Index
ورود کاربر
Telegram RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی ذخیره خروجی XML خروجی متنی خروجی PDF
کد خبر : 176294
تاریخ انتشار : 15 آذر 1393 0:0
تعداد مشاهدات : 18

ایران جذاب ترین کشور دنیا برای جاسوسان است

گفتگو با دانکن کمپبل، کارشناس فنی جاسوسی
"دانکن کمپبل" در تحلیل اظهارات اخیر وزیر خارجه انگلیس درباره موانع موجود بر سر راه بازگشایی سفارت این کشور در تهران می گوید: لندن حق ندارد هیچ گونه تجهیرات وایرلسی را بدون اجازه دولت ایران در سفارتش نصب کند. گروه بین الملل مشرق- بازگشایی سفارت انگلیس در تهران پس از اظهارات اخیر فیلیپ هاموند وزیر خارجه این کشور ابعاد تازه ای پیدا کرد و مذاکراتی را که به نظر می رسد با چراغ خاموش میان دولتمردان دو کشور در حال پیگیری است، رسانه ای کرد. وزیر خارجه انگلیس در سخنانی که در مجلس عوام مطرح کرده بود به گونه ای صحبت می کند که انگار پروتکلی در خصوص روابط میان دو کشور در جهان وجود ندارد و این دولت انگلیس است که تعیین می کند در جهان چه کاری باید انجام بشود و چه کاری نباید صورت بگیرد. هاموند مانع اصلی بر سر راه باز شدن سفارت انگلیس در تهران را عدم اجازه مقامات دولت ایران برای "انتقال امن" برخی تجهیزات رایانه ای ویژه به درون سفارت می داند. خبرنگار بین الملل مشرق در خصوص دلیل اصرار مقامات انگلیس برای استفاده از این تجهیزات خاص در سفارت این کشور در تهران با "دانکن کمپبل" کارشناس فنی امور جاسوسی مصاحبه کرده است. متن مصاحبه مشرق با این کارشناس انگلیسی به شرح زیر است. "دانکن کمپبل" کارشناس فنی امور جاسوسی   "فیلیپ هاموند" وزیر خارجه انگلیس به تازگی در مجلس عوام گفته بود که اصلی ترین مانع سر راه بازگشایی سفارت انگلیس در تهران این است که دولت ایران اجازه نمی دهد تجهیزات کامپیوتری دلخواه لندن به تهران وارد شود. فکر می کنید دلیل اصلی فشار انگلیس به ایران در این زمینه چیست؟ آیا دستگاه های الکترونیکی این قدر مهم هستند که بدون آن ها سفارت باز نمی شود؟   اظهارات فیلیپ هاموند در پارلمان کاملاً روشن کننده دلیل باز نشدن دوباره سفارت در ایران نیست. با این حال این موضوع نیز صحت دارد که برای بازگشایی سفارت نیاز به تجهیزات کامپیوتری و سیستم های امنیتی است. این دو عامل، داشتن یک ارتباط امن با وزارت خارجه و دیگر سفارت خانه های انگلیس در سراسر جهان را تضمین می کند.   به طور قطعی نمی دانم، اما شاید نگرانی اصلی تهران این است که نکند این تجهیزات، تجهیزات جاسوسی باشند. چراکه سفارت های انگلیس هم مثل سفارت خانه های آمریکا، استرالیا، فرانسه، آلمان و حتی چین مجهز به تجهیزات جاسوسی هستند و از این تجهیزات برای شنود مکالمات تلفن همراه و ارتباط بین نهادهای دولتی کشورهای مختلف استفاده می کنند.   آمریکا از این تجهیزات علیه ایران و کشورهای دیگر در سطح صنعتی استفاده کرده است. نگرانی مشروعی که تهران دارد این است که تجهیزاتی که از طریق کانال های دیپلماتیک انگلیسی وارد ایران می شود در حقیقت، تجهیزات مورد نیاز سفارت نباشد، بلکه از آن ها برای ارتباط با لندن و جاسوسی استفاده شود که این کار خلاف قانون است.   به عقیده من هر دو طرف باید به تعهدات بین المللی خود در سطح وسیع تری توجه کنند و مقید به رعایت این تعهدات باشند. هر دو کشور در "کنوانسیون دیپلماتیک وین" متعهد به رعایت این قوانین شده اند. امنیت ارتباطات ملی کشورها حقی غیرقابل نقض است و انگلیس برای نصب هر گونه تجهیزات "وایرلس" در کشور مقصد، یعنی ایران، باید از دولت این کشور اجازه بگیرد، که این یکی از همین قوانین سودمند بین المللی است. این قانون از طرفی به انگلیس اطمینان می دهد که می تواند تجهیزات مورد نیازش را به تهران بیاورد و از طرف دیگر هشدار می دهد که اجازه نصب تجهیزات وایرلس در سفارت خود در ایران را ندارد. غالباً تجهیزات وایرلس جهت برقراری ارتباط بین رایانه ها و کارکنان سفارت استفاده می شود، اما از آن ها می توان برای رصد امواج ارتباطی در ایران نیز استفاده کرد.   انگلیس باید به تعهدات بین المللی خود وفادار باشد و هیچ گونه تجهیزات جاسوسی را در سفارت های خود نصب نکند. اکنون که همه می دانند انگلیس از سفارت هایش برای جاسوسی در قالب پروژه ای با نام رمزی "ترایست" استفاده می کند، اگر این کشور می خواهد مذاکراتش با ایران پیش برود، باید متعهد شود که این کار را در سفارتش در تهران انجام نخواهد داد. راه های مختلفی برای اطمینان از عدم جاسوسی انگلیس در ایران وجود دارد، مثلاً ساختمان سفارت به گونه ای ساخته شود که امکان استفاده از آن برای جاسوسی وجود نداشته باشد. انگلیسی ها موظف هستند این کار را انجام دهند.       درباره شکل ساختمان سفارت صحبت کردید. یک ساختمان چه ویژگی هایی باید داشته باشد تا نتوان از آن برای جاسوسی استفاده کرد؟   انگلیس یک مرکز شنود مخفی روی پشت بام سفارت خود در برلین نصب کرده است که مرکز شنود الکترونیک انگلیس در آلمان محسوب می شود و لندن از آن جا با تجهیزات پیشرفته دست به شنود اطلاعات از مقامات آلمانی زده است. پیش تر هم اسنودن افشا کرده بود که "مرکز شنود الکترونیک انگلیس" با همکاری سازمان های آمریکایی و برخی کشورهای دیگر، شبکه ای از تجهیزات جاسوسی الکترونیکی را در سفارت خانه های خود در سراسر جهان نصب کرده و اطلاعات کشور میزبان را از این طریق شنود می کند.   حتی تصاویر هوایی از سفارت خانه های انگلیس و آمریکا در برلین نیز منتشر شده که روی پشت بام آن ها "جعبه های سفید بزرگی" دیده می شود. این جعبه ها "لانه های شنود و رهگیری داده" هستند. از طرفی، سرویس های اطلاعاتی اروپایی، در قالب اتحادی که تشکیل داده اند، با شنود مستقیم داده های در حال عبور از کابل های فیبر نوری و روابط مخفیانه با برخی شرکت های ارتباطی، فعالیت های جاسوسی خود را علیه تمام دنیا انجام می دهند. ظاهر امر این است که انگلیس و آمریکا با آلمان دوست هستند، اما الآن آلمان هم بالای هر سفارت جدیدی که می سازد تجهیزات مخصوص جاسوسی و شنود نصب می کند. بنابراین یکی از راه هایی که دولت ایران می تواند مطمئن شود انگلیس از سفارت خود برای اهداف جاسوسی استفاده نمی کند، این است که ببیند سفارت های کشورهای مختلف که با موضوع جاسوسی درگیر هستند چگونه ساخته می شوند. مثلاً اگر دقت کنید سفارت خانه های آمریکا در کشورهای سراسر دنیا، همگی در طبقات بالا هستند و هیچ پنجره ای ندارند. بنابراین یکی از کارهای ساده ای که ایران باید انجام دهد این است که مطمئن شود سفارت انگلیس پنجره دارد. وقتی دفتر سفارت انگلیس پنجره داشته باشد، دیگر کسی نمی تواند تجهیزات رصد و تأسیسات شنود را به صورت مخفیانه در ساختمان سفارت جای دهد. در این مورد خاص، "اعتمادسازی" در حقیقت به معنای "شفاف سازی" است.   آیا جاسوسی از همه کشورها این اندازه گسترده است یا کشورهای غربی توجه خاصی به ایران دارند؟   شما از کشوری با من تماس گرفته اید که هدف بیش ترین حجم جاسوسی در دنیا است. همین الآن که ما از طریق امواج ارتباطی بین المللی صحبت می کنیم و از آن جا که ارتباط ما کدگذاری شده نیست، شکی نیست که صحبت های ما را در خاورمیانه، کشورهایی نظیر عمان، عربستان و اردن، و در اروپا کشورهایی مثل فرانسه و قطعاً انگلیس شنود می کنند. بنابراین افرادی در پنج یا شش نقطه صحبت های ما را کنترل می کنند.   ماهواره های مختلفی روی ایران متمرکز هستند. ایستگاه های رصد سیگنال در نقاط مختلف، ارتباطات ایران را بررسی می کنند. هر مطلبی روی اینترنت که ارتباطی با ایران داشته باشد، از جمله سایت خبری شما که دامین ایرانی دارد، مسلماً برچسب "توجه ویژه" می خورد. بنابراین اگر می خواهید کانون تمرکز جاسوسی دنیا را بشناسید، نگاهی به دور و بر خود بیندازید: خود شما در این کانون زندگی می کنید.   آیا انگلیس می تواند از طریق کشورهای دیگری نظیر عمان که با لندن هم پیمان هستند، از ایران جاسوسی کند؟   بله. همین الآن این کار را می کنند و در آینده هم خواهند کرد. البته من دقیقاً نقاطی که از آن جا عمل جاسوسی انجام می شود را نمی شناسم. با این حال، به احتمال قریب به یقین تأسیساتی در کشورهای هم مرز با ایران کار گذاشته اند که از طریق آن ها ارتباطات درون ایران و به طور خاص ارتباطات تلفن های همراه بین مردم را رصد می کنند. این کار را می توانند از راه های مختلفی انجام دهند: مثلاً اگر با یکی از شرکت هایی که در کشور شما فعالیت می کند، ارتباط برقرار کرده باشند، ممکن است از طریق نرم افزارهای مخفی که به آن شرکت ها می دهند، از ایرانیان جاسوسی کنند.   این اتفاق برای کشورهای مختلفی ازجمله افغانستان افتاده است. اما ایران مسلماً جایگاه نخست را در بین کشورهایی دارد که هدف این نوع تهدیدات جاسوسی هستند. انگلیس یک پایگاه رصد قوی در عمان دارد که ایران هدف عمده آن است. عربستان و اردن نیز چنین تأسیساتی دارند. مسلماً اطلاعاتی را که از این تأسیسات به دست می آورند، با کشورهای غربی به اشتراک می گذارند.   در میان دیگر همسایگان دور و نزدیک ایران، عراق در شرایطی نیست که بتوان از آن برای جاسوسی از ایران استفاده کرد. روسیه به کل رویکرد متفاوتی از غرب دارد، افغانستان هم اگرچه عوامل خارجی دارد که از درون این کشور جاسوسی می کنند، اما بعید است تأسیساتی داشته باشد که به کمک آن بتوانند از کشورهای دیگر علی الخصوص ایران جاسوسی کنند.   روزنامه دیلی تلگراف انگلیس به تازگی گزارش داده که آمریکا، انگلیس و احتمالاً اسرائیل بدافزار "رگین" را برای جاسوسی از 14 کشور طراحی کرده اند. آیا این نرم افزار را می توان یک استاکس نت دیگر دانست؟   امروز دیگر بر کسی پوشیده نیست که نخستین بدافزار فوق پیشرفته که "استاکس نت" نام گرفت، به طور خاص به دست آمریکا و اسرائیل طراحی شد تا بتوانند در تأسیسات غنی سازی اورانیوم نطنز در ایران رخنه کنند و به وسیله بالا بردن سرعت چرخش سانتریفیوژها به آن ها آسیب فیزیکی بزنند.   "رگین" که اخیراً کشف شده یک بدافزار فوق العاده پیشرفته دیگر است که تحت بررسی بسیار جامع شرکت امنیتی "سیمانتک" قرار گرفته است. این شرکت گزارش مفصلی در این باره منتشر کرده است. در این گزارش قربانیان این بدافزار بررسی شده اند تا همه اهداف احتمالی آن مشخص شود. این بار هم نام ایران به عنوان یکی از قربانیان اصلی دیده می شود.   اما این که آیا این ویروس ساخته دست آمریکا است، من به شخصه شرط می بندم که همین طور است. اما هنوز مدرکی در این باره موجود نیست. ممکن است در اسنادی که "ادوارد اسنودن" افشا کرده، این بدافزار تحت اسم رمز خاصی موجود باشد. البته اگر این گونه باشد، هنوز نمی توان ارتباط بین این دو را مشخص کرد. با این حال برخی معتقدند آن چه اسنودن قبلاً درباره یک بدافزار فوق پیشرفته افشا کرده است، با مشخصات رگین همخوانی دارد.   بدافزار رگین نسخه ای در سطح دولتی از پروژه هایی است که شرکت های کوچک تر در کشورهای مختلف به اجرا می گذارند. یعنی ساخت و به کارگیری نرم افزارها و سخت افزارهای گوناگون برای جمع آوری اطلاعات جاسوسی، خواه هدف آن ها فروش این اطلاعات باشد و خواه جاسوسی دولتی.   دو کشور چگونه می توانند اختلاف نظر خود درباره تجهیزات سفارت را حل و فصل کنند؟   به نظر من هر دو کشور ایران و انگلیس انتقادهای منطقی از یک دیگر دارند، اما در عین حال باید به تعهدات بین المللی خود مقید باشند، چراکه قوانین، وظیفه هر یک از طرفین را به شکلی شفاف و منطقی مشخص کرده است. گمان می کنم انگلیس برای ترمیم روابط خود با ایران جدی است. البته نباید جاسوسی های گذشته انگلیس از طریق سفارت خانه هایش را نادیده گرفت. بنابراین انگلیس باید ضمانت بدهد که این موضوع درباره ایران تکرار نمی شود. به نظرم هر دو باید رویکردی مناسب با قرن بیست و یکم داشته باشند و نباید حرفی بزنند و خلاف آن عمل کنند.   در سطح بین الملل باید دانست که این تنها آمریکایی ها نیستند که از طریق سفارت خانه های خود دست به جاسوسی می زنند، چینی ها هم در برلین همین کار را می کنند. سفارت انگلیس در مسکو که از همه بدتر است. طبقه بالای این سفارت علناً تجهیزات جاسوسی کار گذاشته اند، یعنی گویی تبلیغ می کنند که ما داریم این کار می کنیم. روسیه نیز از این قاعده مستثنی نیست. برخی از کشورهای اروپایی نیز از ابزار جاسوسی در سفارت های خود استفاده می کنند.   چرا انگلیس این قدر اصرار می کند که دقیقاً همین تجهیزات را به داخل سفارتش بیاورد؟   به نظر من، انگلیس شیوه خاصی برای برقراری ارتباط بین سفارت خانه های خود دارد. از این رو، به تجهیزات ویژه ای برای این کار نیاز دارد. سفارت ایران در لندن نیز دقیقاً همین حق را دارد. به نظر من مخالفت با ورود تجهیزات الکترونیکی دلیل معقولی ندارد. ایرانی ها چه انتظاری دارند؟ این که انگلیس از ماشین های تایپ صدسال پیش برای ارتباط استفاده کند؟!   مطلبی که شما می گویید چندان دور از عرف دیپلماتیک نیست. اما مسئله این است که انگلیس توضیح نداده چه نوع تجهیزاتی را می خواهد وارد کند. حتماً باید نوع خاصی تجهیزات باشد که ایران از اجازه ورود دادن به آن امتناع می کند.   من نمی توانم با قطعیت اظهار نظر هاموند را تفسیر کنم. اما الآن روبه رویمان دو کشوری را داریم که ده ها سال است اصلاً به هم اعتماد ندارند. از طرفی، چنانچه اراده برقراری مناسبات بین ایران و انگلیس باشد، دیگر فرقی نمی کند ایران با چه نوع تجهیزاتی مخالفت کرده است و می توان به طریقی این موضوع را حل و فصل کرد.   چنانچه شما در وزارت خارجه تان آدم های باذکاوتی داشته باشید، این نکته را می فهمند که برای عملی شدن توافق باید به مفاد و تعهدات موجود در توافق نامه نگاهی بیندازند، آن تعهدات هستند که قطعی و یقینی هستند. از آن طرف، انگلیس اگر جدی باشد باید به تعهداتش عمل کند و از ابزار جاسوسی استفاده نکند.   این نکته را هم بدانید که جاسوسان انگلیس بالأخره به ایران خواهند آمد، چرا که بعد از این توافق و بازگشایی سفارت، یک پایگاه رسمی به اسم "سفارت" در ایران دارند. همه سفارت خانه های کشورهای مختلف، علی رغم ادعایشان، اقدام به جاسوسی می کنند. این جاسوس ها در کسوت دیپلمات می آیند، اما در واقع هدف اصلی شان جاسوسی است.   با این حال زمانی که می خواهید بین دو کشور اعتمادسازی کنید و جو اعتماد برقرار باشد، نصب تجیهزات جاسوسی برخلاف عرف دیپلماتیک است. انگلیس نباید تنها به این خاطر که اجازه دارد در تهران سفارت داشته باشد، دستگاه های شنود با خود به همراه آورد. موضوع مهم تر این است که توافقی حاصل بشود. چشم همه به این توافق است. پس باید اطمینان حاصل کرد که این توافق برای اهداف جاسوسی انجام نشده باشد، بلکه در این جهت باشد که اعتماد بیش تری بین دو کشور ایجاد کند. * منبع: خبرگزاری مشرق، شنبه 15 آذر 1393