Index
ورود کاربر
Telegram RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی ذخیره خروجی XML خروجی متنی خروجی PDF
کد خبر : 175895
تاریخ انتشار : 17 آبان 1393 0:0
تعداد مشاهدات : 76

دکتر علی پورجوادی، عضو هیأت علمی دانشگاه صنعتی شریف

جاذب آلاینده های آلی مشتقات نفتی در ایران ساخته شد

پژوهشگران شیمی کشورمان با بهره گیری از فناوری نانو اقدام به ساخت جاذب هایی زیست سازگار کرده اند که قادر به جذب آلاینده های آلی حاصل از مشتقات نفتی است...
علمي و فناوري - علم و فناوري ايران: پژوهشگران شیمی کشورمان با بهره گیری از فناوری نانو اقدام به ساخت جاذب هایی زیست سازگار کرده اند که قادر به جذب آلاینده های آلی حاصل از مشتقات نفتی است. به گزارش سرویس علمی ایسنا، دکتر علی پورجوادی، عضو هیأت علمی دانشگاه صنعتی شریف و محقق طرح اظهار کرد: امروزه در صنایع مختلف مانند پتروشیمی، صنایع شیمیایی و نساجی به مقدار زیادی از حلال های آلی استفاده می شود. افزایش آلودگی های زیست محیطی ناشی از کاربرد این حلال ها در زمینه های مختلف، محققان را به سمت پژوهش در زمینه روش های حذف مؤثر آن ها، بیش از پیش سوق داده است. پورجوادی با اشاره به اهمیت این موضوع افزود: نانولوله های کربنی به دلیل ساختار بسیار متخلخل و میان تهی، مساحت سطح ویژه ی بالا، اثر آب گریزی و ایجاد پیوند هیدروژنی با مواد شیمیایی گوناگون، به عنوان جاذب های مؤثر در زمینه ی حذف بسیاری از آلودگی های زیست محیطی شناخته شده اند. هدف این پژوهش سنتز بسپارهای شبکه ای شده (ژل های بسپاری) به عنوان جاذب حلال های آلی بوده است؛ به گونه ای که ویژگی های ممتاز ژل های بسپاری و نانولوله های کربنی را در خود ترکیب کنند. وی تصریح کرد: جاذب های سنتز شده قابلیت جذب مواد نفتی و مشتقات آن ها از قبیل حلال های آلی را دارا هستند. از این جاذب ها را می توان در پروژه های نفتی بالادستی و صنایع پتروشیمی وابسته استفاده کرد. در صورت استفاده از این جاذب از انتشار آلاینده های آلی به محیط زیست جلوگیری می شود. لذا از ایجاد بیماری های گوناگون ناشی از این آلاینده ها در انسان جلوگیری به عمل می آید. محقق طرح خاطرنشان کرد: ظرفیت و سرعت جذب بالا، جداسازی آسان پس از جذب از محیط های آلوده، هزینه ی ساخت پایین و سنتز ساده، قابلیت استفاده ی مجدد و سازگاری با محیط زیست از دیگر مزایای جاذب سنتز شده است. به گفته ی پورجوادی، در روند ساخت این جاذب سطوح نانولوله های کربنی به گونه ای عامل دار شده که بتواند در واکنش های بسپارش شرکت کرده و همراه با تکپارهای آبگریز به منظور سنتز نانوکامپوزیت های ارگانوژل مورد استفاده قرار گیرند. سپس توانایی این ارگانوژل های سنتز شده در جذب حلال های آلی با قطبیت های گوناگون مورد ارزیابی قرار گرفته است. این محقق در ادامه افزود: خواص آب دوستی و یا آب گریزی مایعات یونی را می توان از طریق تغییر آنیون ها و کاتیون های همراه آن ها به آسانی تغییر داد. از این رو اصلاح سطح نانولوله های کربنی با مایعات یونی، سبب می شود سطوح ویژه ی گسترده با خاصیت آب گریزی بالا و قابلیت توزیع بیشتر در ماتریس بسپارها ایجاد شود. قابلیت جذب بالای این ارگانوژل ها در حلال های آلی مورد استفاده به تطابق پذیری بالای ساختار آن ها با حلال ها و نیز دافعه الکترستاتیک بین گروه های یونی قابل تفکیک متصل به سطح نانولوله های کربنی وابسته است. پورجوادی خاطرنشان کرد: در توضیح نحوه ی عملکرد این جاذب باید گفت که با افزودن نانولوله های کربنی به ساختار ارگانوژل، میزان آب گریزی و چربی دوستی محیط شبکه ای ژل ها بالا رفته و نیروی محرکه ی قوی تری حلال های آلی را به درون ساختار ژل خواهد کشید. همچنین با حضور گروه های یونی در درون شبکه ی ارگانوژل، بر اثر دافعه بین بارهای قرار گرفته بر روی سطح نانولوله های کربنی، زنجیره های بسپار از هم فاصله گرفته و سبب تورم بیشتر ارگانوژل می شود. نتایج این تحقیقات که حاصل همکاری دکتر علی پورجوادی، عضو هیأت علمی دانشگاه صنعتی شریف و دکتر ملیحه دولابی، دانش آموخته ی شیمی همین دانشگاه است، در مجله ی Polymer science: Part A, Polymer Chemistry منتشر شده است.