخت مواد کاشتنی قابل جذب برای کاربردهای ارتوپدی و فک و صورت به عمل آمده تا بتوان عمل جراحی مجدد برای خارج کردن مواد کاشتنی را حذف کرد. در این راستا، آلیاژهای پایه منیزیم توجه ویژه ای را به خود جلب کرده اند. این مواد در مقایسه با سرامیک ها، دارای انعطاف پذیری بیشتر، در مقایسه با پلیمرها، دارای استحکام بالاتر و در مقایسه با فلزات، ضریب کشسانی نزدیک تری به بافت طبیعی استخوان دارند. اما عیب اصلی این آلیاژها سرعت بالای خوردگی آن هاست که تولید گاز هیدروژن و تخریب بافت میزبان را به دنبال دارد. وی افزود: با پوشش دهی این آلیاژ، علاوه بر بهبود مقاومت به خوردگی، می توان با افزایش زیست فعالی، شرایط را برای ترویج استخوان سازی، به منظور تسریع در بهبود منطقه ی آسیب دیده نیز فراهم کرد. بیوسرامیک های سیلیکاتی حاوی کلسیم و منیزیم نیز، از مهم ترین موضوعات تحقیق در بیومواد و مهندسی بافت محسوب می شوند که دیوپسید از معروف ترین آن هاست. محقق طرح تصریح کرد: هدف اصلی از انجام تحقیق حاضر بهینه سازی رفتار خوردگی، زیست فعالی و زیست سازگاری آلیاژ منیزیم با استفاده از پوشش دیوپسید با روش آندایز پلاسمایی/رسوب الکتریکی ذرات معلق بود. از جمله کاربردهای دستاوردهای این پژوهش می توان به جراحی ارتوپدی و فک و صورت به منظور ترمیم شکستگی های استخوانی با استفاده از مواد کاشتنی زیست تخریب پذیر (جذبی) اشاره کرد. در این صورت عمل جراحی مجدد برای خارج کردن مواد کاشتنی حذف می شود. همچنین بازسازی بافت استخوان نیز با سرعت بیشتری انجام می گیرد. رضوی در توضیحاتی گفت: ارائه ی مواد کاشتنی زیست تخریب پذیر (جذبی) برای غلبه بر مشکلات مواد کاشتنی دائمی از اهداف این پژوهش بوده است. در این راستا نانوساختار دیوپسید به علت نسبت سطح به حجم بالاتر مورد استفاده قرار گرفت. بهبود خواص زیست فعالی و چسبندگی سلولی با استفاده از تهیه ی پوشش نانوساختار و مشابهت ساختاری ایجاد شده با بافت میزبان در مقایسه با مواد میکرو ساختار از جمله دستاوردهایی است که در این نانوساختار بدست آمده است. محقق طرح خاطرنشان کرد: در این پژوهش، نانوپودر بیوسرامیکی دیوپسید با روش سل- ژل و آلیاژسازی مکانیکی تولید و با روش آندایز پلاسمایی/رسوب الکتریکی ذرات معلق بر روی سطح آلیاژ منیزیم AZ91 پوشش داده شدند. مشخصه یابی پودر تولید شده به وسیله ی پراش پرتو ایکس (XRD) و میکروسکوپ الکترونی عبوری (TEM) انجام شد. ارزیابی زیست سازگاری نمونه ها در دو مرحله ی آزمون کشت سلول و آزمون حیوانی (کاشت آن ها در استخوان گریتر تروچنتر خرگوش) انجام شد. دستیار تحقیقاتی مرکز تحقیقات هلمریک دانشگاه ایالتی اوکلاهومای آمریکا، در ادامه ی توضیحات خود با اشاره به نتایج این پژوهش تصریح کرد: نتایج حاصل از ارزیابی های زیست تخریب پذیری، زیست فعالی و زیست سازگاری حاصل از آزمون های آزمایشگاهی برون تنی (in vitro) و آزمون های درون تنی (in vivo) حیوانی نشان می دهد که پوشش دیوپسید تمام خواص خوردگی، زیست فعالی و زیست سازگاری را در کنار هم و در حد بهینه ای برای آلیاژ منیزیم مورد نظر، تأمین کرد. لذا، آلیاژ منیزیم پوشش داده شده با دیوپسید به روش آندایز پلاسمایی/رسوب الکتریکی ذرات معلق می تواند انتخاب مناسبی برای کاربردهای کلینیکی آینده آلیاژهای منیزیم به عنوان مواد کاشتنی های قابل جذب در کاربردهای ارتوپدی و فک و صورت باشد. محقق طرح در پایان یادآور شد: این مواد کاشتنی که در مرحله ی آزمایشگاهی است، سرعت بازسازی و ترمیم استخوان شکسته شده را افزایش می دهد. علاوه بر این نیاز به خروج مواد کاشتنی از بدن را رفع و از پدیده ی تنش سپری که منجر به پوک شدن و ضعف بافت استخوان می شود، جلوگیری می کند. نتایج این کار تحقیقاتی که با تلاش دکتر مهدی رضوی و همکارانش صورت گرفته، در مجله Applied Surface Science منتشر شده است.