Index
ورود کاربر
Telegram RSS ارسال به دوستان نسخه چاپی ذخیره خروجی XML خروجی متنی خروجی PDF
کد خبر : 177258
تاریخ انتشار : 21 بهمن 1393 0:0
تعداد مشاهدات : 18

تصویری از ایران بدون انقلاب

زهرا عسگری
زهرا عسگری مناسبت ها همیشه فرصت مناسبی برای درک نسبت ما با حوادث و وقایع تاریخی اند. تبیین نسبت "ما" با "انقلاب اسلامی" زوایای قابل تامل فراوانی دارد، خصوصا از زوایه نگاه نسلی که انقلاب نکرد ولی در فضای انقلاب متولد شد، نفس کشید، رشد کرد و حالا دل در گرو آرمان ها و اهداف این انقلاب دارد. همیشه مفروض ما در مواجهه با سال های پشت سرگذاشته زندگی مان این بوده که انقلاب اسلامی در 1357 به وقوع پیوسته و ما میراث دار گنجی هستیم که با رنج های فراوان بدست آمده است. بد نیست یک بار و برای درک درست از موقعیتی که در آن قرار گرفته ایم؛ فرض کنیم انقلاب 1357 رخ نداده بود و امامی نبود که ما را روح اللهی کند. یا می توانید تصور کنید انقلاب 1357 متولد شده بود ولی در همان ابتدای راه، به هر علتی شکست می خورد و حکومت شاهنشاهی دوباره در ایران کمر راست می کرد. با این اوصاف فکر می کنید ایران دهه 90 چه حال و هوایی داشت؟ مضاف بر اینکه طی این چهار دهه اخیر، جهان، با ورود به عصر رسانه‏ دوران جدیدى را آغاز کرده است. استفاده از شبکه های وسیع ارتباط جمعی آن چنان گسترش یافته که گوشی موبایل، همراه اول ما در زندگی به حساب می آید و شبکه های اجتماعی به ما کمتر فرصت توجه و حضور در میان اعضای خانواده را می دهد. فکر می کنید در آن شرایط آرزوهایمان چه بود؟ صبح ها با کدام امید از خواب برمی خاستیم و هفته ها را با کدام انتظار سپری می کردیم؟ جوانان چه در سر می پروراندند؟ دین دغدغه و اولویت اصلی در زندگی ما به حساب می آمد؟ نسبت شیعیان علی (ع) با مظلومان جهان چگونه تعریف می شد؟ فریاد استقلال خواهی از ایران شنیده می شد یا ژاپن توسعه یافته ای بودیم که حتی حق داشتن نیروی نظامی مستقل را هم نداشت؟ آیا در ایران همجنس بازان اجازه برگزاری مراسم های رسمی داشتند؟ آیا صنعت توریسم در ایران مثل مالزی با راه اندازی بارها و کازینوها در برج های آسمان خراش و خانه های شخصی فحشا، گسترش یافته بود؟ مثل افغانستان کشوری چندپاره می شدیم که رئیس جمهورمان از دست آمریکا و بمب هایش جلوی چشم میلیون ها بیننده اشک بریزد؟ آیا برای سوزاندن جنین های سقط شده،کوره جنین سوزی راه اندازی می شد ؟ ... اصلاً زندگی ما چه شکلی داشت؟ رئیس جمهورمان و شه بانویش از نظر مدل مو و کروات و ظاهر هر چه بیشتر غربی می شدند و ازآن طرف استقلال و عزت کشور را در مجالس شبانه به باد می دادند؟ واقعیت این است که ما فرزندان انقلاب آرزوهایمان در داشتن خانه، ماشین،داشتن همسر مناسب، شغل خوب و رفاه و ... خلاصه نمی شود. ما اگر همه ی این ها را هم داشته باشیم باز چیزی در درون مان هست که آرام مان نمی گذارد. چیزی نه از جنس تمایلات دنیایی و نفس های سرکش،که هیچ کس را توان رهایی از آن نیست، بلکه از جنس آرمان هایمان، از جنس بی تفاوت نبودن به اوضاع و احوال دور و برمان و از جنس درد. دردهایی که به قول قیصر انقلاب جامه نیستند تا زتن در آوریم و واژه نیستند تا به سادگی به رشته سخن در آوریم. نمی دانم اگر انقلاب نبود چگونه نسخه بدلی شیطان بزرگ را از نسخه اصلی اش تمیز می دادیم، اصلا اگر انقلاب نبود چه نیازی به القاعده و داعش و طالبان که این نسخه های بدلی در نبود نسخه اصلی چه ارزشی دارند؟ آیا اگر انقلاب نبود حداکثر شناخت ما از دشمن، به مبارزه با بهائیت و وهابیت ختم می شد و ما از دیدن شیطان بزرگ غافل می شدیم و با درگیری با شیطان های کوچک پهلوان پنبه هایی بزرگ بودیم؟ اگر انقلاب نبود نسبت ما با کودکان غزه، مسلمانان بوسنی و همه مظلومان جهان چه بود؟ اگر انقلاب نبود معنای استکبار را چگونه فهم می کردیم؟ اگر انقلاب نبود دیگر با چه انگیزه ای ماهواره را بر خود حرام می کردیم و در شبکه های اجتماعی به دنبال اباحه گری نبودیم؟ اگر انقلاب نبود چگونه اسیرتبلیغات رسانه ای نمی شدیم و با چه نیتی کالای ساخت داخل می خریدیم؟ اگر انقلاب نبود عزت را در چه می دیدیم؟ در اتصال به خدا یا اتصال به خلق خدا؟ دیگر با چه نیتی به رسانه ملی نقد می زدیم و از ترویج سبک زندگی غیردینی انتقاد می کردیم. سیاست ما را کدام کشور رقم زد و کدام کشور برای اقتصادمان نقشه می کشید... اشتباه برخی این است که دستاوردهای انقلاب را در تعداد خیابان ها و جاده های کشیده شده در سطح کشور، یا آب و برق رسانی به مناطق مختلف ویا مسائلی از این دست محصور می کنند. انقلاب ما چقدر مظلوم است و ما چقدر آن را محجورانه به دنیا معرفی می کنیم. انقلابی که از جنس نور بود و به ما فهماند خدا فقط محبوس در سجاده ها و محراب نیست. به ما ثابت کرد می شود با خدا و برای خدا زندگی کرد. انقلاب اسلامی غایتی به وسعت کل تاریخ بشریت برای ما ترسیم کرد. انقلابی که به ما جسارت داد و ما را امیدوار کرد که هنوز هم می توان عمار، مالک، اباذر و سلمان شد، تا کارمان به آنجا نکشد که اسیر تن شویم و در نهایت زبونی فکر، انسان را معده و پایین تنه ای بزرگ بپنداریم که صبح تا شب ناگزیر به فکر سیر کردنش است. انقلاب ایران از زوایای مختلف، زندگی امروز ما را راهبری می کند و همه قواعد دست و پاگیر را بر هم می زند حتی رهبری رهبری این انقلاب را نوجوانی 13 ساله بر عهده دارد. در این انقلاب پیرمردی 77 ساله غبار از روی آرمان های ما می زداید و به ما یادآوری می کند که انتظار در مبارزه است و سن و سال نمی شناسد. همان پیرمردی که به تعبیر سید جوانان اهل قلم، با دیدن زندگی اش فهم عصمت ائمه علیه السلام برای ما آسان تر شد. انقلاب مفهوم غبارگرفته عزت اسلامی را برای ما احیا کرد تا متناسب با اقتضائات هر دوره ای جهاد را سرمشق زندگی مان قرار دهیم. انقلاب ما در دنیایی که دین افیون توده ها خوانده می شد و مردم کم کم با کلیسا هم خداحافظی می کردند، عظمت و توانمندی یک دین در آوردن مردم به صحنه اجتماع و قیام علیه ظالمان و مستکبران را به همگان نشان داد و.... حالا دوباره باید فکر کرد. باید فکر کرد به ایران دهه 90، ایران بدون انقلاب، باید فکر کرد به آرمان ها و آرزوهای جوان ایرانی که اگر انقلاب نبود... مسلما نظام اسلامى شکل گرفته از این انقلاب بدون ایراد نیست، اما حقيقت آن است كه ما راهمان را شناخته ايم و تصميم مان را گرفته ايم. در حکومت برآمده از این انقلاب، هنوز فساد هست، بی عدالتی هست، ظلم هست، فقر هست، اما انگیزه هم هست. تلاش هم هست. رهبر هم هست. جوان انقلابی هم هست و... و جهت گیری کلان همه ی این ها، به سمت خدا است. دستاوردهای این نظام قبل از آنکه از جنس سد و اتوبان و کارخانه و رفاه باشد از جنس عزت و استقلال و آزادگی است. از جنس نفی شرق و غرب است،از جنس بعثت انبیاء و بیداری دل هاست، از جنس بصیرت و تشخیص اولویت هاست و به همین دلیل انفجار نور است چرا که نور و روشنایی را غروبی نیست و خورشید هر صبح مسیر هدایت را روشن می سازد... منبع: روزنامه کیهان، 20 بهمن 1393