Index
ورود کاربر
Telegram RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی ذخیره خروجی XML خروجی متنی خروجی PDF
کد خبر : 176140
تاریخ انتشار : 3 آذر 1393 0:0
تعداد مشاهدات : 58

موفقیت محققان دانشگاه علوم پزشکی مشهد در بهبود عملکرد حامل های ژنی غیرویروسی

علمي و فناوري - علم و فناوري ايران: محققان دانشگاه علوم پزشکی مشهد جهت بهبود عملکرد حامل های غیرویروسی اقدام به بررسی میزان سمیت ناشی از این حامل ها در ژن درمانی کردند؛ به کمک نتایج این طرح می توان به حامل هایی با ویژگی های مطلوب همانند توانایی بالای انتقال ژن به داخل سلول با سمیت کم دست یافت. به گزارش سرویس فناوری ایسنا، دکتر رضا کاظمی اسکویی، عضو هیات علمی دانشگاه علوم پزشکی مشهد و محقق طرح اظهار کرد: در حال حاضر ژن درمانی مورد توجه بسیاری از مراکز تحقیقاتی پزشکی، دارویی و مهندسی ژنتیک در سراسر دنیا قرار گرفته است. این روش از طریق انتقال ژن ها به سلول های هدف، در درمان بیماری ها مورد استفاده قرار می گیرد. با این حال، استفاده ی بالینی گسترده از این روش به دلیل وجود مشکلاتی محدود است. درک ماهیت موانع زیستی که از انتقال مؤثر ژن های درمانی به بافت های هدف جلوگیری می کنند و گسترش حامل های ژنی کارا و مطمئن که بر این موانع غلبه کنند، در رأس تحقیقات ژن درمانی قرار دارند. وی افزود: در تحقیق حاضر به استفاده از پلی اتیلن ایمین (PEI) به عنوان یک حامل پلیمری و تعیین عوامل تأثیرگذار در سمیت آن با تأکید بر اثر اندازه ی ذرات حاصل از ترکیب PEI/DNA پرداخته شده است. محقق طرح تصریح کرد: از نتایج این کار می توان در طراحی ساختارهای اصلاح شده ای از PEI، که واجد ویژگی های مطلوب مانند توانایی بالای انتقال ژن (DNA) به داخل سلول همراه با سمیت کم باشد، استفاده کرد. به گفته وی، حامل های مورد استفاده جهت انتقال ژن ها، به دو دسته ی ویروسی و غیر ویروسی تقسیم بندی می شوند. حامل های ویروسی علیرغم این که کارایی بالایی در انتقال دارند، به دلیل سمیت و ایمنی زایی کاربرد محدودی پیدا کرده اند. در مقابل حامل های غیر ویروسی از جمله پلیمر ها و لیپید های کاتیونی مورد استفاده ی گسترده ای قرار گرفته اند. وی در ادامه درباره دلیل انتخاب پلیمر استفاده شده در این طرح گفت: حامل های غیرویروسی بر پایه ی پلی اتیلن ایمین و مشتقات آن دارای ویژگی هایی هستند که حل کننده ی مشکلات مربوط به ژن درمانی است. ساختمان PEI تا حد زیادی خواص فیزیکی، شیمیایی و زیستی ترکیب آن با DNA یا RNA را تعیین می کند. این پلیمر زمانی که در مجاورت DNA قرار می گیرد بطور خودبه خودی به آن متصل شده و آن را فشرده می کند. با این عمل ذراتی با اندازه ی 50 تا 100 نانومتر تشکیل می شود. این محقق در ادامه به روش انجام آزمایش های مربوطه اشاره کرد و افزود: به این منظور ابتدا 24 ساعت قبل از انجام آزمایش، سلول های نوروبلاستومای موشی (Neuro 2A) در محیط مناسب کشت داده شدند. سپس سلول ها به مدت 24 ساعت تحت تأثیر نسبت های مختلفی از پلیمر و DNA پلاسمیدی قرار گرفتند. در ادامه میزان پایایی سلول ها با استفاده از آزمون MTT و میزان آسیب DNA ژنومی ناشی از این نانوذرات پلیمری با استفاده از آزمون comet assay سنجیده شد. کاظمی اسکویی خاطرنشان کرد: نتایج حاکی از آن است که بین میزان آسیب DNA و همچنین سمیت ایجاد شده با میزان غلظت نانوذرات پلیمری رابطه مستقیم وجود دارد. همچنین با بالا رفتن غلظت، الگوی آسیب از آپوپتوز به نکروز تبدیل می شود. وی تصریح کرد: به طور کلی می توان گفت اندازه ی ذرات حاصل از تشکیل ترکیب حامل PEI/DNA نقش تعیین کننده ای در نحوه القای سمیت ناشی از آن و در نتیجه عملکرد حامل دارد. به بیان دیگر، چنانچه هدف انتقال ژن به سلول های سرطانی باشد، بهتر است اندازه ی ذرات کوچک تر و غلظت حامل مورد استفاده کمتر باشد. به این ترتیب علاوه بر افزایش ورود نانوذرات به داخل سلول، خود نانوذرات حامل نیز عملکرد درمانی خواهند داشت. نتایج این پژوهش که حاصل همکاری دکتر رضا کاظمی اسکویی، دکتر حمیدرضا صادق نیا، دکتر مجید دررودی از اعضای هیات علمی دانشگاه علوم پزشکی مشهد و لیلا غلامی، دانشجوی دکترای پزشکی مولکولی همین دانشگاه است، در Turkish Journal of Biology منتشر شده است.