Index
ورود کاربر
Telegram RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی ذخیره خروجی XML خروجی متنی خروجی PDF
کد خبر : 176334
تاریخ انتشار : 18 آذر 1393 0:0
تعداد مشاهدات : 52

دکتر معصومه باقری، عضو هیأت علمی دانشگاه شهید مدنی آذربایجان

نانوحامل دارویی پلیمری ضدسرطان در کشور تولید شد

محققان دانشگاه شهید مدنی آذربایجان با استفاده از پلیمرهای زیست تخریب پذیر، نانوحامل هایی برای رهاسازی هدفمند داروی ضدسرطان و درمان این بیماری تولید کردند...
علمي و فناوري - علم و فناوري ايران: محققان دانشگاه شهید مدنی آذربایجان با استفاده از پلیمرهای زیست تخریب پذیر، نانوحامل هایی برای رهاسازی هدفمند داروی ضدسرطان و درمان این بیماری تولید کردند. به گزارش سرویس علمی ایسنا، اخیراً پلی ساکاریدهای اصلاح شده ی آب گریز توجه محققان زیادی را به خود جلب کرده است. اهمیت این مواد در خاصیت زیست سازگاری، زیست تخریب پذیری، پاسخگویی به دما، توانایی تشکیل نانو ذرات و انکپسوله کردن داروهای آب گریز است. در این طرح، پژوهشگران به دنبال بررسی و ساخت رهاسازی هدفمند دارو به کمک نانوحامل داروی ضد سرطان از این مواد بوده اند. دکتر معصومه باقری، عضو هیأت علمی دانشگاه شهید مدنی آذربایجان و محقق طرح اظهار کرد: در این کار، هیدروکسی پروپیل سلولز(HPC) به عنوان یک پلیمر طبیعی زیست سازگار و زیست تخریب پذیر انتخاب و پلیمر دوگانه دوست جدیدی بر پایه ی آن ساخته شد. برای این منظور از اتصال کلسترول و پلی اتیلن گلیکول به HPC استفاده شد. این نانوحامل پس از اصلاحات نهایی با اتصال بیوتین به آن، برای انتقال مؤثر داروی ضد سرطان پاکلیتاکسل به داخل سلول های سرطانی به کار گرفته شد. وی افزود: بررسی سمیت میسل های تهیه شده نشان داده که حامل مورد نظر سمیتی برای سلول های طبیعی ندارد. نتایج حاصل از جذب سلولی نیز حاکی از این است که حضور بیوتین باعث کاهش میزان زنده بودن سلول های سرطانی از طریق افزایش برداشت حامل حاوی دارو توسط سلول های سرطانی می شود. محقق طرح با تاکید بر این که در ساخت این نانوحامل از پلیمرهای زیست تخریب پذیر استفاده شده که رهاسازی دارو را با کنترل تغییرات دمایی امکان پذیر می کنند، تصریح کرد: با بررسی ساختاری میسل ها مشخص شده که آن ها دارای شکل کروی با قطر 84 نانومتر هستند. نکته جالب این است که اندازه میسل ها با افزایش دما بیشتر می شود. همچنین نمودار رهایش دارو از میسل ها نشانگر حساسیت آن ها به دماست؛ به طوری که در دمای بالاتر، سرعت رهایش بیشتر است. همچنین طیف سنجی فلورسانس تأئید کرد که حضور بیوتین در حامل باعث افزایش برداشت سلولی در سلول های سرطانی و کاهش میزان زنده بودن سلول های سرطانی می شود. باقری خاطرنشان کرد: شناسایی ساختار، شکل و قطر نانوحامل با دستگاه های FT-IR ، DLS، 1H NMR و TEM انجام گرفته است. همچنین جهت اتصال پلیمر به بیوتین دار و تهیه ی میسل از روش دیالیز بهره گرفته شده است. همچنین بارگذاری داروی ضد سرطان پاکتیتاکسل داخل میسل های پلیمری و بررسی سمیت سلولی آن در شرایط آزمایشگاهی انجام شده است. این محقق در مورد دلیل انتخاب مواد مختلف برای اصلاح نانوحامل گفت: کلسترول از اجزای ساختاری غشای سلول های بدن است که به دلیل خصوصیت آب گریزی بالا، اغلب در جهت اصلاح خواص پلیمرها و نانوذرات حامل دارو مورد استفاده قرار می گیرد. از طرفی به منظور بهبود خواص آب دوستی پلیمر و افزایش پایداری میسل های حاصل از آن در جریان خون، می توان از اتصال پلی اتیلن گلیکول به پلیمر بهره گرفت. با این حال برای افزایش فعالیت هدفمندی و وارد کردن نانوذرات به درون سلول های سرطانی، از اتصال بیوتین به پلیمر اصلاح شده استفاده شد. نتایج این تحقیقات که حاصل همکاری دکتر معصومه باقری، عضو هیأت علمی دانشگاه شهید مدنی آذربایجان، پروفسور علی اکبر انتظامی، عضو هیأت علمی دانشگاه تبریز، دکتر حسن نیک نژاد، عضو هیأت علمی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی و شقایق شاطری، کارشناس ارشد شیمی است، در مجله ی Polymer Research منتشر شده است.