Index
Telegram RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی ذخیره خروجی XML خروجی متنی خروجی PDF
کد خبر : 176915
تاریخ انتشار : 11 بهمن 1393 0:0
تعداد بازدید : 26

آشکارسازی ساختار بزرگترین مجموعه پروتئینی بدن با همکاری محقق ایرانی

علمي و فناوري - علم و فناوري جهان: دانشمندان در آلمان با همکاری یک محقق ایرانی موفق به آشکارسازی ساختار بزرگ ترین مجموعه پروتئینی در زنجیره تنفسی بدن شدند. به گزارش سرویس علمی ایسنا، میتوکندری، ATP یا همان جریان انرژی بدن را تولید می کند و عامل هدایت کننده در پس این فرآیند، پتانسیل غشای الکتروشیمیایی است که توسط مجموعه ای از پروتئین ها ایجاد می شود. این مجموعه، در واقع، ماشین های ماکرومولکولی هستند که در مجموع به عنوان زنجیره تنفسی شناخته می شوند. به تازگی، ساختار بزرگ ترین مجموعه پروتئینی در زنجیره تنفسی (مجموعه میتوکندریال I) توسط تیمی از دانشمندان دانشگاه فرایبورگ و دانشگاه گوته در فرانکفورت با همکاری «حمیدرضا نصیری» آشکارسازی شده است. مجموعه میتوکندریال I نقش مهمی را در تولید انرژی سلولی ایفا می کند و با مجموعه ای از بیماری ها از جمله بیماری پارکینسون مرتبط است. برای این که این زنجیره تنفسی عمل کند، باید به طور مستمر میزان کافی اکسیژن در تمامی سلول های بدن در دسترس باشد. انرژی آزادشده در طول اکسیداسیون زیستی برای انتقال پروتون ها از یک سمت غشای میتوکندری داخلی به سمت دیگر مصرف می شود. نتیجه این امر، افت حرارت پروتئین است که در واقع به عنوان نوعی باتری برای تولید ATP یا همان جریان انرژی بدن عمل می کند. آنچه «حمیدرضا نصیری» و همکارانش را شگفت زده کرد، این بود که بر اساس تحقیقات پیشین، واکنش های ردوکس (اکسایس-کاهش) و انتقال پروتئین در مجموعه I کاملا جداگانه از یکدیگر صورت می گیرند. با این حال، تیم علمی به رهبری تسیکرمان، پروفسور «هارالد شوالبه» و پروفسور «اولریش براندت» توانسته اند با استفاده از تحلیل دقیق این ساختار نشان دهند چگونه این دو فرآیند به یکدیگر مرتبطند. این دانشمندان با تحقیق جدیدشان، گام بزرگی را به سوی درک فرآیند اولیه درک متابولیسم انرژی برداشته اند. اکسایش-کاهش (ردوکس) نام کلی واکنش های شیمیایی است که موجب تغییر عدد اکسایش اتم ها می شوند. در اثر اکسایش ،عدد اکسایش معمولی یک اتم یا اتم های یک مولکول در پی حذف الکترون ها افزایش می یابد. برای نمونه آهن (II) می تواند به آهن (III) اکسید شود. محققان مدت هاست می دانند مجموعه I می تواند بین حالت فعال و غیرفعال و بالعکس تغییر موقعیت دهد و این موضوع به عنوان سازوکار حفاظتی در مقابل شکل گیری رادیکال های آزاد اکسیژن خطرناک تعبیر شده است. نصیری و همکارانش دریافته اند چگونه این دو شکل از یکدیگر مجزا و دوباره به یکدیگر تبدیل می شوند. نتایج این تحقیق اطلاعات مهمی درباره اساس مولکولی و ویژگی فیزیولوژیکی مهم مجموعه پروتئینی I ارائه می دهد که می تواند برای تعیین میزان آسیب به بافت پس از بروز مشکل در میتوکندری حائزاهمیت باشد.